Τρίτη, Ιανουαρίου 08, 2008

Ανοιχτή Επιστολή Διαμαρτυρίας Λαϊκών Χριστιανών της Εκκλησίας της Ελλάδος:«Σιγή ιχθύος για τα τεκταινόμενα στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας!»


Αύγουστος 2007

Αν και πέρασαν ήδη εννέα ολόκληροι μήνες από τις συναντήσεις των δύο προκαθημένων με τον Πάπα, η θλίψη και η πίκρα εξακολουθούν να ταλανίζουν κάθε Χριστιανό όσο αυτός αναλογίζεται τον εξευτελισμό και την ατίμωση που υπέστη η μάνα μας, η Αγία Ορθοδοξία, από τα όσα φοβερά διαδραματίστηκαν ειδικά στην Κωνσταντινούπολη. Τα παρακολουθήσαμε όλοι σοκαρισμένοι από τηλεοράσεως:

Στο Φανάρι ο Πάπας, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας φορούσε Λειτουργικό Άμφιο (Ωμοφόριο), προσφωνήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη με το «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» σα να ήταν θεόσταλτος (!), ευλόγησε το εκκλησίασμα, πολυχρονίσθηκε ως «Αγιώτατος» και «επίσκοπος Ρώμης», θυμιατίστηκε από Ορθόδοξους διακόνους, αντάλλαξε λειτουργικό ασπασμό με τον Πατριάρχη και ανέγνωσε το «Πάτερ ημών»!

Θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κανείς το Μέγα Αθανάσιο να έχει απέναντί του τον Άρειο στο Ναό, να συμπροσεύχεται μαζί του, να τον ασπάζεται στο «αγαπήσωμεν αλλή­λους» και ο χορός των ψαλτών να εύχε­ται υπέρ της μακροημερεύσεως του Α­ρείου, για να συνεχίσει το καταστροφικό αιρετικό του έργο;

Και το «ευχαριστώ» του Ρωμαίου Ποντίφηκα προς το μικρό «αδελφό» του κ. Βαρθολομαίο ήταν ότι διακήρυξε θρασύτατα την αίρεση του Πρωτείου εξουσίας μέσα από το Ναό του Αγίου Γεωργίου! Ο δε Παναγιώτατος, αντί να τον εκδιώξει αμέσως από το Ναό, όχι μόνο ανέχτηκε αυτή την ανείπωτη προσβολή αλλά τον ασπάσθηκε, του έδωσε δώρο και εξέφρασε - στην προσφώνησή του - την «ολόθερμο ευχαριστία που αναβλύζει εκ των καρδιών ημών προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, διότι κατά την σήμερον παρίσταται ο Αγιώτατος αδελφός Επίσκοπος της πρεσβυτέρας Ρώμης μετά της τιμίας συνοδείας αυτού»! Στο τέλος δε ένωσε μαζί του τα χέρια θριαμβευτικά από τον εξώστη του Πατριαρχείου!

Αυτό όμως που πραγματικά συντρίβει κάθε καρδιά που πονάει την Εκκλησία μας, είναι πως παρά το γεγονός ότι πέρασε τόσος καιρός, δε βρέθηκε ούτε ένας επίσκοπος να διαμαρτυρηθεί!
Όλοι τους παρακολουθούν την προδοσία της Πίστεως άφωνοι και αμίλητοι! Παγερά αδιάφοροι!
Γι’ αυτό και νοσταλγούμε την εποχή που παλαιοί Ιεράρχες, όπως λόγου χάρη ο πρώην επίσκοπος της Φλώρινας, ο λεοντόκαρδος Αυγουστίνος Καντιώτης, ύψωναν το ανάστημά τους και δημοσίως ήλεγχαν με στεντόρεια φωνή τα οικουμενιστικά ανοίγματα της εποχής τους. Τώρα η παναίρεση του Οικουμενισμού έχει αποθρασυνθεί εντελώς και προελαύνει ανενόχλητη σαρώνοντας τα πάντα. Σε ένα μήνα επίκειται και νέα συνάντηση του Πατριάρχη με τον Πάπα στη Ραβέννα της Ιταλίας στο περιθώριο του «θεολογικού» διαλόγου που μεθοδεύει την ψευδοένωση. Είναι, λοιπόν, καιρός εγρήγορσης και όχι εφησυχασμού.

Επειδή αυτό που τελικά μένει είναι τα γραπτά, γι’ αυτό κι εμείς στο κείμενο αυτό θα υπενθυμίσουμε και θα σχολιάσουμε τις γραπτές κοινές διακηρύξεις που υπέγραψαν οι δύο προκαθήμενοι με τον Πάπα, ώστε να έλθουμε όλοι σε συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης και να αντιπαλέψουμε την επιχειρούμενη άμβλυνση του Ορθοδόξου αισθητηρίου.

Αρχικά σκεφθήκαμε να μην ασχοληθούμε με το κείμενο που συνυπέγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών με τον Πάπα, επειδή αυτό το διάστημα ο Μακαριώτατος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας και βρίσκεται εκτός Ελλάδας. Τον αγαπούμε και ευχόμαστε ο Θεός να τον βοηθήσει να αναρρώσει σύντομα.
Επειδή όμως τις κατά καιρούς αιρετικές του ενέργειες δεν τις έχει αναιρέσει η Ιερά Σύνοδος, αυτές έχουν δημιουργήσει ένα καθεστώς, ένα αιρετίζον κλίμα μέσα στην ελλαδική Εκκλησία, που διαποτίζει τα πάντα: Από μητροπόλεις και θεολογικές σχολές μέχρι εκκλησιαστικά ραδιόφωνα, εφημερίδες και περιοδικά.

Ξέρουμε ότι κάποιοι θα μας κατηγορήσουν λέγοντας ότι «οι λαϊκοί δεν πρέπει να κρίνουν την Εκκλησία» (εννοώντας αθεολόγητα ως «Εκκλησία» τους επισκόπους). Θα αναφέρουμε ότι : Πρώτον, η Εκκλησία, δηλαδή το Σώμα του Χριστού, δεν είναι μόνο ο κλήρος, αλλά και ο λαός∙ δεύτερον, στην Αρχαία Εκκλησία οι λαϊκοί ήλεγξαν τον Απόστολο Πέτρο γιατί συνέφαγε με απερίτμητους (Πραξ. 11,3)∙ τρίτον, ο Απόστολος Παύλος έδωσε εντολή στους πιστούς να υπενθυμίσουν στον κληρικό Άρχιππο τη διακονία του (Κολοσ. 4,17)∙ τέταρτον, ο Άγιος Στέφανος δεν είχε ιερωσύνη, ένας νεαρός τραπεζοκόμος ήταν, κι όμως ήλεγξε με δριμύτητα ολόκληρη “Ιερά Σύνοδο” (Πραξ. 7, 1-59)∙ και πέμπτον, η «Συνοδική Διακήρυξις των Πατριαρχών της Ανατολής» (1), το 1848, λέει ότι πρόμαχος της Ορθοδόξου Πίστεως είναι ο λαός.
Τη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας, που αποφάσισε το 1438 την ένωση με τους Παπικούς, ο λαός ήταν που την ακύρωσε. Την είχαν υπογράψει όλοι σχεδόν οι επίσκοποι, εκτός από τον Άγιο Μάρκο Ευγενικό.

Έχουμε επίγνωση της αμαρτωλότητας και της αναξιότητάς μας. Δεν πρόκειται όμως για ηθικά θέματα, αλλά για την Πίστη μας, για την οποία ακόμη κι αν σωπάσουν όλοι, θα φωνάξουν οι πέτρες (Λουκ. 19,40).

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης μας λέει: «Εντολή Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης Πίστεως». (2)

Διαβάζοντας τις κοινές δηλώσεις των δύο προκαθημένων με τον Πάπα, διαπιστώνουμε ότι:

1ον: Έχουμε συμπροσευχές:
«Ευχαριστούμεν τω Δοτήρι παντός αγαθού, όστις έπετρεψεν ημίν και αύθις ίνα εκφράσωμεν εν προσευχή…» (3), «Το Άγιον Πνεύμα είθε να οδήγηση ημάς…» (4) και «…αναπέμποντες θερμάς δεήσεις όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός χαρίζει εις πάντας ανθρώπους το δώρον της ειρήνης…». (4)
Το γεγονός ότι οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν ρητώς τις συμπροσευχές με ετερόδοξους, επισείοντας την ποινή της καθαίρεσης για τους παραβάτες κληρικούς, ουδόλως τους απασχολεί!
(Κανόνας ΞΕ΄ των Αγίων Αποστόλων και Θ΄, ΛΓ΄ της Συνόδου της Λαοδικείας).

2ον: H Ρώμη τελικά έχει επίσκοπο!
«Ημείς, Βενέδικτος ΙΣΤ', Πάπας και Επίσκοπος Ρώμης και Χριστόδουλος…». (4) Αλλά και στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι ο ανίερος Πάπας αποκλήθηκε «επίσκοπος Ρώμης» από τον Παναγιώτατο.


Οι Άγιοί μας λοιπόν επί δέκα αιώνες μας έλεγαν ψέματα! Μας στέρησαν από έναν «πεφιλημένο αδελφό»!

3ον: Ο προβατόσχημος λύκος-Πάπας είναι κι αυτός «Ποιμένας» της Εκκλησίας:
«Η δέσμευσις αύτη προέρχεται εκ της θελήσεως του Κυρίου ημών και εκ της ευθύνης ημών ως Ποιμένων εν τη Εκκλησία του Χριστού.» (3), « Ως Ποιμένες, εσκέφθημεν …». (3)

4ον: Η Ορθοδοξία δεν είναι η μόνη Εκκλησία του Χριστού. Εκκλησία είναι και ο Παπισμός (και όχι μόνο!): «Η σκέψις ημών στρέφεται προς υμάς πάντας, τους πιστούς των δύο ημών Εκκλησιών» (3) και «…δια τας σχέσεις των ημετέρων Εκκλησιών». (4) Άρα το Σύμβολο της Πίστεως, στο οποίο ομολογούμε ότι πιστεύουμε «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικὴν και Αποστολικὴν Εκκλησίαν», σφάλλει ή είναι ξεπερασμένο και μαζί μ’ αυτό και οι Οικουμενικές Σύνοδοι, που το θέσπισαν! Μη γένοιτο!

Σε άλλα σημεία όμως υποδηλώνεται ότι η Εκκλησία είναι μία («εκ της ευθύνης ημών ως Ποιμένων εν τη Εκκλησία του Χριστού» (3) και «…προς δόξαν τού εν Τριάδι αγίου Θεού και τής αγίας Εκκλησίας Του») (4) αλλά διασπασμένη σε κομμάτια: «…οδός της Εκκλησίας διά τε την αποκατάστασιν της ποθητής ενότητος του εκκλησιαστικού σώματος…». (4) Οι δύο προκαθήμενοι διαψεύδουν τη Γραφή που λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει διάσπαση του εκκλησιαστικού σώματος: «μεμέρισται ο Χριστός;» (Κορινθίους Α' 1:13).

Αυτές τις ανόητες, αθεολόγητες και αιρετικές δοξασίες περί «αδελφών Εκκλησιών» που υιοθέτησαν όλοι οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές, τις γκρεμίζει ο Σέρβος όσιος πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, ο οποίος διατέλεσε και Καθηγητής της Δογματικής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου μέχρι το 1945. Γράφει:
«Η Εκκλησία δεν είναι μόνον μία, αλλά και μοναδική. Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυ­νατόν να υπάρξουν πολλά σώματα· κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες. Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, είναι ένας και μοναδικός. Δι’ αυτόν τον λόγον διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτί­στως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον.
Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλη­σίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας, κατά τον τρόπον, πού πίπτουν τα ξερά και άγονα κλήματα από την θεανθρωπίνην και αιωνίως ζώσαν άμπελον, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός (Ιω. 13,16)». (5)

5ον: Υπεύθυνοι για το χιλιετές Σχίσμα είναι οι θεοφώτιστοι Πατέρες που απέκοψαν τους Ρωμαιοκαθολικούς , καθώς και οι Άγιοι που στη συνέχεια το διατήρησαν και όχι οι αναρίθμητες αιρέσεις του παπισμού!
Ευθύνονται «τα παλαιά αναθέματα, τα οποία επηρέασαν ανά τους αιώνας τας σχέσεις των Εκκλησιών ημών κατά τρόπον αρνητικόν» (3), γι’ αυτό Ορθόδοξοι και αιρετικοί «βιούμεν την κοινήν ευθύνην ημών δια την εν αγάπη και αληθεία υπέρβασιν των ποικίλων συγχύσεων και τραυματικών εμπειριών του ιστορικού παρελθόντος»! (4) Έγινε οικτρά παρεξήγησις δηλαδή! Πόσο βαρύ λόγο θα δώσουν στο Θεό οι Άγιοί μας που για «ασήμαντους» λόγους έσχισαν στα δύο την Εκκλησία! Κατά τον Οικουμενικό Πατριάρχη ήταν…σατανοκίνητοι! Πριν από λίγα χρόνια είχε πει:
«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου Όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού» !!! (6) Αν αυτό δεν είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, τότε τι είναι;

6ον: Είμαστε ήδη ενωμένοι, αλλά …όχι πλήρως!
«…δια την πορείαν ημών προς την πλήρη ενότητα…» (4) και «…εν τη προοπτική της πλήρους μετ' αλλήλων κοινωνίας». (4)

Τι είναι το Σώμα του Χριστού; Πολιτικο-οικονομικός οργανισμός σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να επιτρέπει «μερικές» και «πλήρεις» ενώσεις με ξένα σώματα; Αυτή τη στιγμή λοιπόν έχουμε «τελωνιακή σύνδεση» με τον Παπισμό και ευελπιστούμε ότι στη Ραβέννα, οι «ενταξιακές διαπραγματεύσεις» θα ευοδωθούν και θα οδηγήσουν στην «πλήρη ενοποίηση»! Η «θεολογία» της Νέας Εποχής!


7ον: Η «πλήρης Ένωση» θα επιτευχθεί με αμοιβαίες δογματικές παραχωρήσεις και διαπραγματεύσεις, σα να επρόκειτο για την επίλυση πολιτικού προβλήματος και όχι με τη μετάνοια των Παπικών, την αποκήρυξη των αιρέσεών τους και την επιστροφή τους στην Ορθοδοξία. Όλοι φταίμε!
«Έχομεν δε δι' ελπίδος ότι ο διμερής θεολογικός διάλογος δύναται ν' αξιοποιήση τα θετικά ταύτα στοιχεία προς αναζήτησιν κοινώς αποδεκτών θεολογικών προτάσεων». (3)

Ας παζαρέψουμε λοιπόν τα δόγματα! Ας ανακατέψουμε το φως με το σκοτάδι, την αλήθεια με το ψεύδος και ας λέει τα αντίθετα η Γραφή: «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Κορινθίους Β' 6:14).
Θεωρούν ότι έχουν κοινή ευθύνη για την επανένωση του «διασπασμένου» εκκλησιαστικού σώματος μέσω «…του εποικοδομητικού θεολογικού διαλόγου. Διότι, η οδός αύτη είναι η αποτελεσματικωτέρα οδός της Εκκλησίας διά τε την αποκατάστασιν της ποθητής ενότητος τού εκκλησιαστικού σώματος». (4)

Πότε υπήρξε «εποικοδομητικός» ο διάλογος με τους Παπικούς; Μετά από τόσες δεκαετίες επίπονων διαλόγων η μόνη υποχώρηση που έκαναν είναι ότι δεν υποχρεώνουν πλέον τους Ορθοδόξους να ασπάζονται την…παντόφλα του Πάπα! (Ίσως μας πουν οι Οικουμενιστές ότι «κάτι είναι κι’ αυτό»!)

8ον: Εκφράζουν τη λύπη τους για τον αποχριστιανισμό του Δυτικού Κόσμου, αποκρύπτουν όμως ότι ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο Παπισμός!
«Δεν δυνά­μεθα να αγνοήσωμεν την έξαρσιν της εκκοσμικεύσεως, της σχετικοκρατίας ή και του μηδενισμού, ιδία εν τω δυτικώ κόσμω» (3), «όπου πολυάριθμα ιδεολογικά ρεύματα απομακρύνουν τον άνθρωπον εκ του Θεού» (4). Οι Οικουμενιστές δεν είναι μόνο αθεολόγητοι, είναι και ανιστόρητοι.

Ποιός ευθύνεται για τον αποχριστιανισμό του Δυτικού Κόσμου; Για την εκκοσμίκευση και την αθεΐα;
Δεν είναι ο Παπισμός που με τις αιματηρές σταυροφορίες, τους πολέμους, τις μηχανορραφίες, τα σκάνδαλα, τη μανία του για εξουσιαστική επιβολή, τα συγχωροχάρτια, τις «Ιερές Εξετάσεις» και άλλα, κατασκανδάλισε το σύμπαν και οδήγησε τους διαμαρτυρόμενους υπό τον Λούθηρο να αποσχισθούν απ’ αυτόν και να δημιουργήσουν τον Προτεσταντισμό τον 16ο αιώνα;

Δεν είναι ο Παπισμός που προκάλεσε αηδία στους πρωτεργάτες του Διαφωτισμού και τους έκανε να αποκηρύξουν τη θρησκεία και να προτάξουν την αθεΐα τον 18ο αιώνα, μετά την Γαλλική Επανάσταση;

Δεν είναι ο Παπισμός και το αποκρουστικό αποκύημά του ο Προτεσταντισμός που έκαναν τον γερμανό φιλόσοφο Καρλ Μαρξ, ο οποίος αρχικά είχε ασπαστεί τον Λουθηρανισμό, να τους σιχαθεί, να τους γυρίσει την πλάτη και να γράψει ότι «η θρησκεία είναι το όπιο των λαών»; Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Κομμουνισμός, που γεννήθηκε από τις θεωρίες του Μαρξ και τον 20ο αιώνα, καταδυνάστευσε για 70 χρόνια τον Ανατολικό Κόσμο και δίωξε ανελέητα τους Χριστιανούς, είχε ως θεμέλιο την αθεΐα.

9ον: Η κήρυξη του Ευαγγελίου στον κόσμο είναι ευθύνη εξίσου των Ορθοδόξων και των αιρετικών που από κοινού οφείλουν να δίδουν μαρτυρία Πίστεως !!!
«Ως Ποιμένες, εσκέφθημεν την αποστολήν της αναγγελίας του Ευαγγελίου εις τον σύγχρονον κόσμον» (3) και «βιούμεν εντονώτερον την κοινήν αποστολήν ημών δια την αυθεντικήν συνέχισιν της αποστολικής μαρτυρίας της Πίστεως προς τούς εγγύς και τούς μακράν». (4)
Υπάρχει αυθεντικότητα Αποστολικής Πίστεως σε αιρέσεις; Θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, να δηλώνει μαζί με τον Πάπα Ευγένιο ότι έχουν κοινή επιθυμία να κηρύξουν το Ευαγγέλιο του Χριστού και να διαφωτίσουν τον κόσμο;

«Ευχόμεθα δια μίαν γόνιμον συνεργασίαν δια να επαναπροσδιορίσωμεν εις τούς συγχρόνους τας χριστιανικάς ρίζας της ευρωπαϊκής ηπείρου». (4) Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να παραμείνει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης στο σκότος της αθεΐας και της θρησκευτικής αδιαφορίας, παρά να «επαναχριστιανιστεί» από τον Παπισμό. Ο Παπισμός είναι η μεγαλύτερη νόθευση και διαστροφή του Χριστιανισμού. Ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι έχει γράψει ότι : «Ο καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό που κηρύττει μονάχα το μηδέν. Ο καθολικισμός προχωρεί ακόμη πιο πέρα: Κηρύττει ένα Χριστό αντίθετο του Χριστού∙ κηρύττει τον Αντίχριστο ». (7)

«Ανανεούμεν… την κοινήν ημών επιθυμίαν όπως αναγγείλωμεν εις τον κόσμον το Ευαγγέλιον του Ιησού Χριστού και κυρίως εις την
νέαν γενεάν». (4) Ποια νέα γενιά; Αυτή έχει κατασκανδαλιστεί προ πολλού από τον Παπισμό. Μόνο στις ΗΠΑ η Ρωμαιοκαθολική «Εκκλησία» πληρώνει κάθε χρόνο δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να κλείνει άρον-άρον αμέτρητες υποθέσεις παιδεραστίας «κληρικών» της.
Θα δώσουμε λοιπόν χείρα βοηθείας στον καταρρέοντα Παπισμό, εφ’ όσον μένει αμετανόητος;

Εσχάτως δε και στην Ελλάδα οι νέοι έχουν σκανδαλιστεί σφόδρα από τα φοβερά και πρωτοφανή εκκλησιαστικά σκάνδαλα, που μαγάρισαν τα ελληνικά χώματα και κατεξευτέλισαν την Εκκλησία του Χριστού στα πέρατα της γης. Μήπως αυτή είναι η τιμωρία και η παιδαγωγία του Θεού προς την εκκλησιαστική διοίκηση, που δεν ορθοτομεί πλέον «το λόγο της αληθείας»;


10ον: Διακηρύσσεται η βλάσφημη «Βαπτισματική θεολογία» του Οικουμενισμού:
«Η σκέψις ημών στρέφεται προς υμάς πάντας, τους πιστούς των δύο ημών Εκκλησιών … , και προς πάντας τους βεβαπτισμένους. Χαιρετίζομεν εν Χριστώ τους άλλους Χριστιανούς, διαβεβαιούμενοι αυτούς δια την προσευχήν…». (3) Στο σημείο αυτό, με ταχυδακτυλουργικό τρόπο, οι Εκκλησίες από δύο γίνονται… τριακόσιες σαράντα! Όλοι οι «βεβαπτισμένοι εν Χριστώ» είναι μέλη της Εκκλησίας! Ουσιαστικά το κάθε είδους «βάπτισμα» οριοθετεί την Εκκλησία!

Στις 14 με 23 Φεβρουαρίου του 2006 στο Porto Alegre της Βραζιλίας πραγματοποιήθηκε η 9η Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ («Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών») με θέμα: «Θεέ, με τη Χάρη Σου, ανακαίνισε τον κόσμο»! Οι Ορθόδοξοι συνυπέγραψαν με όλο το συνονθύλευμα των αιρέσεων τα εξής απίστευτα: « Όλοι όσοι έχουμε βαπτισθεί εν Χριστώ είμαστε ενωμένοι με το Χριστό στο Σώμα Του»! (8)

Είμαστε λοιπόν στο ίδιο θεανθρώπινο Σώμα και με «εκκλησίες» που δέχονται την ομοφυλοφιλία και τις εκτρώσεις, που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού, που δεν αποδέχονται όλα τα μυστήρια, την Παράδοση της Εκκλησίας, τους Αγίους, τις εικόνες, που χειροτονούν γυναίκες κ.α; Άπαγε της βλασφημίας!

Παρακάτω συνομολογούν ότι : «Κάθε Εκκλησία πραγματώνει την καθολικότητά της όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες Εκκλησίες»! (8) Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή και διαστροφή της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας βάσει της οποίας η καθολικότητα της Εκκλησίας εκπληρώνεται δια της κοινωνίας των Ορθοδόξων Εκκλησιών μεταξύ τους και δια της ακοινωνησίας με τις αιρέσεις! (9)
Σε άλλο σημείο, πάλι, διαστρέφοντας ένα χωρίο της Γραφής (το Α’ Κορ. 12,4-7) συγχέουν την ποικιλία των Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος μέσα στη Μία, Αγία και Καθολική Εκκλησία (για την οποία μιλάει ο Απόστολος Παύλος) με την ποικιλία των διάφορων πλανών και αιρέσεων της κάθε ψευτοεκκλησίας!

Στις 22/9/2004 η «Ευαγγελική Εκκλησία» της Γερμανίας και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως υπέγραψαν Συμφωνία στην οποία τα εκατέρωθεν Μέρη διακηρύσσουν ότι : «Παρότι αι Εκκλησίαι ημών δεν ευρίσκονται εισέτι εις κοινωνίαν, θεωρούμεν εκατέρωθεν τα μέλη ημών ως βεβαπτισμένα και απορρίπτομεν τον επαναβαπτισμόν »! (10) Οι Οικουμενιστές έχουν μπερδέψει τη θεολογία με την πολιτική και τη διπλωματία!

11ον: Οι βλασφημίες κατά του Αγίου Πνεύματος δεν έχουν τελειωμό:
Η «αδελφική συνάντησις…» (3) των δύο Ορθόδοξων Αρχιερέων με το Θηρίο της Αποκαλύψεως, έγινε «εν τη θεία Χάριτι» (4) και «είναι έργον Θεού εξ Εκείνου προερχόμενον»! (3) Ποίου «θεού»; Αυτού με τα κέρατα; Αλλού γράφουν: «φωτιζόμενοι υπό του αγίου Πνεύματος πορευόμεθα την οδόν ταύτην» (4) …της απωλείας! Ο Όσιος Μελέτιος ο Γαλησιώτης, που έζησε τον 13ο αιώνα, γράφει: «Αιρετικοί εισίν οι Ιταλοί και οι συγκοινωνούντες αυτοίς απόλλυνται». (11)

12ον: Κυριαρχεί μια ακατάσχετη αγαπολογία : «…συνεργασίας και κοινωνίας εν αγάπη» (3), «η αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (4), «Αναγνωρίζομεν τα σημαντικά βήματα του διαλόγου της αγάπης» (4), «πορευόμεθα την οδόν ταύτην κατά το αποστολικόν υπόδειγμα (;) εν αγάπη» (3).

Οι δύο Προκαθήμενοι φαίνεται ότι έχουν μεγαλύτερη αγάπη από όλους τους «εμπαθείς» Αγίους που αγωνίστηκαν και έγραψαν εναντίων των Παπικών (Μέγα Φώτιο, Γρηγόριο Παλαμά, Μάρκο Ευγενικό, Συμεών Θεσσαλονίκης, Νικόδημο Αγιορείτη, Αθανάσιο Πάριο, Κοσμά Αιτωλό, Άγιο Νεκτάριο, κ.α).
Στην «αγάπη» ξεπερνούν και αυτόν ακόμη τον αγαπημένο μαθητή του Χριστού, τον ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος συνιστά : «ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγετε» (Ιωάννου Β' 1:10).

Φαίνεται, ότι στερούνταν αγάπης ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, που μας συμβουλεύει να αποφεύγουμε τους Λατίνους «ως φεύγει τις από όφεως» (12), ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που μας προτρέπει «τον Πάπα να καταράσθε!» (13), καθώς και ο Άγιος Νεκτάριος, που έγραψε προφητικά, ότι «Οι Πάπαι αμαρτάνουσι και κολάζονται και θα κολάζονται μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας, ίσως και αιωνίως». (14)
Είναι σίγουρο ότι, αν οι Άγιοι αυτοί ζούσαν στις μέρες μας, οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές θα τους χαρακτήριζαν «φανατικούς», «φονταμενταλιστές» και «Ταλιμπάν»! Ίσως και να τους καθαιρούσαν!

Ο Θεός όμως δεν είναι μόνο αγάπη αλλά και αλήθεια. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει : «μηδέν νόθον δόγμα τω προσχήματι της αγάπης παραδέχεσθαι». (15) Δεν είναι δυνατόν, λέγει ο Άγιος, υπό το πρόσχημα της δήθεν αγάπης να αποδεχτούμε νόθα και αιρετικά δόγματα.
Αλλά αυτή η «αγάπη», η ευγένεια και η αβρότητα, που πλημμυρίζει πολλούς λατινόφρονες Ιεράρχες, είναι πολύ επιλεκτική: Επιδεικνύεται αφειδώς απέναντι στους αιρετικούς, τους πολιτικούς και τους επώνυμους κοσμικούς, ενώ διοχετεύεται όλο το μένος και η οργή τους επάνω στους ταπεινούς Ορθόδοξους αγωνιστές Χριστιανούς! Κι αυτό είναι μια από τις αποδείξεις ότι διακατέχονται από «πνεύμα πλάνης».

Αν αγαπούσαν αληθινά τους Ρωμαιοκαθολικούς θα τους έλεγαν την αλήθεια, ότι δηλαδή βρίσκονται στην πλάνη για να μετανοήσουν και να σωθούν. Επομένως η «αγάπη» τους είναι απάτη.

13ον: Καταλύθηκε η Συνοδικότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία!
Ποια Σύνοδος εξουσιοδότησε τους Ορθόδοξους Αρχιερείς να υπογράφουν τέτοια αντορθόδοξα κείμενα; Έγινε κάποια Οικουμενική Σύνοδος που κατήργησε το Ευαγγέλιο, τους Ιερούς Κανόνες και την παρακαταθήκη των Αγίων μας και δεν το ξέρουμε; Μάλιστα η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος όχι μόνο δεν έδωσε ποτέ τέτοια εξουσιοδότηση στον Αρχιεπίσκοπο αλλά του απαγόρευσε και αυτήν ακόμη τη μετάβαση στη Ρώμη! Εν τούτοις αυτός πήγε στο Βατικανό εξευτελίζοντας την Ιερά Σύνοδο!

Η ποδοπάτηση της Συνοδικότητας είναι πλέον συνήθης πρακτική. Το 1993 στο Μπάλαμαντ του Λιβάνου «Ορθόδοξοι» Αρχιερείς χωρίς να ρωτήσουν κανέναν υπέγραψαν ένα επαίσχυντο κείμενο με το οποίο αναγνωρίζεται ο Παπισμός ως «αδελφή Εκκλησία» και αποκαθίσταται η επάρατη Ουνία.
Παλαιότερα στο Ζαμπεζύ της Ελβετίας το 1990 είχαν αναγνωρίσει τους αιρετικούς Μονοφυσίτες.

Βέβαια για τον Πάπα δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ο Ποντίφηκας είναι καλυμμένος εκκλησιαστικά: Με τις αιρέσεις του Πρωτείου Εξουσίας και του Αλάθητου ο Πάπας υπέρκειται όλων των Συνόδων και μπορεί να αλλάξει ακόμη και τα δόγματα! Ο Καρδινάλιος Βελλαρμίνος (1542-1621), που ανακηρύχθηκε «άγιος» από τη Ρωμαϊκή «Εκκλησία», λέγει τα εξής με φυσικότατο ύφος: «Αν ο Πάπας καμιά μέρα επιβάλει αμαρτίες και απαγορεύσει αρετές, η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να πιστεύση, ότι οι αμαρτίες αυτές είναι καλές και ότι οι αρετές εκείνες είναι κακές»!!! (16) Γι’ αυτό και ένας Ρωμαιοκαθολικός μοναχός, που εγκατέλειψε τον Παπισμό και ασπάστηκε την Ορθοδοξία έγραψε ότι ο Παπισμός έχει τέτοιον καλπάζοντα εωσφορισμό, που «λίγο ακόμη και θα αποκαλέσει τον Κύριό μας …αντιπρόσωπο του Πάπα στον Ουρανό»! (16)

Άραγε οι Ορθόδοξοι Οικουμενιστές θα συνετιστούν μετά και από το νέο «χαστούκι» που δέχτηκαν από τον Πάπα που πρόσφατα (9/7/2007) διακήρυξε ότι «η μόνη πραγματική Εκκλησία του Χριστού είναι η Παπική» και ότι «οι Ανατολικές Εκκλησίες έχουν έλλειμμα εκκλησιαστικότητος»; (17)

Αν εν τούτοις έχουν σαγηνευτεί τόσο πολύ από τον Παπισμό, που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτόν, τότε ας αυτομολήσουν προς αυτόν. Η Ορθοδοξία όμως δεν είναι ιδιοκτησία τους και δεν έχουν το δικαίωμα να διαπραγματεύονται την Παράδοσή Της στον αντίχριστο Πάπα.

29η Αυγούστου του 2007 – Αποτομή της τιμίας κεφαλής του Βαπτιστού Ιωάννου

Ακολουθούν υπογραφές
_________________________________________________

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. «Παρ’ ημίν ούτε Πατριάρχαι, ούτε Σύνοδοι εδυνήθησαν ποτέ εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της Θρησκείας εστίν αυτό το Σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού». ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ 1848. «Ορθόδοξος Τύπος», 27/7/2007, σελ.1.

2. Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου - Επιστολή ΠΑ΄, Παντολέοντι Λογοθέτη, P.G. 99,1321.

3. ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΣΤ΄ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ Α΄ - Φανάριον, 30 Νοεμβρίου 2006 -
www.orthodoxie.net/gr/Texte/Texte_Varia/Deklaration_Gr.htm .

4. ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΗΣ Α.Α. ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΣΤ΄ ΚΑΙ ΤΗΣ Α.Μ. ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Κ.Κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ - Ρώμη 14/12/2006 -
www.ecclesia.gr/greek/archbishop/default.asp?id=573&what_main=1&what_sub=2&lang=gr&archbishop_heading=Ορθοδοξία .

5. Ιουστίνου Πόποβιτς , «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας», (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Αναδημοσιεύτηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» στις 29/6/2007.

6. Περιοδικό «Επίσκεψις» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τεύχος 563, σελ. 6. Δημοσιεύθηκε και στην «Εκκλησιαστική Αλήθεια» στις 16/2/1998. Η φρικτή αυτή δή­λωση προκάλεσε την έγγραφη αντίδραση του Αγίου Όρους.

7. Φ. Ντοστογιέφσκι, «Ο Ηλίθιος», Δ’ 1, V11.

8. Περιοδικό «Παρακαταθήκη», τεύχος 40, Ιαν. – Φεβρ. 2005, σελ. 5. Ολόκληρο το κείμενο (Αγγλιστί) στην επίσημη ιστοσελίδα του ΠΣΕ:
www.wcc-assembly.info/en/theme-issues/assembly-documents/1-statements-documents-adopted/christian-unity-and-message-to-the-churches/called-to-be-the-one-church-as-adopted.html .

9. «Άπαντες οι της Εκκλησίας Διδάσκαλοι, πάσαι αι Σύνοδοι και πάσαι αι θείαι Γραφαί φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διίστασθαι» (PG 160. 105 C). Από την Ομολογία Πίστεως του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού - Ι. Καρμίρη, «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», τομ.1, σελ. 425.

10. «Κοινόν Ανακοινωθέν της δεκάτης τρίτης συναντήσεως μεταξύ Θεολόγων του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Ευαγγελικής Εκκλησίας εν Γερμανία (Φανάριον, 16-22 Σεπτεμβρίου 2004)».
Από την επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου:
www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=232&tla=gr .
Το επίμαχο σημείο βρίσκεται στον 4ο όρο της συμφωνίας.

11. Οσίου Μελετίου Γαλησιώτου - Λόγοι κατ’ Ιταλών, λόγος 3ος εν V . Laurent – J . Darrouzes , Dossier Grec de l ’ union de Lyon (1272 – 1277), Paris 1976, σελ. 554-558.

12. Ιω. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, εν Αθήναις 1952, μτφρ. «Ο πειρασμός της Ρώμης», έκδοση Ι.Μ. Κουτλουμουσίου, σελ. 353-362.

13. Σώζεται ανάμεσα στις Προφη­τείες του Αγίου Κοσμά. Βλ. Επι­σκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, μητροπολίτου Φλωρίνης, «Κοσμάς ο Αιτωλός», Αθήναι 2005, σελ. 348.

14. Αγίου Νεκταρίου «Μελέτη Ιστορική περί των αιτίων του σχίσματος».

15. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, P.G. 62, 191.

16. Ιεροδιακόνου Παύλου Μπάλλεστερ-Κονβαλιέρ - «Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό». Από το περιοδικό «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ», Τεύχος 1, Ιανουάριος - Μάρτιος 2006.

17. Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων - 10/7/2007. Αναδημοσιεύτηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» στις 20/7/2007.



Δεν υπάρχουν σχόλια: