Κυριακή, Ιανουαρίου 06, 2008

«Να καθαιρεθεί ο Μητροπολίτης Σύρου, αν εκδόσει και το 2008 κοινή ποιμαντική εγκύκλιο με τους Παπικούς»


ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Οικουμενικό Πατριαρχείο, Ιερές Μητροπόλεις όλης της Ελλάδας, Άγιον Όρος, Ιερείς και Ι. Μονές της Ι. Μητροπόλεως Σύρου & Τήνου, ιεραποστολικές αδελφότητες, εκκλησιαστικές εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοσταθμούς.


«Κληρικός που δέχεται αιρετικόν ως κληρικόν καθαιρείται»
(ΜΕ΄ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων)


Σεβασμιώτατοι, ευλογείτε.

Όπως γνωρίζετε, την περασμένη πρωτοχρονιά για δεύτερη φορά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σύρου και Τήνου κ. Δωρόθεος, συνέταξε και υπέγραψε κοινή ποιμαντορική εγκύκλιο για το νέο έτος με τους Παπικούς «επισκόπους» της Σύρου και της Τήνου, αμβλύνοντας το Ορθόδοξο αισθητήριο των πιστών. Με την ενέργειά του αυτή ο Σεβασμιώτατος πέρασε το μήνυμα, ότι Ορθόδοξοι και Παπικοί είμαστε μέλη της ίδιας πνευματικής οικογένειας, της ίδιας Εκκλησίας.


Τα τελευταία χρόνια τόσο η Ιερά Μητρόπολη της Σύρου όσο και η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών έχουν καταστεί οι δύο κερκόπορτες, μέσα από τις οποίες εισήλθε ―για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική ιστορία― ο μολυσματικός ιός της αιρέσεως του Παπισμού στο σώμα της Ελλαδικής Εκκλησίας. Μέχρι και επί του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ η Εκκλησία μας κρατούσε αυστηρή και παραδοσιακή γραμμή έναντι του Βατικανού.


Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλαδική Εκκλησία το 1964, επί Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄, αρνήθηκε ―παρά τις πιέσεις, που δέχτηκε από τον τότε Πατριάρχη― να στείλει έστω και παρατηρητές στην «Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο», θεωρώντας αδιανόητο ακόμη και αυτό (1), αφού η Αγία Γραφή και οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, δια των Ιερών Κανόνων, δεν επιτρέπουν την επικοινωνία με τους αιρετικούς.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ, Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

Για χίλια ολόκληρα χρόνια η Εκκλησία μας θεωρούσε, ότι ο Παπισμός όχι μόνο δεν είναι «Εκκλησία», αλλά ότι είναι δόλια και επικίνδυνη αίρεση, παναίρεση, που διέστρεψε πλήρως τον Χριστιανισμό, και γι’ αυτό τον καταδίκασε επανειλημμένως μέσω Συνόδων και Αγίων Πατέρων: Η Σύνοδος επί Μεγάλου Φωτίου, το 880 ―που ονομάστηκε «8η Οικουμενική» (2)― καταδίκασε την βλάσφημη αίρεση του Filioque, η οποία προσέβαλε και αθέτησε την διδασκαλία του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού, που μας δίδαξε με σαφήνεια ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται μόνον από τον Πατέρα (Ιω. 15, 26).

Επίσης ο Παπισμός καταδικάστηκε το 1054 από τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο, καθώς κι από τις Ησυχαστικές Συνόδους του 1341, 1347, 1451, από τις νεώτερες πατριαρχικές Συνόδους της Κωνσταντινουπόλεως (1722, 1727, 1838) και άλλες. Και βέβαια έχει πολεμηθεί από πλήθος Αγίων: Μέγα Φώτιο, Γρηγόριο Παλαμά, Μάρκο Ευγενικό, Συμεών Θεσσαλονίκης, Νικόδημο Αγιορείτη, Αθανάσιο Πάριο, Κοσμά Αιτωλό, Άγιο Νεκτάριο, Μελέτιο Γαλησιώτη και άλλους.

Ερωτούμε, λοπόν, τον Μητροπολίτη Σύρου και εκείνους τους Επισκόπους που θεωρούν, ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση: Θεωρούν τους εαυτούς τους αγιώτερους από τον Άτλαντα της Ορθοδοξίας, τον Άγιο Μάρκο Επίσκοπο Εφέσου, που μας βεβαιώνει ότι «Ημείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλ’ η ότι εισίν, ου μόνον σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί»; (3) Έχουν περισσότερο Άγιον Πνεύμα από τον Όσιο Μελέτιο τον Γαλησιώτη, που βροντοφωνάζει από τα βάθη των αιώνων: «Αιρετικοί εισίν οι Ιταλοί»; (4) Διαψεύδουν τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, που αποφαίνεται κατηγορηματικά, ότι «Οι Λατίνοι είναι παμπάλαιοι αιρετικοί, ευθύς από τούτο είναι αβάπτιστοι…», (5) κάτι που συνεπάγεται ότι οι Παπικοί δεν έχουν ούτε Χάρη, ούτε Ιερωσύνη, ούτε και Μυστήρια;

Ερωτούμε και πάλι τον Σεβασμιώτατο Επίσκοπο Σύρου και Τήνου, καθώς και τους ομόφρονες συνεπισκόπους του: Θεωρούν ότι έχουν μεγαλύτερη θεολογική μόρφωση από το μεγάλο Σέρβο Δογματολόγο Όσιο π. Ιουστίνο Πόποβιτς, που έγραψε τον φοβερό λόγο: «Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις : Του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα»; (6)

Έγραψε επίσης: «Το δόγμα περί του αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνον αίρεσις αλλά παναίρεσις. Διότι καμμία αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο Παπισμός δια του δόγματος περί του αλαθήτου του Πάπα-ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία· το δόγμα αυτό είναι αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού». (7)

Έχουν διαβάσει τα όσα φοβερά διατύπωσε ο μακαριστός Βοηθός Επίσκοπός της Αρχιεπισκοπής Αμερικής για το Μεξικό Παύλος (1970 - †1984), Ισπανός, πρώην φραγκισκανός μοναχός που εγκατέλειψε τον Παπισμό και ασπάσθηκε την Ορθοδοξία; Έγραψε, ότι ο Παπισμός έχει τέτοιον καλπάζοντα εωσφορισμό, που «λίγο ακόμη και θα αποκαλέσει τον Κύριό μας αντιπρόσωπο του Πάπα στον Ουρανό»! (8)


Ερωτούμε την Ιερά Σύνοδο, καθώς και τον Επίσκοπο Σύρου: Μετά από τόσες δεκαετίες επίπονων διαλόγων, ποιές υποχωρήσεις έχουν κάνει οι Λατίνοι; Ποιά από τις δεκάδες αιρέσεις τους έχουν αποπτύσει; Το Filioque, το Αλάθητο, το εωσφορικό Πρωτείο, το καθαρτήριο Πυρ, την κτιστή Χάρη, την άσπιλη Σύλληψη,… Ποιά; Η μόνη «χάρη», που μας έκαναν, είναι ότι δεν υποχρεώνουν πλέον τους Ορθοδόξους να ασπάζονται την… παντόφλα του Πάπα!


Ας προβληματιστούμε και από το γεγονός, ότι ακόμη και ένας διαπρύσιος κήρυκας του διαλόγου και της προσέγγισης με τους Παπικούς, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός ―για πολλά χρόνια επί κεφαλής του «θεολογικού διαλόγου» με τους Ρωμαιοκαθολικούς, κατόπιν εντολής του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως― δήλωσε πρόσφατα, ότι ο εν λόγω διάλογος είναι κοροϊδία! (9)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΥΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ


Διαβάζοντας την κοινή εγκύκλιο, που συνυπέγραψαν και απέστειλαν στους Ναούς της Σύρου και της Τήνου, την 1η Ιανουαρίου 2007, ο Ορθόδοξος επίσκοπος με τους δύο Παπικούς «επισκόπους», διαπιστώνουμε, ότι κυριαρχεί μία ακατάσχετη αγαπολογία: «Η αγάπη είναι το μέγιστο και κύριο δώρημα του Θεού στους ανθρώπους, στα παιδιά Του, διότι ο Θεός, κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, “αγάπη εστίν” (Ιω. Α΄ 4,8)». (10)

Παραβλέπουν όμως, ότι ο Θεός δεν είναι μόνον αγάπη, αλλά και αλήθεια (Ιω. 14:6). Και επειδή αναφέρονται στον αγαπημένο μαθητή του Χριστού, τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, θα πρέπει να έχουν υπ’ όψη τους, ότι στην άλλη καθολική επιστολή του συνιστά: «Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε» (Ιω. Β΄ 1:10).
Μάλιστα, σύμφωνα με την Παράδοση της Εκκλησίας μας, όταν ο εν λόγω μαθητής του Κυρίου επισκέφθηκε ένα δημόσιο λουτρό και πληροφορήθηκε ότι μέσα ήταν και ένας αιρετικός (ονόματι Κήρινθος), κάλεσε τους μαθητές του να αποχωρήσουν αμέσως από το λουτρό λέγοντάς τους, ότι υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει η οροφή και να τους πλακώσει! Αυτά δεν τα διάβασε ο άγιος Σύρου;

Στην ίδια ποιμαντορική εγκύκλιό τους γράφουν: «…της αγάπης, την οποία ο ιερός Χρυσόστομος σε ομιλία του στη Γένεση ονομάζει “αρετών το κεφάλαιον και πασών των του Θεού εντολών τον θεμέλιον λίθον”». (10) Μια και μνημονεύουν αυτόν τον μεγάλο Άγιο και Διδάσκαλο της Εκκλησίας μας και τα όσα λέγει περί αγάπης, θα τους υπενθυμίσουμε ότι σε έναν άλλο λόγο του είπε: «Μηδέν νόθον δόγμα τω της αγάπης προσχήματι παραδέχησθε». (11) Δεν είναι δυνατόν, λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, υπό το πρόσχημα της, δήθεν, αγάπης να αποδεχτούμε νόθα και αιρετικά δόγματα.
Ερωτούμε τον κ. Δωρόθεο, καθώς και όλους τους λατινόφρονες «Ορθόδοξους» ιεράρχες: Θεωρούν, ότι όλοι οι Άγιοι, που αγωνίστηκαν και έγραψαν εναντίον των Παπικών, ήταν «εμπαθείς» και ότι αυτοί έχουν περισσότερη αγάπη από εκείνους; Στερούνταν αγάπης ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, που θεωρεί τους Παπικούς όργανα του Διαβόλου; («Πάλιν ο αρχέκακος όφις, δια των αυτώ πειθηνίων Λατίνων, περί Θεού καινάς εισφέρει φωνάς» 12).

Ήταν μοχθηρός και «οπισθοδρομικός» ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, που ―αφού κατάλαβε τι εστί Παπισμός μετά τη Σύνοδο της Φερράρας― μας συμβουλεύει να αποφεύγουμε τους Λατίνους «ως φεύγει τις από όφεως» (13), αποκαλώντας τους «χριστεμπόρους» (13) και «χριστοκάπηλους» (13);

Ήταν «φανατικός» και «μισαλλόδοξος» ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που μας προτρέπει «τον Πάπα να καταράσθε!» (­14);
Ήταν «ακραίος» και «φονταμενταλιστής» ο Άγιος Νεκτάριος, που έγραψε προφητικά, ότι
«Οι Πάπαι αμαρτάνουσι και κολάζονται και θα κολάζονται μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας, ίσως και αιωνίως» (15); (Βεβαίως, το «ίσως» το έβαλε ο Άγιος από ταπείνωση, επειδή η τελική Κρίση ανήκει στον Θεό και όχι επειδή αμφιβάλλει για την αιωνία καταδίκη, που περιμένει όλους τους Πάπες μετά το Σχίσμα).

Αν οι Οικουμενιστές αγαπούσαν αληθινά τους Ρωμαιοκαθολικούς, θα τους έλεγαν την αλήθεια, ότι δηλαδή βρίσκονται στην πλάνη, για να μετανοήσουν και να σωθούν. Επομένως η «αγάπη» τους είναι απάτη∙ είναι ψευδοαγάπη. Αντί να εκφράζει ανούσιους συναισθηματισμούς ο επίσκοπος Σύρου και Τήνου, θα έπρεπε, απευθυνόμενος στον Παπικό «επίσκοπο» Σύρου κ. Φραγκίσκο Παπαμανώλη, να του πει αυτά, που του είπε πριν λίγες ημέρες ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: «Εκλαμπρότατε… επειδή ειλικρινώς αγαπώ Υμάς, σας λέγω, ότι η αγάπη άνευ αληθείας στερείται ουσίας διότι, αν ειλικρινώς αγαπώμεν, δεν θα καταλείψωμεν τον αγαπώμενον εις την οικτράν του πλάνην […] Πλανάσθε θεωρών εαυτόν “Επίσκοπον της Εκκλησίας του Θεού”. […] Αποτινάξατε την αχλύν των χιλίων ετών κακοδόξου ζωής και ενσωματωθήτε εις την Μίαν, Αγίαν, Αποστολικήν, Αδιαίρετον Καθολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, ίνα επανέλθητε εις το Εν και Μοναδικόν Σώμα του Χριστού και εύρητε έλεος και Χάριν»! (16)


Συνεχίζοντας την ανάγνωση της εγκυκλίου, διαβάζουμε: «Η αγάπη, όμως, δεν αποκτάται επειδή το θέλουμε, αλλά επειδή ματώσαμε και ίσως δακρύσαμε για να την κατακτήσουμε!» (10). Σ’ αυτή τη διατύπωση υποκρύπτεται βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, διότι αφήνεται να εννοηθεί ότι οι Άγιοι Πατέρες που απέκοψαν τους Παπικούς και μας κράτησαν σε απόσταση από αυτούς για 1000 χρόνια, στερούνταν αγάπης και διέσπειραν μίσος για τον «πεφιλημένο αδελφό» μας Πάπα και την «αδελφή Εκκλησία» της Δύσεως. Υπονοείται, ότι οι Άγιοί μας διέπραξαν μέγα ατόπημα, το οποίο με κόπο, «αίμα» και «δάκρυα» διορθώνουν τώρα οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές!


Θα το αντιπαρέλθουμε, όμως, αυτό και θα σχολιάσουμε το «ματώσαμε και δακρύσαμε». Εδώ, οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι…«έχουν δίκιο»! Όντως εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε χύσει ποταμούς αιμάτων και δακρύων, υποφέροντας τα πάνδεινα από τους Λατίνους: Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τις αιματηρές Σταυροφορίες, τον μαρτυρικό θάνατο των αγιορειτών Πατέρων επί του λατινόφρονα Πατριάρχη Βέκκου, η τη σφαγή των 800.000 Ορθοδόξων Σέρβων, στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με ηθικό αυτουργό τον Καρδινάλιο του κατεχόμενου από τους ναζί Ζάγκρεμπ της Κροατίας Α. Στέπινατς; Το εξοργιστικό είναι, ότι αυτόν τον άνθρωπο, που καταδικάστηκε από Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου, ο προηγούμενος Πάπας τον ανακήρυξε «άγιο»!


Παρακάτω διαβάζουμε: «Όταν, όμως, απωθούμε από τη ζωή μας το Θεό, τότε χάνεται της αγάπης το φως και μέσα στο σκοτάδι όλα γίνονται άγνωστα, επίφοβα, εχθρικά» (10). Αυτό είναι αλήθεια. Όπως επίσης και το ότι τίποτε δεν «απωθεί» περισσότερο τον Θεό όσο η αίρεση. Με την αμαρτωλή ζωή μας «απωθούμε από τη ζωή μας το Θεό»· προσωρινά όμως. Γιατί έχουμε άμεσα τη δυνατότητα, με τη μετάνοια και την εξομολόγηση, να Τον δεχτούμε και πάλι μέσα μας. Η αίρεση και η πλάνη, όμως, είναι πολύ χειρότερη, διότι χωρίζει οριστικά τον άνθρωπο από τον Θεό και οδηγεί στην αιώνια απώλεια: «αιρέσεις απωλείας» (Πέτρου Β΄ 2:1).


Στη συνέχεια της εγκυκλίου εκθειάζονται οι συναντήσεις των δύο Ορθοδόξων Προκαθημένων με τον Πάπα πριν από ένα χρόνο. Υπ’ όψιν ότι στις εν λόγω «φεγγοβόλες» ―όπως τις χαρακτηρίζει ο άγιος Σύρου― συναντήσεις, καθώς και στις κοινές δηλώσεις, (17), (18) που συνυπέγραψαν ο Αρχιεπίσκοπος και ο Πατριάρχης με τον Πάπα, έλαβαν χώρα πλήθος αβαρίες και προδοσίες σε βάρος της Ορθοδόξου Πίστεως: Έγιναν συμπροσευχές και αντικανονικές Λειτουργικές ενέργειες, αναγνωρίστηκε εκκλησιαστική υπόσταση στον Παπισμό, επιρρίφθηκαν ευθύνες στους Αγίους και θεοφόρους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας για το Σχίσμα, εκφράσθηκε η «σχιζοφρενική» θέση, ότι είμαστε ήδη… ενωμένοι, αλλά όχι πλήρως (!), καθορίστηκε, ότι ο «θεολογικός διάλογος» θα έχει βασική στόχευση την «αναζήτησιν κοινώς αποδεκτών θεολογικών προτάσεων» (17), το παζάρεμα δηλαδή των δογμάτων και το ανακάτεμα της αλήθειας με το ψεύδος! Επίσης δήλωσαν ότι, «Ως Ποιμένες, εσκέφθημεν εν πρώτοις την αποστολήν της αναγγελίας του Ευαγγελίου εις τον σύγχρονον κόσμον. […] Οφείλομεν να ενισχύσωμεν την κοινήν μαρτυρίαν ημών προς πάντα τα έθνη» (18).
Δηλαδή, ότι Ορθόδοξοι και αιρετικοί έχουμε κοινή αποστολή να… επανευαγγελίσουμε τον κόσμο! Τέλος διακηρύχθηκε η ασεβής «Βαπτισματική θεολογία» του Οικουμενισμού και διατυπώθηκαν αρκετές βλασφημίες κατά του Αγίου Πνεύματος! Να σημειώσουμε και ότι όλα αυτά τα έπραξαν χωρίς να λάβουν εξουσιοδότηση από κάποια Σύνοδο. Κατέλυσαν το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας!

Αλλά ας διαβάσουμε το σχετικό απόσπασμα της ποιμαντικής εγκυκλίου του κ. Δωροθέου με τους δύο Παπικούς «επισκόπους»: «Ο χρόνος, που πέρασε, έκλεισε λουσμένος από μία τέτοια φεγγοβολή δυο γεγονότων καταλλαγής, που σηματοδοτούν την πορεία του Χριστιανισμού προς την ειρήνη δια της αγάπης. Ο Επίσκοπος Ρώμης, Πάπας Βενέδικτος 16ος, πορεύτηκε προς τη Βασιλίδα των πόλεων, τη Νέα Ρώμη, το μαρτυρικό Φανάρι και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος πορεύτηκε προς τη Δύση, προς την Πρεσβυτέρα Ρώμη, και εξέπεμψαν μήνυμα φιλαλληλίας, αγάπης και φιλαδελφίας πάνω από τους τάφους Πέτρου και Παύλου προς την Χριστιανική Εκκλησία, αλλά και προς την Οικουμένη, διότι “ειρήνης εστί Θεός ο Θεός, και ου διηρημένοις αλλήλων, ηνωμένοις δε κατά την ψυχήν το της ειρήνης επαναπαύσεται Πνεύμα”, κατά τον Χρυσορρήμονα Ιωάννην». (10)

Παρατηρούμε, ότι ο Επίσκοπος Σύρου αποδίδει κι αυτός εκκλησιαστική υπόσταση στον ανίερο Πάπα, αποκαλώντας τον «Επίσκοπο Ρώμης» και θεωρεί, ότι Ορθοδοξία και Παπισμός είμαστε μία Εκκλησία, γράφοντας, ότι οι δύο Προκαθήμενοι και ο Πάπας «εξέπεμψαν μήνυμα φιλαλληλίας, αγάπης και φιλαδελφίας προς την Χριστιανική Εκκλησία». Και ο Μητροπολίτης Σύρου αθετεί το δόγμα της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας» του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο θέσπισαν Οικουμενικές Σύνοδοι (Α΄ και Β΄) και συνεπώς καθίσταται και ο ίδιος αιρετικός!

Συνεχίζοντας την ανάγνωση της εγκυκλίου διαπιστώνουμε, ότι την πλημμυρίδα «αγάπης» διαδέχεται ένας καταιγισμός «ειρήνης»: «Ειρήνη στην ψυχή μας με την πίστη και τη διαρκή παρουσία του Θεού, ειρήνη εν αγάπη μέσα στις κοινωνίες, ειρήνη στους λαούς. Ειρήνη και αγαθοποιία! Ειρήνη στη μικρή μας κοινωνία». (10)
Αυτή, όμως, η «ειρήνη», την οποία εύχεται ο κ. Δωρόθεος από κοινού με τους δύο αιρετικούς «επισκόπους», είναι «του κόσμου τούτου» και δεν έχει καμμία σχέση με την ειρήνη του Χριστού. Είπε ο Κύριός μας: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν» (Ιω. 14:27) και εννοεί την ειρήνη, που έρχεται στην ψυχή μας, όταν κατοικήσει στο σώμα μας το Άγιον Πνεύμα (Γαλ. 5:22), κάτι, που γίνεται, όταν τηρούμε τις εντολές του Θεού (Ιωάν. 14:23 και Κορ. Α' 3:16) στη βάση, όμως, της ορθής Πίστης : «ειδότες δε ότι ου δικαιούται άνθρωπος εξ έργων νόμου εάν μη δια Πίστεως Ιησού Χριστού, και ημείς εις Χριστόν Ιησούν επιστεύσαμεν, ίνα δικαιωθώμεν εκ πίστεως Χριστού και ουκ εξ έργων νόμου» (Γαλ. 2:16).

Η εξωτερική ειρήνη με τους συνανθρώπους μας, καθώς και της Πατρίδας μας με τα άλλα κράτη, είναι επιθυμητή, αλλά όταν κινδυνεύει η Πίστη και η σωτηρία μας είναι προτιμότερος ο πόλεμος! Αυτό λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού». (19) Αλλά και ο Κύριός μας, σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, είπε έναν φοβερό λόγο: «Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην∙ ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής»! (Ματθ. 10, 34:35).
Δεν διαβάζουν τη Γραφή οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές και έχουν διαστρεβλώσει τις έννοιες της ειρήνης και της αγάπης;

ΚΑΛΕΙΤΑΙ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΝΑ ΕΠΙΛΗΦΘΕΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΥΡΟΥ

Σεβασμιώτατοι, έχουμε διαβάσει αρκετές φορές στις εφημερίδες μαρτυρίες, σύμφωνα με τις οποίες στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου και Τήνου μαθητές σχολείων «εκκλησιάζονται» εναλλάξ σε Ορθόδοξους και Παπικούς ναούς. Το έχετε διερευνήσει αυτό το θέμα ή είναι κάτι, που δεν σας ενδιαφέρει; Σε λίγες ημέρες έρχονται τα Χριστούγεννα και αμέσως μετά ανατέλλει το νέο έτος. Θα ανεχθείτε και πάλι ο Επίσκοπος της Σύρου να βγάλει κοινή ποιμαντορική εγκύκλιο με τους Παπικούς; Πιστεύετε ότι οι Άγιοί μας θα συνυπέγραφαν ποτέ ποιμαντικές εγκυκλίους μαζί με τους παναιρετικούς Παπικούς; Αυτά που συμβαίνουν είναι φοβερά· είναι «σημεία των καιρών»!

Ο Όσιος Μελέτιος ο Γαλησιώτης μας προειδοποιεί: «Αιρετικοί εισιν οι Ιταλοί και οι συγκοινωνούντες αυτοίς απόλλυνται»! (4) Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σύρου και Τήνου οδηγεί στην απώλεια τόσο τον εαυτό του, όσο και το πλήρωμα της μητροπολιτικής του περιφερείας (κληρικούς και λαϊκούς). Αν προτιμά τον Παπισμό, ας αυτομολήσει προς αυτόν κι ας γίνει Καρδινάλιος του Πάπα. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να προδίδει την Ορθοδοξία, να περιφρονεί το Ευαγγέλιο, τις Οικουμενικές Συνόδους και τους Ιερούς Κανόνες, ούτε να προσβάλλει τους Αγίους.

Η Ιερά Σύνοδος οφείλει να εμποδίσει τον εξουνιτισμό και εκλατινισμό της Ιεράς Μητρόπολης της Μεγαλόχαρης. Θα έπρεπε, προ πολλού, να καλέσει σε απολογία τον κ. Δωρόθεο για τις αυθαίρετες και αιρετικές ενέργειές του και να του επιβάλει όσα οι Ιεροί Κανόνες προβλέπουν (ΜΕ΄ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων). Όχι μόνον δεν το έπραξε, αλλά ούτε καν παρατήρηση του έκανε! Ευχόμαστε αυτή τη φορά ο Σεβασμιώτατος να φερθεί ως Ορθόδοξος ποιμένας και Ιεράρχης και να μην πληγώσει άλλο την «Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος» (Πραξ. 20:28).

6 Δεκεμβρίου 2007, Εορτή του Αγίου Νικολάου, κραταιού πολεμίου της αιρέσεως του Αρειανισμού.

Για την, υπό ίδρυση, Φιλορθόδοξο Ένωσι «Κοσμάς Φλαμιάτος»

Το προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο:

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο, εκδότης, πρώην παπικός (Ι. Μητρ. Τρίκκης και Σταγών)


Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ: Βασίλειος Κερμενιώτης, εκπαιδευτικός (Ι. Μητρ. Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας)

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ταχυδρομική διεύθυνση : Σεφέρη 4, Τ.Κ. 542 50, Θεσσαλονίκη.
Τηλέφωνο : 6977432819.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Χρυσοστόμου Β΄, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, «Πεπραγμένα». Από 15-7-1963 μέχρι 15-7-1964, Αθήναι 1964, σελ. 14.

2. Τη Σύνοδο αυτή θεωρούν «Οικουμενική» οι Άγιοι: Νικόλαος Καβάσιλας, Συμεών Θεσσαλονίκης, Μάρκος ο Ευγενικός, Νεκτάριος και άλλοι. Επίσης οι καθηγητές Δογματικής και θεολόγοι Ιω. Καρμίρης, π. Ιω. Ρωμανίδης και άλλοι.

3. ΚΕ΄Συνεδρίαση της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας, βλ. «Πηδάλιον», εκδ. Ρηγόπουλου,
Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 55.

4. Οσίου Μελετίου Γαλησιώτου, «Λόγοι κατ’ Ιταλών», Λόγος 3ος, στο: V. Laurent, J. Darrouzes, Dossier Grec de l’ union de Lyon (1272-1277), Paris 1976, σελ. 554-558.

5. «Πηδάλιον», εκδ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 55.

6. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», εκδ. “Αστήρ”, στ΄ έκδοση, Αθήνα 1993, σελ. 152.

7. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», εκδ. “Αστήρ”, στ΄ έκδοση, Αθήνα 1993, σελ. 159.

8. Ιεροδιακόνου π. Παύλου Ballester-Convallier, μετέπειτα βοηθού επισκόπου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής για το Μεξικό (1970 - 1984): «Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό», περιοδικό «Θεοδρομία», τεύχος 1, Ιανουάριος-Μάρτιος 2006.

9. Εφημερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας», φύλλο 82, Σεπτέμβριος 2007, σελ. 25. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Μετά την 20ετη επίπονη Προεδρία μου εις τον “ Επίσημο Θεολογικό Διάλογο” Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να μην έχω πλέον ουδεμίαν σχέσιν με ένα τέτοιο “ανούσιο παίγνιο”...Επιφυλάσσομαι, μετά την θρυλουμένη “Επανέναρξη του Επισήμου Θεολογικού Διαλόγου”, να επανέλθω εκτενέστερα επί των ραγδαίως εξελισσομένων “υπογείων” δραστηριοτήτων, οι οποίες εν υψίστη υποκρισία τραγικώς [διέψευσαν] τις φερέλπιδες προσπάθειες της Β΄ Βατικανής Συνόδου εις την Εκκλησιολογία και τον Οικουμενισμόν».

10. «Mήνυμα του Σεβ. Μητροπολίτου Σύρου κ. Δωροθέου Β΄ , του Σεβ. Καθολικού Επισκόπου Σύρου κ. Φραγκίσκου, και του Σεβ. Καθολικού Επισκόπου Τήνου κ. Νικολάου, προς τους φιλευσεβείς Χριστιανούς της Σύρου, για την 1η Ιανουαρίου του Νέου Έτους 2007». Στην επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου:
www.im-syrou.gr/mitropolitis/diafora/minima_protoxronia/index2007.htm .

11. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «Εις Φιλιπ. Ομιλ.», 2,1, PG 62, 19.

12. Γρηγορίου του Παλαμά «Λόγοι αποδεικτικοί περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος». Λόγος πρώτος, σελ. 68-70 (
http://patrologia.ct.aegean.gr/PG_Migne ).

13. Ιω. Καρμίρη, «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», εν Αθήναις 1952. Απόδοση: «Ο πειρασμός της Ρώμης», έκδοση Ι. Μ. Κουτλουμουσίου, σελ. 353-362· βλ. και Βλ. Φειδά, Εκκλησιαστική Ιστορία, τομ. 2, σελ. 439-440.

14. Σώζεται ανάμεσα στις Προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Βλ. Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, Μητροπολίτου Φλωρίνης, «Κοσμάς ο Αιτωλός», Αθήναι 2005, σελ. 348.

15. Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, «Μελέτη Ιστορική περί των αιτίων του σχίσματος».

16. «Η απάντησις του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ προς τον εκλαμπρότατον κ. Φραγκίσκον Παπαμανώλη, εις Σύρον», εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», τεύχος 1710, 6 Νοεμ. 2007.

17. «Κοινή Δήλωσις της Α.Α. του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄και της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστοδούλου, Ρώμη 14 Δεκ. 2006» -
www.ecclesia.gr/greek/archbishop/default.asp?id=573&what_main=1&what_sub=2&lang=gr&archbishop_heading=Ορθοδοξία .

18. «Κοινή Διακήρυξις του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου Α΄, Φανάριον, 30 Νοεμ. 2006» -
www.orthodoxie.net/gr/Texte/Texte_Varia/Deklaration_Gr.htm .

19. Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, «Απολογητικός της εις Πόντον φυγής», ΕΠΕ 1, 176.



Δεν υπάρχουν σχόλια: