Ορθοδοξία

Η άκρως αντορθόδοξη και αντιπατερική ομιλία του Πατριάρχη στην έδρα του Π.Σ.Ε., που αποδεικνύει πως και σήμερα το Φανάρι παραμένει Πνευματικά σβησμένο

2008-04-11T05:19:00.000-07:00

«Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη, της Αυτού Παναγιότητος Βαρθολομαίου, στην 60η επέτειο του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών»

METAΦΡΑΣΗ : Δέσποινα Μ. Καλογεράκη, Δρ Θεολογίας

Το πρωτότυπο κείμενο (στα Αγγλικά) βρίσκεται στην ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου : www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=876&tla=gr

ΥΠ’ ΟΨΙΝ ΟΤΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΓΚΥΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΝΤΟΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Καθεδρικός Ναός Αγίου Πέτρου, Γενεύη, 17 Φεβρουαρίου 2008

«Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, δια του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα το αυτό λέγητε πάντες, και μη η εν υμίν σχίσματα, ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοϊ και εν τη αυτή γνώμη» (Α΄ Κορ. 1,10)

Αγαπητοί αδελφοί και αγαπητές αδελφές εν Χριστώ,

Ο Παύλος ήταν αγανακτισμένος με τις εσωτερικές διαμάχες και διαιρέσεις στην Εκκλησία της Κορίνθου, την οποία ο ίδιος είχε ιδρύσει μερικά χρόνια νωρίτερα. Έτσι, στην πρώτη του αυτή επιστολή, που στάλθηκε στα μέλη αυτής της νεοσύστατης κοινότητας, απηύθυνε την έκκληση που μόλις ακούσαμε. Ο Απόστολος έκανε το βήμα αυτό προς τους εθνικούς, επειδή συνειδητοποίησε ότι σε ένα περιβάλλον που υπήρξε κυριευμένο από την ειδωλολατρική κουλτούρα, -όπως η ελληνική εκείνη πόλη, όπου ήκμασαν αρκετές φιλοσοφικές σχολές- η χριστιανική Πίστη που τους αποκαλύφθηκε, θα διέτρεχε τον κίνδυνο να υποβιβαστεί θεωρούμενη ως ανθρώπινη φιλοσοφική σοφία, σε περίπτωση που το κάθε μέλος [της κοινότητας] ισχυριζόταν ότι ανήκε στον τάδε ή τάδε κύριο, και όχι στον Κύριο, Ιησού Χριστό. Τους απηύθυνε το κρίσιμο ερώτημα: «Διαιρείται ο Χριστός;» [Α΄ Κορ. 1,13] . Κάνοντας αυτό ήθελε να υπενθυμίσει στους Κορινθίους ότι η έννοια της διαίρεσης έρχεται σε αντίφαση με αυτή καθ’ εαυτήν την φύση της Εκκλησίας, υποσκελίζει την μαρτυρία της και οδηγεί την αποστολή της στον κόσμο, στην αποτυχία.

Ήταν ακριβώς αυτή η αλήθεια του Ευαγγελίου η οποία, στην αρχή του εικοστού αιώνος, ενέπνευσε την κινητοποίηση των εκκλησιών μας, οι οποίες, ούσες αντιμέτωπες με το σκάνδαλο της διαίρεσης, ασχολήθηκαν προσεκτικά με το επίμαχο ερώτημα της Χριστιανικής ενότητας, δημιουργώντας δεσμούς αδελφοσύνης μεταξύ των διηρημένων εκκλησιών και χτίζοντας γέφυρες προκειμένου να ξεπεραστούν οι διαιρέσεις.
Μία από εκείνες τις γέφυρες ήταν, χωρίς αμφιβολία, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, την εξηκοστή επέτειο της ιδρύσεώς του οποίου, εορτάζουμε σήμερα με την πρέπουσα επισημότητα.

Είναι σαφές, αγαπητές αδελφές και αγαπητοί αδελφοί, ότι η εκκλησία μου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και εγώ προσωπικά, συμμετέχουμε στον εορτασμό της επετείου αυτής, με μεγάλη χαρά και βαθιά ευγνωμοσύνη στον Τριαδικό μας Θεό. Είναι μια επέτειος η οποία δίνει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, στις εκκλησίες/μέλη που το απαρτίζουν και στις διοικητικές επιτροπές, την ευκαιρία να κάνουν ανασκόπηση του έργου που έχει γίνει μέχρι τώρα, αλλά όχι μόνον αυτού. Πάνω απ’ όλα, μας δίνει επίσης την μοναδική ευκαιρία να στραφούμε μαζί στο μέλλον και να δώσουμε μια νέα ώθηση, μια νέα προοπτική και μια ανανεωμένη εντολή σε αυτή την κοινωνία [των εκκλησιών] η οποία δεν είναι παρά το εξηντάχρονο Συμβούλιό μας. Ποιος θα φανταζόταν τότε, ότι μια μέρα η έκκληση αυτή που απηύθυνε το 1920 η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως «Προς τις Απανταχού του Χριστού Εκκλησίες», καλώντας τες μετά τον αδελφοκτόνο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, να απαρτίσουν μια «Κοινωνία των Εκκλησιών», θα έπαιρνε σάρκα και οστά; Θα εξελισσόταν σε «Κοινωνία των εκκλησιών», σύμφωνα με το πρότυπο της Κοινωνίας των Εθνών (η οποία ιδρύθηκε το ίδιο έτος στην ίδια φιλόξενη πόλη της Γενεύης), στοχεύοντας στην υπερνίκηση της δυσπιστίας και της πικρίας, στην προσέγγιση των εκκλησιών, στην δημιουργία δεσμών φιλίας μεταξύ τους, ευνοώντας έτσι την συνεργασία τους. Όπως η εγκύκλιος εκείνη ανέφερε: «Η αγάπη μεταξύ των εκκλησιών πρέπει να αναθερμαίνεται και να ενδυναμώνεται, έτσι ώστε να μην θεωρούνται πλέον μεταξύ τους ξένες και παρεπίδημοι αλλά συγγενείς και μέλη της οικογένειας του Θεού και “συγκληρονόμοι”, μέλη του ιδίου σώματος και συμμέτοχοι της υπόσχεσης του Θεού εν Χριστώ».

Πριν σαράντα ένα χρόνια, ο προκάτοχός μου Πατριάρχης Αθηναγόρας, επισκέφτηκε επίσημα το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών και την Προτεσταντική Εκκλησία της Γενεύης. Με την ευκαιρία εκείνη, ο Δρ W.A.Visser’t Hooft απηύθυνε πειστικό λόγο από τον άμβωνα αυτού του ιστορικού καθεδρικού ναού της Μεταρρύθμισης και είπε: «η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης ήταν μία από τις πρώτες [εκκλησίες] στην σύγχρονη ιστορία, που υπενθύμισε στον Χριστιανικό κόσμο ότι θα αποτελούσε ανυπακοή προς την βούληση του ίδιου του Κυρίου και Σωτήρα της, αν δεν επεδίωκε να καταστήσει σαφή στον κόσμο, την ενότητα των ανθρώπων του Θεού και [την ενότητα] του Σώματος του Χριστού». Πρόσθεσε ότι με την Εγκύκλιο εκείνη του Πατριαρχείου, «η Κωνσταντινούπολη απηύθυνε με στεντόρεια φωνή κάλεσμα για την προσέγγισή μας».

Προφανώς, παραθέτοντας τον παραπάνω λόγο του Visser Hooft, της μεγάλης αυτής προσωπικότητας της οικουμενικής κίνησης, κατ’ ουδένα τρόπο ισχυρίζομαι ότι μόνον η δική μου εκκλησία διεκδικεί την πατρότητα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών! Αποτελεί όμως ένα ιστορικό γεγονός ότι εκείνη η ενέργεια καθοριστικής σημασίας εκ μέρους της Κωνσταντινουπόλεως, συνέπεσε με παρόμοιες πρωτοβουλίες εκ μέρους προσωπικοτήτων από τον χώρο της Αγγλικανικής και Λουθηρανικής εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Βόρεια Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα [με τις πρωτοβουλίες] του Επισκόπου Charles Brent και του Επισκόπου Nathan Söderblom, οι οποίοι από την μεριά τους έθεσαν σε κίνηση, σχεδόν την ίδια χρονική περίοδο, μια διαδικασία ώστε να φέρουν τους Χριστιανούς πιο κοντά με σκοπό να συμμετάσχουν σε έναν από κοινού διάλογο: Ο Επίσκοπος Brent με σκοπό να δώσει το έναυσμα για θεολογικό στοχασμό στα πλαίσια των εργασιών [των επιτροπών] Πίστεως και Τάξεως, και ο Επίσκοπος Söderblom [με σκοπό] να προωθήσει την κοινωνική δράση εκ μέρους των εκκλησιών, στα πλαίσια των εργασιών [των επιτροπών] Ζωής και Εργασίας. Έτσι, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η συντονισμένη αυτή προσπάθεια εκ μέρους των Ορθοδόξων, Αγγλικανικών και Μεταρρυθμιστικών εκκλησιών το 1920, έθεσε τα θεμέλια για την σύγχρονη οικουμενική κίνηση και ανήκαν μεταξύ εκείνων που εισηγήθηκαν την δημιουργία του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών τριάντα χρόνια αργότερα. Η κοινωνία [των εκκλησιών] αυτή παραμένει αναμφίβολα μέχρι σήμερα η πιο αντιπροσωπευτική, θεσμική έκφραση της οικουμενικής κίνησης, τώρα καθώς βαδίζει προς την συμπλήρωση των εκατό ετών ύπαρξής της.

Εξήντα χρόνια (σε μερικούς μήνες) έχουν περάσει από την Δευτέρα, 23η Αυγούστου του 1948, όταν ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, Geoffrey Fisher, σε μια συνεδρίαση της Πρώτης Συνέλευσης στο Άμστερνταμ, απευθυνόμενος στην ολομέλεια, ανακήρυξε επισήμως την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Αυτή η δι-εκκλησιαστική πλατφόρμα έχει τεθεί στην υπηρεσία της κάθε εκκλησίας/μέλους και είναι αφοσιωμένη στην διάδοση του πνεύματος του Ευαγγελίου, αναζητώντας την Χριστιανική ενότητα και ενθαρρύνοντας την συνεργασία των εκκλησιών στην κοινωνική και διακονική εργασία, καθώς αντιμετωπίζουν τα οξεία, κρίσιμα προβλήματα της ανθρωπότητας.
Εκείνοι οι οποίοι είναι εξοικειωμένοι με την ιστορία και την εξέλιξη του Συμβουλίου θα αναγνωρίσουν ότι τα πρώτα δύο χρόνια μετά την εναρκτήρια εκείνη Συνέλευση, ήταν μια περίοδος ανίχνευσης του ακριβούς χαρακτήρα τον οποίο θα έπρεπε να προσλάβει το δι-εκκλησιαστικό εκείνο φόρουμ. Ενώ οι στόχοι του Συμβουλίου ήταν σαφείς στα μάτια των ιδρυτικών μελών του, η φύση και ο ρόλος του στην κοινότητα των εκκλησιών έμελλε να προσδιοριστεί μελλοντικά. Η περίφημη Έκθεση του Τορόντο το 1950 ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ότι δεν αποτελούσε σκοπό του Συμβουλίου να υποκαταστήσει τις εκκλησίες, ούτε να τους επιβάλλει την υιοθέτηση θέσεων που έρχονταν σε αντιπαράθεση με τις εκκλησιολογικές τους πεποιθήσεις. Πρέπει να τονιστεί ότι, μόνον αφού τους δόθηκε η διαβεβαίωση αυτή, ήταν οι εκκλησίες/μέλη σε θέση να προσδιορίσουν ένα πλαίσιο εργασίας για να εργαστούν στο μέλλον, ώστε να εκπληρώσουν την αποστολή την οποία ανέλαβαν πριν δύο χρόνια.

Μιάς και το εύλογο ερώτημα περί της φύσεώς του λύθηκε, το Συμβούλιο, ειδικά μετά την συγχώνευσή του με το Διεθνές Ιεραποστολικό Συμβούλιο και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χριστιανικής Εκπαίδευσης το 1960, εισήλθε σε μια ακμάζουσα και παραγωγική περίοδο για 30 χρόνια. Κατά την διάρκεια της περιόδου εκείνης, προσέφερε πολύτιμη εργασία σε πολλούς τομείς- [εργασία] η οποία προκάλεσε τον θαυμασμό και τον έπαινο από κάποιους, αλλά αμφισβητήθηκε και έγινε αντικείμενο κριτικής από κάποιους άλλους-όσον αφορά στην θεολογική έρευνα, στην ιεραποστολή και στον ευαγγελισμό, στην Χριστιανική εκπαίδευση, στην διακονική υπηρεσία, στην επιτρεπόμενη ανάπτυξη, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην εξάλειψη της φτώχειας και στην απαλοιφή φυλετικών διακρίσεων.

Κατά την διάρκεια των ετών εκείνων, μιας περιόδου εντατικής εργασίας και πλούσιας σοδειάς, δύο πολύ διακριτές τάσεις έγιναν φανερές στην ζωή του Συμβουλίου. Η μία, την οποία θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει «εκκλησιαστική», θεώρησε ότι η οικουμενική αποστολή ήταν να επικεντρωθούν οι προσπάθειες στην επίτευξη δογματικής και οργανωτικής ενότητας μεταξύ των διαφορετικών εκκλησιών που υπάρχουν, το συντομότερο δυνατό. [Η τάση αυτή] έδινε έμφαση στο περιεχόμενο της Πίστης, στην τάξη και τις δομές της εκκλησίας. Η άλλη [τάση] συνειδητοποίησε την πραγματική δυσκολία της επίτευξης δογματικής ενότητας και ήταν περισσότερο ρεαλιστική.

Θεώρησε ότι το ουσιαστικό στοιχείο στον οικουμενισμό ήταν η δραστηριοποίηση των εκκλησιών μέσα στον κόσμο και για τον κόσμο και η κινητοποίησή τους ώστε να γνωστοποιήσουν στους πιστούς την παρουσία του Χριστού σε κάθε κοινωνική, επιστημονική και πολιτική δραστηριότητα.
Ωστόσο, κατά την διάρκεια αυτών των ατελείωτων ζωντανών συνομιλιών μεταξύ των υποστηρικτών αυτών των δύο ιδεολογικών τάσεων, πάνω σε θέματα που αφορούν στην φύση και αποστολή του Συμβουλίου, άλλες φωνές υψώθηκαν ειδικά από την Ορθόδοξη Ανατολή. Οι φωνές αυτές τόνισαν ότι ένας οικουμενισμός, που επιλέγει μια από τις δύο αυτές τάσεις απορρίπτοντας την άλλη, θα πρόδιδε τις θεμελιώδεις αρχές του οικουμενικού έργου και δεν θα προσέφερε τίποτε ουσιαστικό στην πορεία των εκκλησιών προς την επίτευξη της ενότητας. Η ενότητα εκείνη δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά προοριζόταν να υπηρετήσει και τα δύο, τις εκκλησίες και τον κόσμο, χωρίς να κάνει καμιά διάκριση μεταξύ του ιερού και ανίερου, του αιώνιου και του εφήμερου. Ο αληθινός οικουμενισμός, διακήρυξαν, θα πρέπει να αγωνίζεται για την Χριστιανική ενότητα και συγχρόνως να συνεχίζει να αγωνιά για τα κακά που τραυματίζουν τον σημερινό κόσμο. Όπως τόνισε η δική μου Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως 35 χρόνια πριν, με την ευκαιρία της 25ης επετείου του Συμβουλίου: «Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, ένα όργανο που δεν ασχολείται μόνον με τον θεολογικό διάλογο αλλά και με την αλληλεγγύη και την αμοιβαία αγάπη…πρέπει να επιμείνει στις προσπάθειές του να εισέλθει σε μια πιο ανοιχτή και αληθινή συνάντηση με την ανθρωπότητα, η οποία σήμερα υποφέρει ποικιλοτρόπως. Ως εκ τούτου, το Συμβούλιο, με ορατά και αόρατα μέσα, με λόγο και πράξη, με τις αποφάσεις και δράσεις του, είναι σε θέση να διακηρύσσει τον Χριστό και μόνον τον Χριστό».

Πράγματι, στο πέρασμα των εξήντα χρόνων της ζωής του, το Συμβούλιο έχει προσφέρει μια ιδανική πλατφόρμα όπου εκκλησίες με διαφορετικές απόψεις, που ανήκουν σε μια μεγάλη ποικιλία θεολογικών και εκκλησιολογικών παραδόσεων, είναι σε θέση να έλθουν σε διάλογο και να προωθήσουν την Χριστιανική ενότητα, ενώ ανά πάσα στιγμή είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις πολλαπλές ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας.

Ωστόσο, θα πρέπει να γίνει παραδεκτό ότι κατά στην διάρκεια αυτών των 60 ετών, και ειδικά κατά τα 20 τελευταία χρόνια, η ζωή του Συμβουλίου έχει συχνά υπάρξει ταραχώδης, εξαιτίας του σημαντικού αριθμού διαφορών -θεολογικών, εκκλησιολογικών, πολιτιστικών και ηθικών- οι οποίες είχαν δηλητηριάσει τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των μελών του. Το γεγονός αυτό ήρθε σταδιακά στην επιφάνεια με την μορφή μιας επώδυνης κρίσης πριν δέκα χρόνια, ακριβώς στην αυγή μιας πεντηκονταετηρίδας από την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών και μερικούς μήνες πριν την Όγδοη Συνέλευση στο Harare της Ζιμπάμπουε. Η κρίση εκείνη αρχικά αποδόθηκε στις διαφορές Ορθοδόξων και Προτεσταντών μελών του Συμβουλίου, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια κρίση μεταξύ εκείνων [των εκκλησιών] που αντιπροσώπευαν διαφορετικές θεολογικές και εκκλησιολογικές παραδόσεις και μεταξύ εκκλησιών, κάθε μία από τις οποίες είχε την δική της διακριτή ερμηνεία της Αγίας Γραφής και μια διαφορετική αντίληψη επί ηθικών, κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων.

Παρόλα αυτά, ήταν μια υγιής κρίση που μας έδωσε την δυνατότητα να συμμετάσχουμε σε έναν ειλικρινή, χαμηλών τόνων διάλογο, χωρίς υστερόβουλα κίνητρα, και η οποία [κρίση] μας βοήθησε να υπερνικήσουμε χρόνιες δυσκολίες, οι οποίες έχουν δηλητηριάσει τις φιλικές μας σχέσεις. Συγχρόνως, μας ώθησε εκ νέου στο να συνεχίσουμε το κοινό μας ταξίδι στο μονοπάτι προς την επίτευξη της ενότητας. Έτσι συστάθηκε η Ειδική Επιτροπή, και γνωρίζουμε όλοι τα επιτεύγματά της μετά από τόσα πολλά χρόνια έντονου διαλόγου και αποδοτικής εργασίας με πνεύμα αδελφοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού.

Και έτσι, απελευθερωμένοι από τις εντάσεις του παρελθόντος και αποφασισμένοι να μείνουμε ενωμένοι και να δράσουμε από κοινού, στην Ένατη Συνέλευση στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας, πριν δύο χρόνια, χαράξαμε τις κατευθυντήριες γραμμές οριοθετώντας μία νέα φάση της ζωής του Συμβουλίου, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την παρούσα κατάσταση των δι-εκκλησιαστικών σχέσεων και τις αλλαγές οι οποίες σταδιακά λαμβάνουν χώρα στην οικουμενική ζωή.

Χαίρομαι για το γεγονός ότι το Συμβούλιο επικεντρώνει ακόμη τις προσπάθειές του στο όραμα προς επίτευξη των εκκλησιών/μελών του, δια της χάριτος του Θεού, δηλαδή στην ενότητά τους σε μία Πίστη και γύρω από το ίδιο ευχαριστιακό τραπέζι. Έτσι, η υπέρτατη σημασία και ο ανώτατος ρόλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, και [των επιτροπών] Πίστεως και Τάξεως ειδικότερα, είναι επακριβώς, η λεπτομερής μελέτη των εκκλησιολογικών ζητημάτων, τα οποία επηρεάζουν αυτή καθ’ αυτή την ύπαρξη του Συμβουλίου και την αναζήτηση της Χριστιανικής ενότητας. Είναι ένα έργο το οποίο είναι ακόμη δύσκολο να εκπληρωθεί και ένας δρόμος ο οποίος πρέπει να διανυθεί με αγάπη, υπευθυνότητα και αμοιβαίο σεβασμό, για την Παράδοση και το δόγμα της Εκκλησίας του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.

Είμαι επίσης χαρούμενος διότι η Ένατη Συνέλευση έχει επικυρώσει το κάλεσμα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, όσον αφορά στην παρουσία της Εκκλησίας στην κοινωνία, αναγνωρίζοντας τον καταλυτικό της ρόλο της στην επίτευξη της ειρήνης στον κόσμο, προωθώντας τον διάλογο μεταξύ αυτών που έχουν την ίδια Πίστη, υπερασπίζοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μαχόμενη την βία, προστατεύοντας το περιβάλλον και δείχνοντας αλληλεγγύη σε όλους εκείνους που βρίσκονται σε ανάγκη. Και ευλογώ, με όλη μου την καρδιά, τις ποικίλες εκείνες ενέργειες του Συμβουλίου μας, και, ακόμη περισσότερο, επειδή η αποστολή των Χριστιανών στον κόσμο είναι ακριβώς η ενσάρκωση της αλήθειας του Θεού και της αγάπης [Του], με τον πληρέστερο τρόπο, γιατί, στα έσχατα, θα κριθούμε με κριτήριο το κατά πόσον έχουμε ή όχι, ζήσει μέσα στο Πνεύμα του Χριστού.

Σε σχέση με την οδηγία που δόθηκε από την Ένατη Συνέλευση για τα ερχόμενα χρόνια, δεν μπορώ να μην αναφέρω την απόφασή της -που είναι τόσο σωστή και εμφανής- να δώσει την δυνατότητα σε νεαρούς ενήλικες να συμμετάσχουν ενεργά στην ζωή του Συμβουλίου. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η πρωτοβουλία της ενεργού συμμετοχής νεαρών ανθρώπων, δεν μπορεί παρά να είναι ωφέλιμη και πολλά υποσχόμενη για το Συμβούλιο. Θα καταστήσει ικανή μια νέα γενιά εργατών να ευδοκιμήσει στον οικουμενικό αμπελώνα, πράγμα το οποίο καθίσταται όλο και περισσότερο αναγκαίο, επειδή εμείς της παλαιότερης γενιάς, δεν έχουμε φροντίσει ή δεν έχουμε επιθυμήσει να εκπαιδεύσουμε διαδόχους ώστε να παραλάβουν την δάδα από τα δικά μας χέρια. Η παρουσία τους, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, θα φέρει μια νέα πνοή και ανανεωμένο δυναμισμό στο Συμβούλιό μας. Ως Συμβούλιο διερευνούμε ποιος είναι ο ρόλος μας σήμερα και προσπαθούμε να διακρίνουμε ποιος είναι ο κατάλληλος τόπος για μας στον νέο οικουμενικό αστερισμό ο οποίος διαμορφώνεται σταδιακά στις δια-εκκλησιαστικές σχέσεις.

Το Ένατο Συμβούλιο αρμοδίως συνειδητοποίησε ότι οι μεγαλεπήβολες ταχείες αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στην ζωή των εκκλησιών μας, αναγκάζουν το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών να επανεξετάσει τις οικουμενικές σχέσεις και να θέσει σε κίνηση μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού της οικουμενικής κίνησης. Η πράξη αυτή θα προσέδιδε μια δομή στις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ του Συμβουλίου και των πολυάριθμων συνεργατών του, διασφαλίζοντας έτσι την συνοχή, την σαφήνεια και την διαφάνεια των εργασιών μας.

Είναι γεγονός αναντίρρητο ότι χρειαζόμαστε, περισσότερο παρά ποτέ, να διασαφηνίσουμε την αποστολή μας και τον ιδιαίτερο ρόλο του κάθε μέλους στο εκκλησιαστικό πεδίο. Θα ήθελα να πω, ωστόσο, ότι ο καταμερισμός των ευθυνών δεν θα πρέπει να γίνει εις βάρος του Συμβουλίου. Διότι θα το απογυμνώναμε από τον ουσιαστικό του ρόλο, σε περίπτωση που σταδιακά το υποβιβάζαμε (όπως υπάρχει αυτή η τάση σήμερα) στον μοναδικό ρόλο της «ψυχής» στην διαδικασία του επαναπροσδιορισμού της οικουμενικής κίνησης, συγκροτώντας νέες δια-εκκλησιαστικές συμμαχίες, ή, πάλι, συγκροτώντας παράλληλα άλλα «οικουμενικά» όργανα, για να πραγματοποιηθούν εργασίες οι οποίες κανονικά ανήκουν σε αυτό καθ’ αυτό τον λόγο ύπαρξης του Συμβουλίου. Για το λόγο αυτό πιστεύω ακλόνητα ότι οι τρεις θεμέλιοι λίθοι -ενότητα, μαρτυρία και διακονία- επί των οποίων πριν από 60 χρόνια χτίσαμε το οικοδόμημα του Συμβουλίου, πρέπει να διατηρηθούν και ακόμη να ενδυναμωθούν, ώστε το Συμβούλιο να ανταποκρίνεται στον λόγο θεσμοθέτησής του και να είναι πιστό στην αποστολή του.

Συμπερασματικά, παραφράζοντας μια δημοφιλή έκφραση, «Η εκκλησία πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της ζωής του χωριού», θα ήθελα να δηλώσω την σθεναρή μου πεποίθηση ότι η διαδικασία επαναπροσδιορισμού της οικουμενικής κίνησης, μας δίνει μια ευκαιρία να τοποθετήσουμε το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών στο κέντρο της ζωής του παγκόσμιου οικουμενικού χωριού. Η Δέκατη Συνέλευση του Συμβουλίου, θα μας δώσει μια μεγάλη ευκαιρία να το κάνουμε αυτό, και ο χαρακτήρας και το περιεχόμενό της, έχουν ήδη συζητηθεί στην παρούσα συνάντηση της κεντρικής επιτροπής.

Αγαπητοί αδελφοί και αγαπητές αδελφές εν Χριστώ,

Σήμερα, μια ανησυχία που εμείς αλλά και όλες οι εκκλησίες μας έχουμε, είναι το όραμα για το μέλλον του Συμβουλίου. Και υποβάλλουμε στους εαυτούς μας αρκετά ερωτήματα, με σοβαρότητα, σεβασμό και υπευθυνότητα: Θέλουν ακόμη οι εκκλησίες μας, μετά από 60 χρόνια, το Συμβούλιο να είναι παρόν στην ζωή τους; Αν ναι, ποιες είναι οι προσδοκίες τους από το Συμβούλιο; Πώς βλέπουν το μέλλον του; Οραματιζόμαστε ένα διαφορετικό Συμβούλιο; Ένα διαφορετικό, πολυδιάστατο, νέο, ανανεωμένο Συμβούλιο; Ένα περισσότερο ρεαλιστικό και αποτελεσματικό Συμβούλιο; Τι είδους Συμβούλιο χρειάζονται οι εκκλησίες μας;

Είμαστε προετοιμασμένοι ως εκκλησίες/μέλη να συμφωνήσουμε με τα συμπεράσματα της Ειδικής Επιτροπής, η οποία πρότεινε ότι έχει έρθει η ώρα και ο κατάλληλος καιρός, για το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, να φέρει τις εκκλησίες/μέλη του πιο κοντά μέσα σε έναν «οικουμενικό χώρο», όπου μπορεί να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί η εμπιστοσύνη; Θα είναι ένας χώρος όπου οι εκκλησίες θα έχουν την δυνατότητα να αναπτύξουν και να δοκιμάσουν στην πράξη, τις αντιλήψεις τους για τον κόσμο, την δική τους κοινωνική εργασία, και τις δικές τους λειτουργικές και δογματικές παραδόσεις, ενώ [θα έχουν την δυνατότητα] να διατηρούν τα ιδιαίτερα διακριτά χαρακτηριστικά τους που τις ξεχωρίζουν μεταξύ τους και να συναντώνται από κοινού σε ένα βαθύτερο επίπεδο;

Είμαστε σήμερα προετοιμασμένοι, ως εκκλησίες/μέλη, να επαναβεβαιώσουμε τον ρόλο του Συμβουλίου ως ενός προνομιούχου οικουμενικού χώρου, όπου οι εκκλησίες θα δημιουργήσουν με πνεύμα ελευθερίας δίκτυα για διακονία και για την υπεράσπιση και προώθηση συγκεκριμένων αξιών, διαθέτοντας η μία [εκκλησία] στην άλλη τον υλικό της πλούτο; Και, [ως χώρου] όπου, με τον διάλογο, οι εκκλησίες θα εξακολουθήσουν να καταρρίπτουν τα εμπόδια που τις αποτρέπουν από το να αναγνωρίσουν η μία την άλλη ως εκκλησίες που ομολογούν μια κοινή Πίστη, τελούν το ίδιο βάπτισμα, και επιτελούν μαζί την ευχαριστία, ώστε, η κοινότητα, την οποία τώρα απαρτίζουν, να μπορεί να εξελιχθεί σε μια κοινωνία μέσα στην Πίστη, στην μυστηριακή ζωή και στην μαρτυρία;

Είμαστε έτοιμοι να ανανεώσουμε την εμπιστοσύνη μας σε αυτό το Συμβούλιό μας, [αναγνωρίζοντάς το] ως ένα χρήσιμο και αναγκαίο όργανο στην προσπάθειά μας να ανταποκριθούμε στα κοινωνικά και ηθικά ερωτήματα, που δίνει την δυνατότητα στις εκκλησίες, παρά την εκκλησιολογική τους ποικιλία, να επιβεβαιώσουν ότι ανήκουν σε μια κοινωνία επειδή ομολογούν από κοινού τον Κύριο Ιησού Χριστό ως Θεό και Σωτήρα, προς δόξαν του ενός Θεού, του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και να ανανεώσουν την αποφασιστικότητά τους να μείνουν ενωμένες με σκοπό να επιτρέψουν την αύξηση της αγάπης που τρέφουν η μία για την άλλη;

Αγαπητές αδελφές και αγαπητοί αδελφοί,

Τελειώνω, γυρίζοντας εκεί απ’ όπου ξεκίνησα. Οι δεσμοί φιλίας μεταξύ των διηρημένων εκκλησιών και οι γέφυρες για την υπερνίκηση των διαιρέσεων [που υπάρχουν μεταξύ μας] είναι απαραίτητες, περισσότερο από ποτέ. Η αγάπη αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο ώστε ο διάλογος μεταξύ των εκκλησιών μας, να μπορεί να διεξαχθεί εν πάση ελευθερία και εμπιστοσύνη. Τότε θα αναγνωρίσουμε ότι οι διαφορές, οι οποίες οφείλονται στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι εκκλησίες ανταποκρίνονται στα ηθικά προβλήματα, δεν είναι απαραιτήτως αξεπέραστες, διότι οι εκκλησίες δίδουν την μαρτυρία τους για το Ευαγγέλιο κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Θα αναγνωρίσουμε επίσης ότι ο διάλογος πάνω σε ηθικά ερωτήματα εξελίσσεται, με την αυτονόητη προϋπόθεση ότι οι εκκλησίες δεν ικανοποιούνται με το «να συμφωνήσουν ότι διαφωνούν» πάνω στην ιδιαίτερη ηθική τους διδασκαλία, αλλά ότι είναι προετοιμασμένες να αντιμετωπίσουν τις διαφωνίες τους με ειλικρίνεια και να τις εξετάσουν υπό το φως του δόγματος, της λατρευτικής ζωής και της Αγίας Γραφής. Η Εκκλησία του Χριστού καλείται να ζήσει και να δώσει την μαρτυρία της στον σημερινό κόσμο, θεμελιωμένη πάνω στο μυστήριο της ζωής, έχοντας υπάρξει αντικείμενο αναμονής, προσφοράς και αποδοχής.

Ας προχωρήσουμε τότε μπροστά στο μονοπάτι που έχουμε χαράξει τα τελευταία 60 χρόνια, με ελπίδα. Δεν πρέπει να αποθαρρυνόμαστε όταν προβάλλουν εμπόδια στο δρόμο μας. Η κλήση μας ως άνθρωποι και ως εικόνες του Τριαδικού Θεού δεν είναι τίποτε λιγότερο από το να αναπαριστούμε εδώ στην γη την ενέργεια της επιμερισμένης αγάπης η οποία υπάρχει αιωνίως στην κοινωνία της Θείας Τριάδος. Επομένως, ας προσευχηθούμε ώστε ο Θεός Πατήρ να μας δωρίσει πλούσια την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, ώστε να είμαστε σε θέση να μπορούμε “να γνωρίσουμε την αγάπη του Χριστού που υπερνικά την γνώση” και έτσι “να είμαστε πεπληρωμένοι με όλη την πληρότητα του Θεού” (Εφ. 3, 19). Αμήν.

Επίκαιρο χειρόγραφο του θρυλικού Στρατηγού της Ελληνικής Επανάστασης Ιωάννη Μακρυγιάννη (1797-1864), περί πατριωτισμού, Ορθοδοξίας, Κληρικών και άλλων

2008-03-14T12:30:00.000-07:00

Το θέμα μεταφέρθηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση
http://sites.google.com/site/orthodoxy1054/epikairo-cheirographo-tou-thrylikou-strategou-tes-ellenikes-epanastases-ioanne-makrygianne-1797-1864-peri-patriotismou-orthodoxias-klerikon-kai-allon

Ολόκληρο το κείμενο του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (ΠΣΕ) στο Porto Alegre, το 2006

2008-01-28T23:17:00.000-08:00

Ένατη Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (ΠΣΕ)

Porto Alegre Βραζιλίας, 14-23 Φεβρουαρίου του 2006

METAΦΡΑΣΗ : Δέσποινα Μ. Καλογεράκη, Δρ Θεολογίας http://users.kef.sch.gr/deka7

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ) : www.wcc-assembly.info/en/theme-issues/assembly-documents/1-statements-documents-adopted/christian-unity-and-message-to-the-churches/called-to-be-the-one-church-as-adopted.html

ΥΠ’ ΟΨΙΝ ΟΤΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΓΚΥΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΡΙΑΣ

Κείμενο επί εκκλησιολογίας:

Κληθείσες να είναι η Μία Εκκλησία
(Called to be the One Church)

Ένα κάλεσμα προς όλες τις εκκλησίες για να ανανεώσουν την δέσμευση τους προς την επίτευξη της ενότητας και να εμβαθύνουν τον μεταξύ τους διάλογο.

Οι συνελεύσεις του ΠΣΕ έχουν υιοθετήσει κείμενα τα οποία προβάλλουν μια προοπτική, ή και προσδιορίζουν το ποιόν της «επιδιωκόμενης ενότητας».(1) Η Ένατη Συνέλευση, που συνήλθε στο Πόρτο Αλέγκρε, διαπνεόμενη από τις αρχές των εν λόγω κειμένων, αποδέχτηκε το παρόν κείμενο ενθαρρύνοντας τις εκκλησίες να συνεχίσουν την συμπόρευσή τους προς την επίτευξη της πλήρους ορατής ενότητας.

Ο σκοπός της παρότρυνσης αυτής προς τις Εκκλησίες είναι διττός: α) Να αντικατοπτρίσει τι πιθανόν θα μπορούσαν οι εκκλησίες να επισημάνουν από κοινού πάνω σε διάφορα σοβαρά θέματα που αφορούν στην Εκκλησία, στο σημείο αυτό του ταξιδιού του οικουμενικού διαλόγου και β) να προσκαλέσει τις εκκλησίες σε έναν διάλογο επί νέοις όροις, - [έναν διάλογο] αμοιβαίως υποστηρικτικό αλλά και συγχρόνως ανοικτό και διερευνητικό - σχετικά με την ποιότητα και τον βαθμό της αδελφοσύνης και (επι)κοινωνίας τους, και σχετικά με τα θέματα που ακόμη διχάζουν τις εκκλησίες.(2)

Ι.

1. Εμείς, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της Ένατης Συνέλευσης του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, ευχαριστούμε τον εν Τριάδι Θεό, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, που έφερε τις εκκλησίες μας σε ζωντανή επαφή και διάλογο. Χάριτι Θεού είμαστε ακόμη σε θέση να παραμένουμε ενωμένοι, ακόμη και όταν αυτό είναι δύσκολο. Έχουν γίνει πολλές σημαντικές προσπάθειες να ξεπεραστούν οι διαφορές μας. Είμαστε «μια αδελφότητα εκκλησιών που ομολογούν τον Κύριο Ιησού Χριστό, ως Θεό και Σωτήρα σύμφωνα με τις γραφές, και για τον λόγο αυτό, επιζητούμε να εκπληρώσουμε την κοινή μας κλήση [να συμμετέχουμε] στην δόξα του ενός Θεού, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».(3) [Σας] Επαναβεβαιώνουμε ότι «ο πρωταρχικός στόχος της κοινωνίας των εκκλησιών στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, είναι να προσκαλέσουμε ο ένας τον άλλο σε μια ορατή ενότητα εν μια Πίστει και σε μια ευχαριστιακή κοινωνία εκφραζομένη, μέσα από τη λατρεία και την κοινή ζωή εν Χριστώ, μέσα από τη μαρτυρία και διακονία στον κόσμο, και ασφαλώς, [πρωταρχικός μας στόχος είναι] να προχωρήσουμε σε αυτή την ενότητα ώστε να προσελκύσουμε τον κόσμο στην Πίστη.(4) Οι συνεχείς διαιρέσεις [μεταξύ των εκκλησιών] είναι πραγματικά τραύματα στο σώμα του Χριστού, με αποτέλεσμα το έργο του Θεού στον κόσμο να πάσχει.

2. Οι Εκκλησίες που είναι μέλη του ΠΣΕ, παραμένουν αφοσιωμένες η μία στην άλλη στον δρόμο προς την επίτευξη πλήρους ορατής ενότητας. Αυτή η αφοσίωση είναι ένα δώρο του ελεήμονος Κυρίου μας. Η Ενότητα είναι ταυτόχρονα και ένα θείο δώρο και θεϊκή κλήση. Οι εκκλησίες μας έχουν διαβεβαιώσει ότι η ενότητα για την οποία προσευχόμαστε, ελπίζουμε και εργαζόμαστε δεν είναι παρά [α] «μια κοινωνία δεδομένη και εκπεφρασμένη δια της κοινής ομολογίας της Αποστολικής Πίστεως, [β] μια κοινή μυστηριακή ζωή στην οποία εισερχόμαστε δια του ενός βαπτίσματος, και στην οποία μετέχουμε μέσα στις ευχαριστιακές μας συνάξεις, [γ] μια κοινή ζωή στην οποία τα [απλά] μέλη και οι ιερωμένοι χαίρουν αμοιβαίας αναγνώρισης και συμφιλίωσης και [δ] μια κοινή αποστολή η οποία δίδει μαρτυρία για το ευαγγέλιο της χάριτος του Θεού, σε όλους τους ανθρώπους και υπηρετεί συγχρόνως την δημιουργία στην ολότητά της».(5) Έτσι νοείται η κοινωνία την οποία καλούνται να βιώνουν οι κατά τόπους εκκλησίες και να είναι σε θέση να αποδέχονται ενδεχομένως η μία την συμβουλή της άλλης. Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας, εφ’ όσον μαζί επιδιώκουμε να αντιληφθούμε το νόημα της ενότητας και καθολικότητας καθώς και την σημασία του βαπτίσματος.

ΙΙ.

3. Ομολογούμε Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή ορίζεται από το σύμβολο Νίκαιας-Κων/πολης (381). Η μοναδικότητα της Εκκλησίας είναι μια εικόνα της ενότητας του εν Τριάδι Θεού, και της κοινωνίας των θείων Προσώπων της Τριάδος. Η Αγία γραφή περιγράφει την κοινωνία των Χριστιανών ως το σώμα του Χριστού του οποίου η ποικιλομορφία είναι απαραίτητη για την ολότητά του: «Τώρα υπάρχουν ποικιλίες χαρισμάτων, αλλά το Πνεύμα είναι το ίδιο και υπάρχουν ποικιλίες διακονιών, αλλά ο Κύριος είναι ο ίδιος. Και διάφορα είδη ενεργειών υπάρχουν, αλλά ο Θεός είναι ο ίδιος που ενεργεί όλα σε όλους. Στον καθένα δίνεται η φανέρωση του Πνεύματος για το καλό όλων» (Α’ Κορ. 12, 4-7).(6) Έτσι, όντας ο λαός του Θεού, το σώμα του Χριστού, και ο ναός του Αγίου Πνεύματος, η Εκκλησία καλείται να καταστήσει φανερή την μοναδικότητά της μέσα από την πλούσια ποικιλομορφία της.

4. Η Εκκλησία ως κοινωνία των πιστών, γεννήθηκε από τον Λόγο του Θεού, δεδομένου ότι δια της ακοής του μηνύματος του ευαγγελίου, και δια της ενεργείας του Αγίου Πνεύματός Του, γεννάται η Πίστις (Ρωμ. 10, 17). Επειδή ακριβώς τα καλά νέα που αναγγέλθηκαν για να αφυπνιστεί η Πίστη δεν είναι παρά τα καλά νέα που παραλάβαμε από τους αποστόλους, η Εκκλησία που ιδρύθηκε είναι αποστολική. Θεμελιωμένη στους αποστόλους και τους προφήτες η Εκκλησία αποτελεί το οικητήριο του Θεού, έναν ιερό ναό εντός του οποίου ζει και ενεργεί το Άγιο Πνεύμα. Δια της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος οι πιστοί αυξάνουν σε ναό άγιο εν Κυρίω (Εφ. 2, 21-22).(7)

5. Σας διαβεβαιώνουμε ότι η Πίστη της Εκκλησίας όπως αυτή εκφράστηκε από τους Αποστόλους είναι μία, όπως ακριβώς ένα είναι και το Σώμα του Χριστού. Παρά ταύτα, είναι θεμιτό η Πίστη αυτή να διατυπώνεται με διαφορετικούς τρόπους. Η ζωή της Εκκλησίας, ως μια νέα εν Χριστώ ζωή είναι μία. Εν τούτοις, εξελίσσεται μέσα από διάφορα χαρίσματα και διακονίες. Μία είναι η ελπίδα της Εκκλησίας, αλλά εκφράζεται με διαφορετικές ανθρώπινες προσδοκίες. Αναγνωρίζουμε ότι, όσον αφορά στην σχέση της Εκκλησίας με τις εκκλησίες, υπάρχουν διαφορετικές εκκλησιολογικές προσεγγίσεις και ποικιλία αντιλήψεων. Μερικές διαφορές εκφράζουν την Χάρη του Θεού και την αγαθότητά Του. Αυτές θα πρέπει να προβάλλονται εν χάριτι Θεού, δια του Αγίου Πνεύματος. Κάποιες άλλες όμως διαφορές διαιρούν την Εκκλησία. Αυτές θα πρέπει να υπερνικηθούν δια των καρπών του Πνεύματος, της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης, έτσι ώστε εν τέλει να μην επικρατήσουν τάσεις αποκλεισμού και διαχωρισμού. «Το σχέδιο» του Θεού, «όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, είναι να ενωθούν όλα εν Αυτώ» (Εφ. 1, 10), εναρμονίζοντας έτσι όλες τις διαφορές. Ο Θεός καλεί τον λαό του εν αγάπη στην προβολή [των διαφορών που ενώνουν] και επανεκτίμηση [των διαφορών που διχάζουν], στον δρόμο προς την πληρότητα της κοινωνίας.

6. Η καθολικότητα της Εκκλησίας εκφράζει την πληρότητα, ακεραιότητα και ολότητα της ζωής της, εν Χριστώ, δια του Αγίου Πνεύματος, σε όλες τις εποχές και σε όλους τους χώρους. Αυτό το μυστήριο εκφράζεται σε κάθε κοινότητα βαπτισμένων πιστών, όπου η αποστολική Πίστη ομολογείται αλλά και βιώνεται, το ευαγγέλιο κηρύττεται, και τα μυστήρια επιτελούνται. Κάθε εκκλησία είναι η Εκκλησία καθολική και όχι απλά ένα μέρος της. Κάθε εκκλησία είναι η Εκκλησία καθολική, αλλά όχι στην ολότητά της. Κάθε εκκλησία εκπληρώνει την καθολικότητά της όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες εκκλησίες. Σας διαβεβαιώνουμε ότι η καθολικότητα της Εκκλησίας εκφράζεται πιο ξεκάθαρα με την κοινή συμμετοχή στην θεία κοινωνία και με την αμοιβαία αναγνώριση-αποδοχή και συμφιλίωση μεταξύ των μελών του κλήρου.

7. Η σχέση μεταξύ των εκκλησιών χαρακτηρίζεται από μια δυναμική αλληλεπίδραση. Κάθε εκκλησία καλείται να δίδει και να λαμβάνει δωρεές με πνεύμα αμοιβαίας υπευθυνότητας. Κάθε εκκλησία πρέπει να αντιλαμβάνεται όλα όσα είναι εφήμερα στην ζωή της και να έχει το θάρρος να το αναγνωρίσει στις άλλες εκκλησίες. Ακόμη και σήμερα, όταν η κοινή συμμετοχή στην ευχαριστία δεν είναι δυνατή, διηρημένες εκκλησίες εκφράζουν αμοιβαία υπευθυνότητα και επιδεικνύουν την καθολικότητα που τις διακρίνει, όταν προσεύχονται η μία για την άλλη, όταν μοιράζονται τα αγαθά, αλληλοβοηθούνται σε περιόδους δύσκολες, παίρνουν από κοινού αποφάσεις, εργάζονται για την επικράτηση της δικαιοσύνης, της συμφιλίωσης και της ειρήνης και θεωρούν η μία την άλλη υπόλογη όσον αφορά την έννοια της μαθητείας που ενέχεται στο βάπτισμα, και παρά τις όποιες διαφορές, επιμένουν στον διάλογο, αρνούμενοι το «δεν σας έχω ανάγκη» (Α’ Κορ. 12, 21). Όταν απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλο, γινόμαστε φτωχότεροι.

ΙΙΙ.

8. Όλοι οι βεβαπτισμένοι εν Χριστώ, είναι ενωμένοι στο Σώμα του: «Έχουμε λοιπόν ταφεί μαζί του δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ώστε, όπως ο Χριστός αναστήθηκε εκ των νεκρών δια της δόξης του Πατρός, έτσι και εμείς μπορούμε να ζήσουμε μια νέα ζωή» (Ρωμ. 6, 4). Κατά το βάπτισμα, το Πνεύμα αγιάζει τους πιστούς με την αγιότητα του Χριστού. Το βάπτισμα ως μέσο που μας ενώνει με τον Χριστό, καλεί τις εκκλησίες να είναι ανοικτές και ειλικρινείς μεταξύ τους, ακόμη και όταν αυτό είναι δύσκολο στην εφαρμογή του: «Ομολογούντες την αλήθεια εν αγάπη, ας αυξάνουμε με κάθε τρόπο εις αυτόν που είναι η κεφαλή, δηλαδή τον Χριστό» (Εφ. 4, 15). Το βάπτισμα δίδει ως δωρεά στις εκκλησίες την ελευθερία αλλά και την ευθύνη να πορευθούν από κοινού προς το κήρυγμα του Λόγου, την ομολογία μιάς Πίστεως, την τέλεση της Ευχαριστίας, και την κοινή μετοχή στην διακονία της ιεροσύνης. Υπάρχουν μερικοί που δεν χρησιμοποιούν νερό στην ιεροτελεστία του βαπτίσματος, αλλά μετέχουν στην πνευματική εμπειρία της εν Χριστώ ζωής.(8)

9. Το ότι όλοι μας, από κοινού, ανήκουμε στον Χριστό δια του βαπτίσματος εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, δίδει την δυνατότητα στις εκκλησίες και τις καλεί να συμβαδίσουν, ακόμη και όταν διαφωνούν. Διαβεβαιώνουμε ότι υπάρχει ένα βάπτισμα, όπως ακριβώς υπάρχει ένα σώμα και ένα Πνεύμα, μία ελπίδα της κλήσεώς μας, ένας Κύριος, μία Πίστη, ένας Θεός και Πατέρας όλων μας (βλ. Εφ. 4, 4-6). Εν χάριτι Θεού, δια του βαπτίσματος καταδεικνύεται ότι ανήκουμε ο ένας στον άλλον, παρά το γεγονός ότι κάποιες εκκλησίες δεν είναι ακόμη σε θέση να αναγνωρίσουν άλλες ως Εκκλησία με την πλήρη έννοια της λέξης. Ας θυμηθούμε τα λόγια της Δήλωσης του Τορόντο, όπου οι εκκλησίες-μέλη του ΠΣΕ διαβεβαιώνουν ότι «η μετοχή στην εκκλησία του Χριστού είναι πληρέστερη από την μετοχή στο σώμα της δικής τους εκκλησίας. Επομένως, επιδιώκουν να επιτύχουν μια ζωντανή επαφή με εκείνους που βρίσκονται έξω από τα όρια της δικής τους εκκλησίας και ομολογούν τον Χριστό ως Κύριο».(9)

ΙV.

10. Η Εκκλησία, ως δημιούργημα του Λόγου και του Πνεύματος του Θεού, είναι ένα μυστήριο, σημείο, και όργανο ταγμένο για την σωτηρία του κόσμου σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού. Η Χάρις του Θεού εκφράζεται με την νίκη του Χριστού κατά της αμαρτίας, που συνέβαλε στην θεραπεία και ολοκλήρωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Η Βασιλεία του Θεού μπορεί να γίνει αντιληπτή σε μια κοινότητα που συμφιλιώνει και συμφιλιώνεται, μια κοινότητα που καλείται να καθαγιαστεί: Μια κοινότητα που αγωνίζεται να υπερνικήσει διακρίσεις που εκφράζονται από αμαρτωλές κοινωνικές δομές, και εργάζεται για την υπερπήδηση των διαιρέσεων στην ίδια της την ζωή και για την θεραπεία και ενότητα στην ανθρώπινη κοινότητα. Η Εκκλησία συμμετέχει στην διακονία συμφιλίωσης του Χριστού, που εκένωσε εαυτόν, όταν επιτελεί την αποστολή της, επιβεβαιώνοντας και ανανεώνοντας την εικόνα του Θεού σε όλη την ανθρωπότητα, δουλεύοντας στο πλάι όλων εκείνων οι οποίοι έχασαν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά λόγω της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής περιθωριοποιήσεώς τους.

11. Το ιεραποστολικό έργο είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής της εκκλησίας. Η Εκκλησία δια της αποστολής της εκφράζει την κλήση της για την διάδοση του Ευαγγελίου και την προσφορά του ζωντανού Χριστού σε όλη την δημιουργία. Οι εκκλησίες ζουν μεταξύ λαών άλλων πεποιθήσεων και ιδεολογιών. Ως το όργανο του Θεού, ο οποίος είναι κυρίαρχος σε όλη την κτίση, η Εκκλησία καλείται να έλθει σε διάλογο και συνεργασία με αυτούς, ώστε με την αποστολή της να συμβάλλει στην ωφέλεια όλων των δημιουργημάτων και στην ευημερία της γης. Όλες οι εκκλησίες καλούνται να αγωνιστούν κατά της αμαρτίας σε όλες της τις εκδηλώσεις. Της αμαρτίας που είναι μέσα τους αλλά και στο περιβάλλον τους. Καλούνται όλες οι εκκλησίες να εργαστούν με τους άλλους για να καταπολεμήσουν την αδικία, να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο, να υπερνικήσουν την βία και να διασφαλίσουν την πληρότητα της ζωής όλων των ανθρώπων.

V.

12. Καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας του, το ΠΣΕ έχει υπάρξει προνομιούχο μέσον δια του οποίου οι εκκλησίες είχαν την ευκαιρία να ακούσουν η μία για την άλλη και να συζητήσουν θέματα που αποτελούν πρόκληση για τις εκκλησίες και συνιστούν κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Διοργανώνοντας πολυμερείς και διμερείς διαλόγους, οι εκκλησίες, στα πλαίσια της οικουμενικής κίνησης, έχουν ασχοληθεί διερευνητικά με ζητήματα που τις διχάζουν. Ακόμη και μετά από αυτές τις προσπάθειες οι εκκλησίες δεν είναι πάντα σε θέση να παραδεχτούν την αμοιβαία ευθύνη που φέρουν η μία προς την άλλη, και δεν αναγνωρίζουν πάντοτε την ανάγκη να λογοδοτήσουν η μία στην άλλη για την Πίστη τους, την ζωή τους και την μαρτυρία τους, όπως επίσης και να διασαφηνίσουν τα σημεία εκείνα που τις διχάζουν. Έχοντας υπ’ όψιν την εμπειρία της ζωής που ήδη μοιραζόμαστε και τα επιτεύγματα των πολυμερών και διμερών αυτών διαλόγων, είναι καιρός να κάνουμε μαζί σταθερά βήματα μπροστά.

13. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η Ένατη Συνέλευση προσκαλεί το ΠΣΕ να εξακολουθήσει να διευκολύνει την εις βάθος διεξαγωγή συζητήσεων μεταξύ των διαφόρων εκκλησιών. Επίσης, προσκαλούμε όλες τις εκκλησίες μας να αναλάβουν το δύσκολο έργο της ειλικρινούς αποτίμησης της σχέσεως της δικής τους Πίστης και οργανωτικής τάξεως με αυτές των άλλων εκκλησιών. Ζητούμε από κάθε εκκλησία να διευκρινίσει τα κριτήρια τα οποία μορφοποιούν και πιστοποιούν ακόμη, την σχέση της με τις άλλες εκκλησίες. Αν μιλήσουν ειλικρινά για τις ομοιότητες, διαφωνίες και διαφορές τους, όλες οι εκκλησίες θα βοηθηθούν στο έργο τους για εξασφάλιση της ειρήνης και την προώθηση της κοινής ζωής τους.

14. Με απώτερο σκοπό την επίτευξη της πλήρους ορατής ενότητας τους, οι εκκλησίες καλούνται να προσεγγίσουν θέματα που επανειλημμένως τις απασχολούν, με νέες και αποδοτικότερες μεθόδους. Μεταξύ των θεμάτων που χρήζουν συνεχούς διαλόγου από τις εκκλησίες είναι τα εξής:

α) Σε ποιο βαθμό θα μπορούσε η δική σας εκκλησία να εντοπίσει την πιστή έκφραση της αποστολικής Πίστεως στην δική της ζωή, προσευχή, και μαρτυρία καθώς και σε αυτή των άλλων εκκλησιών;

β) Σε ποιες όψεις της ζωής και της Πίστεως των άλλων εκκλησιών, εντοπίζει η δική σας εκκλησία, την αφοσίωσή τους στον Χριστό;

γ) Αναγνωρίζει η δική σας εκκλησία στην ζωή των άλλων εκκλησιών, μια κοινή πρακτική μύησης στο Χριστιανισμό, που να θεμελιώνεται στο βάπτισμα;

δ) Γιατί πιστεύει η εκκλησία σας ότι είναι απαραίτητο, ή επιτρεπτό, ή και αδύνατο να συμμετέχει στο Δείπνο του Κυρίου μαζί με τις άλλες εκκλησίες;

ε) Με ποιους τρόπους είναι η εκκλησία σας σε θέση να αναγνωρίζει τις διατεταγμένες ιερατικές διακονίες των άλλων εκκλησιών;

στ) Σε ποιο βαθμό είναι η εκκλησία σας σε θέση να συμμετάσχει στην πνευματικότητα των άλλων εκκλησιών;

ζ) Πως σκοπεύει η εκκλησία σας να συνεργαστεί με τις άλλες εκκλησίες, για την επίλυση προβλημάτων όπως κοινωνικών και πολιτικών ηγεμονιών, διώξεων, καταπίεσης, φτώχειας και βίας;

η) Σε ποιο βαθμό υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ των άλλων εκκλησιών και της εκκλησίας σας όσον αφορά στην [ιερ]αποστολική αποστολή στον κόσμο;

θ) Σε ποιο βαθμό υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ της εκκλησίας σας και των άλλων εκκλησιών όσον αφορά στην διατύπωση της Πίστης και στην θεολογική εκπαίδευση;

ι) Πόσο πλήρης θα μπορούσε να είναι η συμπροσευχή της εκκλησίας σας με τις άλλες εκκλησίες;

Η ενασχόληση με τα ερωτήματα αυτά αποτελεί πρόκληση για τις εκκλησίες, ώστε να αποδεχθούν ότι κάποιες όψεις της ζωής τους απαιτούν ανανέωση, αλλά και να αξιοποιήσουν νέες ευκαιρίες για την εμβάθυνση των σχέσεών τους με τις εκκλησίες που ακολουθούν άλλες παραδόσεις.

VI.

15. Οι εκκλησίες μας ταξιδεύουν μαζί στον διάλογο και στην κοινή δράση, έχοντας την πεποίθηση ότι ο αναστημένος Χριστός θα συνεχίσει να αποκαλύπτεται, όπως έκανε και στην περίπτωση της κλάσης του άρτου στους Εμμαούς, και ότι θα αποκαλύψει το βαθύτερο νόημα της αδελφοσύνης και κοινωνίας (Λουκ. 24, 13-35). Έχοντας επισημάνει την πρόοδο που επιτεύχθηκε στα πλαίσια της οικουμενικής κίνησης, παροτρύνουμε τις εκκλησίες μας να συνεχίσουν να βαδίζουν σε αυτό το δύσβατο αλλά χαροποιό μονοπάτι, έχοντας εμπιστοσύνη στον Θεό Πατέρα, τον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, η Χάρις του οποίου μεταμορφώνει τις προσπάθειές μας αυτές προς επίτευξη της ενότητας, σε καρπούς κοινωνίας.

Ας [δώσουμε προσοχή για να] ακούσουμε τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες! [Αποκ. 3,6]

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Η παρούσα Πρόσκληση προς τις Εκκλησίες εκπονήθηκε μετά από πρόταση της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ (2002), στα πλαίσια διαδικασιών που οργανώθηκαν από την επιτροπή Πίστεως και Ταξεως του Συμβουλίου. Η πρόσκληση γράφτηκε σε πρώτη φάση, στην Λευκωσία της Κύπρου το 2004. Αναθεωρήθηκε (βάσει εκτεταμένων σχολίων κυβερνητικών επιτροπών του ΠΣΕ, των επιτροπών Πίστεως και Τάξης, καθώς και της Οργανωτικής Επιτροπής και της Επιτροπής Ειδικών Υποθέσεων), σε μια δεύτερη συνάντηση στην Λευκωσία τον Μάιο του 2005. Η επιτροπή Πίστεως και Τάξεως εκ μέρους του ΠΣΕ εκφράζει τις ευχαριστίες της στην εκκλησία της Κύπρου, για την φιλοξενία των προκαταρκτικών αυτών συναντήσεων. Τα τελικά συμπεράσματα εξήχθησαν σε μια συνάντηση της επιτροπής που έλαβε χώρα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης τον Ιούνιο του 2005.

2. Για την προώθηση αυτής της προσπάθειας, οι επιτροπές Πίστεως και Τάξεως έχουν εκπονήσει και αποστείλει στις εκκλησίες ένα καινούριο Έγγραφο Μελέτης, «Η Φύση και Αποστολή της Εκκλησίας: Ένα βήμα προς μια κοινή Δήλωση», Επιτροπή Πίστεως και Τάξεως, Έγγραφο Αρ. 198.

3. Η Βάση (Σύνταγμα, Ι).

4. Επιδιώξεις και Λειτουργίες, ΠΣΕ (Σύνταγμα, ΙΙΙ).

5. «Η Ενότητα της Εκκλησίας ως Κοινωνίας: Χάρισμα και Κλήση», Δήλωση Καμπέρας, 2.1.

6. Οι παραπομπές από την Γραφή που περιλαμβάνονται στο κείμενο είναι από την New Revised Standard Version of the Bible, © 1989, 1995.

7. Η Φύση και η Αποστολή της Εκκλησίας, 23.

8. «Η Ενότητα της Εκκλησίας ως Κοινωνία: Χάρισμα και Κλήση», Δήλωση Καμπέρας, 3.2.

9. Η Δήλωση του Τορόντο, ΙV.3.

Ανοιχτή Επιστολή Διαμαρτυρίας Λαϊκών Χριστιανών της Εκκλησίας της Ελλάδος:«“Κατάπιαν” τους αιρετικούς Αρχιερείς, “διύλισαν” τον π. Ευθύμιο Τρικαμηνά!»

2008-01-09T15:52:00.000-08:00

«Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί,…
οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες» (Ο Κύριος - Ματθ. 23, 23-24)

Ως γνωστόν, την επομένη του εορτασμού της (άδικης) αποτομής της τιμίας κεφαλής του Βαπτιστού Ιωάννου (29η Αυγούστου) «αποκόπηκε» και η κεφαλή ενός ιερομονάχου, του πατρός Ευθυμίου Τρικαμηνά, από το δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο, που του επέβαλε την εσχάτη των πνευματικών ποινών: Την καθαίρεση.

Οι περισσότεροι από μας τον άνθρωπο αυτόν δεν τυχαίνει να τον γνωρίζουμε ούτε κατ’ όψιν και κατά συνέπεια δεν έχουμε κανένα προσωπικό ή ιδιοτελές συμφέρον για να τον υποστηρίξουμε.
Οι λόγοι για τους οποίους αποφασίσαμε να συνυπογράψουμε αυτό το κείμενο είναι οι εξής:

1ον: Διότι η αγωνιστικότητά του σε θέματα Πίστεως, αυτή η πνευματική του «τρέλλα», μας θυμίζει έντονα ένα μεγάλο αγωνιστή επίσκοπο, τον Αυγουστίνο Καντιώτη.

2ον: Διότι πιστεύουμε ότι η καθαίρεσή του σημαίνει μία ακόμα νίκη της παναίρεσης του Οικουμενισμού. Δόθηκε, έμμεσα, το μήνυμα, ότι όποιος τολμήσει στο εξής να υψώσει το ανάστημά του ενάντια σ’ αυτήν την δυσώδη αίρεση, που εδώ και ένα αιώνα υποσκάπτει την Ορθοδοξία κάτω από τα αδιάφορα βλέμματα των περισσότερων επισκόπων, θα έχει παρόμοια τύχη.

3ον: Διότι πιστεύουμε, επίσης, ότι αποτελεί και νίκη της δεσποτοκρατίας. Δημιουργεί ένα κλίμα εκφοβισμού στον κλήρο, που θα πρέπει να δέχεται αδιαμαρτύρητα ό,τι κάνουν ή παραλείπουν να κάνουν οι δεσποτάδες, οι οποίοι βλέπουν τα λιοντάρια του δεσποτικού θρόνου μόνο σαν διακοσμητικά στοιχεία και αρνούνται το συμβολισμό τους, που είναι η υπενθύμιση, ότι ο επίσκοπος πρέπει να είναι «βρυχώμενος λέων» απέναντι στους αιρετικούς και τους αιρετίζοντες και όχι απέναντι στους υφιστάμενούς του κληρικούς.

Αν δεν κάνουμε λάθος, απ’ αυτούς που κατά καιρούς εναντιώθηκαν στον Οικουμενισμό, ο ιερομόναχος αυτός είναι ο πρώτος κληρικός που καθαιρέθηκε. Παλαιότερα είχαμε και την περίπτωση του «αποκεφαλισμού» ενός λαϊκού. Αναφερόμαστε στην περίπτωση του θεολόγου κ. Νίκου Σωτηρόπουλου που το 1993 «αφορίστηκε» παράνομα και αντικανονικά από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, επειδή τόλμησε να ελέγξει δημόσια φρικτές βλασφημίες και αιρετικές δοξασίες του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού, που εμφάνιζαν το Χριστό ως…αμαρτωλό!

Ο Παναγιώτατος συγκάλεσε τότε μια αντικανονική σύνοδο στο Φανάρι και τον «αφόρισε» χωρίς να τον καλέσει σε απολογία, χωρίς συγκεκριμένο κατηγορητήριο και χωρίς να του κοινοποιήσει τον «αφορισμό»!!!

Αυτά είναι εξωφρενικά πράγματα. Δεν έχουν γίνει πουθενά . Ακόμη και τα πλέον φασιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα καλούσαν σε απολογία τους αντιφρονούντες πριν τους δικάσουν και εμφάνιζαν ένα, έστω κατασκευασμένο, κατηγορητήριο.
Τουλάχιστον στην περίπτωση του π. Ευθυμίου είχαμε κλήση σε απολογία. Κάτι είναι κι αυτό!

Βέβαια οι άγιοι αρχιερείς θα μας πουν, ότι ο π. Ευθύμιος κατηγορήθηκε για κάποια συγκεκριμένα κανονικά παραπτώματα, όπως λόγου χάρη το ότι πέταξε κάποιες προκηρύξεις, έκανε κάποιες κινήσεις εναντίον του μητροπολίτη του, δεν αναγνωρίζει τους επισκόπους που σιωπούν απέναντι στα οικουμενιστικά ανοίγματα κ.α. Δεν γνωρίζουμε επακριβώς το κατηγορητήριο. Κατά συνέπεια δεν είμαστε και σε θέση να εκτιμήσουμε το κατά πόσο ευσταθούν όλες οι κατηγορίες που του αποδόθηκαν, όπως και το αν αυτές επισύρουν την φοβερή ποινή της καθαίρεσης.

Πιστεύουμε όμως, ότι επειδή οι επίσκοποι ως «τύπος Χριστού» και ως λειτουργοί του Δικαιοκρίτη Θεού θα πρέπει κατά κύριο λόγο να είναι δίκαιοι, θα άρμοζε, μαζί με την επιβληθείσα ποινή, να του απένεμαν και Έπαινο για το ότι είναι ένας από τους ελάχιστους κληρικούς, που διαμαρτύρονται απέναντι στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Παρά το γεγονός ότι η φοβερή αυτή αίρεση κηρύσσεται, πλέον, «γυμνή τη κεφαλή» από «Ορθόδοξους» Προκαθημένους, δεν βλέπουμε σχεδόν κανέναν να αντιδρά: Ούτε επισκόπους, ούτε πρωτοσυγκέλλους, ούτε αρχιερατικούς επιτρόπους, ούτε αρχιμανδρίτες, ούτε πρεσβυτέρους!

Όλοι, σχεδόν, παρακολουθούν απαθείς την προδοσία της Ορθοδοξίας!
«Αφωνότεροι των ιχθύων και απραγότεροι των βατράχων», παρά τις περί του αντιθέτου προτροπές των αγίων Πατέρων: Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης μας λέγει: «Εντολή Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης Πίστεως!» (Επιστολή ΠΑ΄, Παντολέοντι Λογοθέτη, P.G. 99, 1321).

Ωστόσο, αντί γι’ αυτό, βλέπουμε ότι οι τωρινοί επίσκοποι αποφεύγουν να ελέγξουν τους παραβάτες του Θείου Νόμου Οικουμενιστές αρχιερείς και να τους επισημάνουν ότι αυτά που κάνουν είναι αντίθετα με το Ευαγγέλιο, τις Οικουμενικές Συνόδους και τους Πατέρες, είτε για να μην τους δυσαρεστήσουν και χάσουν την εύνοιά τους, είτε γιατί τους φοβούνται, είτε για κάποιον άλλο λόγο που δεν γνωρίζουμε.

Όμως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αποκαλεί «άθεους» αυτούς που, προκειμένου να μη δυσαρεστήσουν κάποιους , αποσιωπούν κάποια δόγματα περί Θεού! (Επιστολή προς μοναχό Διονύσιο, Ε.Π.Ε. 4, 404.)

Πρώτοι αυτοί θα έπρεπε να ζητήσουν την καθαίρεση ή τουλάχιστον τη διακοπή του μνημοσύνου των αιρετικών Προκαθημένων στηριζόμενοι στους Ιερούς Κανόνες (ΛΑ' Αποστολικός και ΙΕ' Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου) που δίδουν αυτό το δικαίωμα, όταν κηρύσσεται απροκάλυπτα αίρεση. Πόσο μάλλον, όταν αυτό γίνεται εδώ και πολλά χρόνια!
Μάλιστα οι Κανόνες αυτοί λένε ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν εγκυμονεί κίνδυνο σχίσματος, αλλά αντίθετα προλαμβάνει το σχίσμα. Επί λέξει ο ΙΕ' Κανόνας λέει: «Ουκ Επισκόπων, αλλά ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, και ου σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι».

Επειδή, όμως, το να επιδοθεί στον π. Ευθύμιο Τρικαμηνά και τιμητικός Έπαινος αλλά ταυτόχρονα και καθαίρεση, θα ήταν μάλλον μια κίνηση αντιφατική και «σχιζοφρενική», θα έπρεπε, πιστεύουμε, οι άγιοι αρχιερείς να ακολουθήσουν μια άλλη τακτική:

Δεν θα ήταν πιο δίκαιο το να ξεκινούσαν την εφαρμογή της Κανονικότητας πρώτα από αυτούς που διέπραξαν τα «εγκλήματα» και μετά να ασχοληθούν μ’ εκείνους που ίσως διέπραξαν «πταίσματα» και «πλημμελήματα»; Να αρχίσουν, δηλαδή, πρώτα από εκείνους που εδώ και χρόνια ποδοπατούν ασύστολα το Ευαγγέλιο, περιφρονούν τις Οικουμενικές Συνόδους, ξεσκίζουν τους Ιερούς Κανόνες, ατιμάζουν και προσβάλλουν τους Αγίους και μετά να περιλάβουν εκείνους που ίπτανται με ανεμόπτερα;

Και εφόσον δικάζονταν και καθαιρούνταν οι πρώτοι για τα φοβερά Κανονικά τους παραπτώματα, τότε ας εξέταζαν και το αξιόποινο των «παραπτωμάτων» των δεύτερων.
Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι σημερινοί μητροπολίτες συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε άλλο πλανήτη, που απέχει έτη φωτός από τον δικό μας, ώστε να χρειάζονται αρκετά χρόνια ακόμη για να φτάσουν στα ώτα τους τα νέα της προδοσίας της Πίστης μας!

Παρακάτω θα αναφέρουμε ορισμένα μόνο από τα Κανονικά παραπτώματα μεγαλόσχημων ρασοφόρων, που επισύρουν ακόμη και την ποινή της καθαίρεσης:

Α. «Η ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΣ, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ»

●Αθετεί το δόγμα της «Μίας, Αγίας, Καθολικὴς και Αποστολικὴς Εκκλησίας» του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο θέσπισαν Οικουμενικές Σύνοδοι (Α΄ και Β΄), αποδεχόμενος ότι και άλλες Χριστιανικές ομολογίες είναι «Εκκλησίες».

Έτσι, λ.χ. στην κοινή διακήρυξη που υπέγραψε με τον Πάπα στις 30 Νοεμβρίου 2006, λέει:
«Η σκέψις ημών στρέφεται προς υμάς πάντας, τους πιστούς των δύο ημών Εκκλησιών».

Γνωρίζουμε, όμως, ότι ο Παπισμός όχι μόνο δεν είναι «Εκκλησία», αλλά είναι αίρεση και παναίρεση που διέστρεψε πλήρως το Χριστιανισμό και γι’ αυτό έχει καταδικαστεί επανειλημμένως από Συνόδους και Αγίους Πατέρες. Έχει καταδικαστεί από τη Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου το 880 μ.Χ. (το Filioque) που αποκλήθηκε «Η΄ Οικουμενική», καθώς και το 1054 υπό του πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου. Επίσης από τις Ησυχαστικές Συνόδους του 1341, 1347, 1451, από τις νεότερες πατριαρχικές Συνόδους της Κωνσταντινουπόλεως (1722, 1727, 1838 κ.α.) Και βέβαια έχει πολεμηθεί από πλήθος Αγίων (Μέγα Φώτιο, Γρηγόριο Παλαμά, Μάρκο Ευγενικό, Συμεών Θεσσαλονίκης, Νικόδημο Αγιορείτη, Αθανάσιο Πάριο, Κοσμά Αιτωλό, Άγιο Νεκτάριο, Όσιο Μελέτιο το Γαλησιώτη κ.α.).

Κατά το παρελθόν ο Παναγιώτατος έδειξε να αναγνωρίζει ως «Εκκλησίες» και άλλες χριστιανικές ομολογίες.

●Θεωρεί ότι ο προβατόσχημος λύκος-Πάπας είναι κι αυτός «Ποιμένας» της Εκκλησίας και «επίσκοπος Ρώμης»!

◊ Στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι στην προσφώνησή του εξέφρασε την «ολόθερμο ευχαριστία που αναβλύζει εκ των καρδιών ημών προς τον φιλάνθρωπον Θεόν διότι κατά την σήμερον παρίσταται ο Αγιώτατος αδελφός επίσκοπος της πρεσβυτέρας Ρώμης μετά της τιμίας συνοδείας αυτού»! (30/11/2006)

◊ Επίσης συνυπέγραψε στην κοινή διακήρυξη με τον Πάπα ότι:
«Η δέσμευσις αύτη προέρχεται εκ της θελήσεως του Κυρίου ημών και εκ της ευθύνης ημών ως Ποιμένων εν τη Εκκλησία του Χριστού». (30/11/2006)

«Κληρικός που δέχεται αιρετικόν ως κληρικόν καθαιρείται» (ΜΕ΄ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων).

●Συμπροσεύχεται και συλλειτουργεί με ετερόδοξους.

Όπως λόγου χάρη την 30η/11/2006 στο Φανάρι:
◊ Συμπροσευχήθηκε, αφού έβαλε τον Πάπα να απαγγείλει το «Πάτερ Ημών».
Επίσης και στην κοινή διακήρυξη που συνυπέγραψε με τον Πάπα λέει :
«Ευχαριστούμεν τω Δοτήρι παντός αγαθού, όστις έπετρεψεν ημίν και αύθις ίνα εκφράσωμεν εν προσευχή…».

◊ Συλλειτούργησε, ουσιαστικά, με τον Πάπα αφού ο ποντίφικας κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας φορούσε Λειτουργικό Άμφιο (Ωμοφόριο) και αντάλλαξε μαζί του λειτουργικό ασπασμό.
Να σημειώσουμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει επανειλημμένα συμμετάσχει σε συμπροσευχές όχι μόνο με ετερόδοξους, αλλά και με ετερόθρησκους!!!

«Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω» (45ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων).

●Δείχνει να αποδέχεται τη δαιμονική Οικουμενιστική «Βαπτισματική θεολογία».
◊ Στην κοινή διακήρυξη που συνυπέγραψε με τον Πάπα λέει : «Η σκέψις ημών στρέφεται προς υμάς πάντας, τους πιστούς των δύο ημών Εκκλησιών … , και προς πάντας τους βεβαπτισμένους. Χαιρετίζομεν εν Χριστώ τους άλλους Χριστιανούς, διαβεβαιούμενοι αυτούς δια την προσευχήν…».

◊ Εξ άλλου στις 22/9/2004 το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η «Ευαγγελική Εκκλησία» της Γερμανίας, υπέγραψαν Συμφωνία στην οποία τα εκατέρωθεν Μέρη διακηρύσσουν ότι : «Παρότι αι Εκκλησίαι ημών δεν ευρίσκονται εισέτι εις κοινωνίαν, θεωρούμεν εκατέρωθεν τα μέλη ημών ως βεβαπτισμένα και απορρίπτομεν τον επαναβαπτισμόν»! (Υπάρχει στο επίσημο site του Πατριαρχείου.)

●Προχωρεί ακόμη πιο πέρα θεωρώντας, ότι όλες οι Θρησκείες πιστεύουν στον ίδιο Θεό!!! Στις 4/11/1994 στην 6η “Παγκόσμια Συνάντηση Θρησκείας και Ειρήνης” δήλωσε ότι : «Εμείς οι θρησκευτικοί ηγέτες πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τις πνευματικές αρχές του Οικουμενισμού, της αδελφοσύνης και της ειρήνης. Αλλά για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να είμαστε ενωμένοι στο πνεύμα του ενός Θεού….. Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι. Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδισταί..» (Περιοδικό «Επίσκεψις» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αρ. 494, σελ. 23).

Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη Γραφή, που ξεκαθαρίζει ότι: «πάντες οι “Θεοί” των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμοί 96:5), ότι «Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή, Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι’ εμού (Ιω. ιδ΄, 6)», ότι επίσης: «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γαρ όνομα εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δεί σωθηναι ημάς » (Πραξ. 4,12) και τέλος : «πας ο αρνούμενος τον υιόν ουδέ τον πατέρα έχει. Ο ομολογών τον υιόν και τον πατέρα έχει» (Ιωάννου Α΄ 2:23).

Πώς, λοιπόν, έχουμε τον ίδιο Θεό με τις άλλες Θρησκείες, από τη στιγμή που αυτές όχι μόνο δεν αποδέχονται το Χριστό αλλά και σε μερικές περιπτώσεις τον υβρίζουν (Ιουδαϊσμός);
Και τι νόημα και αξία έχει πλέον η ενσάρκωση και η σταυρική θυσία του Κυρίου, αλλά και τα μαρτύρια εκατοντάδων χιλιάδων μαρτύρων και ομολογητών, εφ’ όσον όλα τα θρησκεύματα πιστεύουν στον ίδιο Θεό;

●Έχει επανειλημμένως εκστομίσει βλασφημίες κατά του Αγίου Πνεύματος.
◊ Υποδέχτηκε τον αντίχριστο Πάπα στο Φανάρι αναφωνώντας: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», λόγος που ειπώθηκε για το Χριστό!

◊ Επίσης και στην κοινή διακήρυξη που συνυπέγραψε με τον Πάπα λέει:
Η «αδελφική συνάντησις…», που είχε με το Θηρίο της Αποκαλύψεως, «είναι έργον Θεού εξ Εκείνου προερχόμενον»! (30/11/2006)

◊ Παλαιότερα υποστήριξε ότι οι Άγιοι Πατέρες που απέκοψαν τους παπικούς, ήταν… σατανοκίνητοι! Είχε πει: «Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου Όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού»!!! (Περιοδικό «Επίσκεψις» του Πατριαρχείου, τεύχος 563, σελ. 6.)

●Κατέλυσε και περιφρόνησε τη Συνοδικότητα από την οποία χαρακτηριζόταν πάντα η Ορθόδοξη Εκκλησία!
Ποιά Πανορθόδοξη Σύνοδος τον εξουσιοδότησε να γκρεμίσει τα Όρια, τα οποία έθεσαν οι Πατέρες;

●Και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός!

Β. «Η ΑΥΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΣ, Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ»

(Ειλικρινά, αν δεν μεσολαβούσε η καθαίρεση του π. Ευθυμίου, δεν θα θέλαμε αυτήν την περίοδο να ασχοληθούμε καθόλου με τις αιρετικές ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, μια και ο άνθρωπος προσπαθεί να αντιμετωπίσει ένα σοβαρότατο πρόβλημα υγείας. Προσευχόμαστε για την αποκατάσταση της υγείας του. Περισσότερο όμως από τη σωματική του ίαση πρέπει να ευχόμαστε για την πνευματική του ίαση. Κι όλοι οι μεγαλόσχημοι ρασοφόροι, που του εκφράζουν με στόμφο την «αγάπη» και τη συμπαράστασή τους, αν πράγματι τον αγαπούν αληθινά, θα πρέπει να τον βοηθήσουν να μετανοήσει για όσα έκανε για να σωθεί, διότι η Γραφή προειδοποιεί: «και μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι. Φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα απολέσαι εν γεέννη» “Ματθ. 10:28”.)

●Αθέτησε κι αυτός το δόγμα της «Μίας, Αγίας, Καθολικὴς και Αποστολικὴς Εκκλησίας» του Συμβόλου της Πίστεως, αναγνωρίζοντας εκκλησιαστική υπόσταση στον Παπισμό και τον Πάπα. Αυτό το έκανε τόσο στην επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα το 2001, όσο και στην επίσκεψη του ιδίου στο Βατικανό πέρυσι (το 2006), βάσει, τουλάχιστον, των κοινών γραπτών διακηρύξεων.
(«Ημείς, Βενέδικτος ΙΣΤ', Πάπας και Επίσκοπος Ρώμης και Χριστόδουλος…», «…δια τας σχέσεις των ημετέρων Εκκλησιών».) (Ρώμη 14/12/2006)

●Συμπροσευχήθηκε κι αυτός με ετερόδοξους.
◊ Τόσο το 2001 συμπροσευχήθηκε με τον Πάπα στην νουντσιατούρα του Βατικανού στην Αθήνα (το έγραψαν ξένες εφημερίδες και δεν το διέψευσε ο κ. Χριστόδουλος).

◊ Όσο και πέρυσι κατά την επίσκεψή του στη Ρώμη με την κοινή διακήρυξη που συνυπέγραψε με τον Πάπα λέει : «Το Άγιον Πνεύμα είθε να οδήγηση ημάς…» και «…αναπέμποντες θερμάς δεήσεις όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός χαρίζει εις πάντας ανθρώπους το δώρον της ειρήνης…». (14/12/2006)

●Εξεστόμισε βλασφημίες κατά του Αγίου Πνεύματος συνυπογράφοντας με τον ανίερο και αντίχριστο Πάπα ότι : «Η συνάντησις αύτη εν τη θεία Χάριτι…» και «φωτιζόμενοι υπό του αγίου Πνεύματος πορευόμεθα την οδόν ταύτην κατά το αποστολικόν υπόδειγμα…». (Ρώμη 14/12/2006)

●Κατέλυσε κι αυτός τη Συνοδικότητα.
Μετέβη στη Ρώμη παρά τη ρητή απαγόρευση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Ελλαδικής Εκκλησίας!
Αλλά και το 2001 υποδέχτηκε τον Πάπα χωρίς να συγκαλέσει την Ιεραρχία και να πάρει την έγκρισή της.

●Κήρυξε την αίρεση , ότι στο Σώμα του Χριστού ανήκουν κι αυτοί που δεν είναι Χριστιανοί!
Στο τέλος συνεδρίου για τη «Λειτουργική Αναγέννηση» είπε: «Όλοι ανήκουμε στο σώμα του Χριστού….και αυτοί που δεν πιστεύουν (!!!) και αυτοί που δεν είναι Χριστιανοί»!!! («Ορθόδοξος Τύπος», 9/11/2001.)

●Κήρυξε την αίρεση , ότι αυτός είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας!
Στο επίσημο περιοδικό της Ιεράς Συνόδου «Εκκλησία», τεύχος 3, Μάρτιος 2007 και στη σελ. 221, απαντώντας σε σχόλια θρησκευτικών περιοδικών γράφει : «2. Ως κεφαλή της Εκκλησίας της Ελλάδος έχω την ευθύνη…». Εμείς όμως ξέρουμε, ότι «κεφαλή της Εκκλησίας» είναι ο Χριστός:
«Και αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος της εκκλησίας, ος εστιν αρχή πρωτότοκος εκ των νεκρών ίνα γένηται εν πάσιν αυτός πρωτεύων» (Κολοσσαείς 1:18) και «ότι ο ανήρ εστίν κεφαλή της γυναικός ως και ο Χριστός κεφαλή της εκκλησίας και αυτός εστίν σωτήρ του σώματος» (Εφεσίους 5:23).

Γ. «Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, ΚΥΡΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ»

Δε μπορούμε να ξεχάσουμε τη βλάσφημη δήλωση που έκανε στις 15/6/2001 σε συνέντευξη που έδωσε στον τηλεοπτικό σταθμό «Άξιον ΤV» της πόλης του Αιγίου : «Αν το στέλνει το Άγιο Πνεύμα ο Πατήρ και ο Υιός, εγώ δεν ήμουνα σύμβουλος εκεί για να δω τι έγινε»!!!

Με τη φρικτή αυτή δήλωση προσέβαλε και αθέτησε την διδασκαλία του ιδίου του Κυρίου μας, που μας δίδαξε με πλήρη σαφήνεια και κατηγορηματικότητα ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνο από τον Πατέρα (Ιω. 15, 26) . Παράλληλα, όμως, περιφρόνησε και την διαχρονική πίστη της Εκκλησίας που εκφράζεται στο Σύμβολο της Πίστεως και στο σύνολο των Συνόδων.

Ερώτηση: Κλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο να δώσει εξηγήσεις; Υπέστη όσα οι Ιεροί Κανόνες επιβάλλουν;

Δ. «Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΥΡΟΥ & ΤΗΝΟΥ, ΚΥΡΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ»

Για δεύτερη χρονιά φέτος (το 2007) συνέταξε και υπέγραψε κοινή ποιμαντορική εγκύκλιο για το νέο έτος με τον παπικό επίσκοπο της Σύρου (!!!), αμβλύνοντας το Ορθόδοξο αισθητήριο των πιστών.

«Κληρικός που δέχεται αιρετικόν ως κληρικόν καθαιρείται» (ΜΕ΄ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων).

Ερώτηση: Κλήθηκε ποτέ σε απολογία από την Ιερά Σύνοδο γι’ αυτές τις αυθαίρετες και αιρετικές ενέργειές του; Υπέστη όσα οι Ιεροί Κανόνες επιβάλλουν;

28η Οκτωβρίου του 2007 – Εορτή της Αγίας Σκέπης

Ακολουθούν υπογραφές

Ανοιχτή Επιστολή Διαμαρτυρίας Λαϊκών Χριστιανών της Εκκλησίας της Ελλάδος:«Σιγή ιχθύος για τα τεκταινόμενα στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας!»

2008-01-08T14:59:00.000-08:00

Αύγουστος 2007

Αν και πέρασαν ήδη εννέα ολόκληροι μήνες από τις συναντήσεις των δύο προκαθημένων με τον Πάπα, η θλίψη και η πίκρα εξακολουθούν να ταλανίζουν κάθε Χριστιανό όσο αυτός αναλογίζεται τον εξευτελισμό και την ατίμωση που υπέστη η μάνα μας, η Αγία Ορθοδοξία, από τα όσα φοβερά διαδραματίστηκαν ειδικά στην Κωνσταντινούπολη. Τα παρακολουθήσαμε όλοι σοκαρισμένοι από τηλεοράσεως:

Στο Φανάρι ο Πάπας, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας φορούσε Λειτουργικό Άμφιο (Ωμοφόριο), προσφωνήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη με το «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» σα να ήταν θεόσταλτος (!), ευλόγησε το εκκλησίασμα, πολυχρονίσθηκε ως «Αγιώτατος» και «επίσκοπος Ρώμης», θυμιατίστηκε από Ορθόδοξους διακόνους, αντάλλαξε λειτουργικό ασπασμό με τον Πατριάρχη και ανέγνωσε το «Πάτερ ημών»!

Θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κανείς το Μέγα Αθανάσιο να έχει απέναντί του τον Άρειο στο Ναό, να συμπροσεύχεται μαζί του, να τον ασπάζεται στο «αγαπήσωμεν αλλήλους» και ο χορός των ψαλτών να εύχεται υπέρ της μακροημερεύσεως του Αρείου, για να συνεχίσει το καταστροφικό αιρετικό του έργο;

Και το «ευχαριστώ» του Ρωμαίου Ποντίφηκα προς το μικρό «αδελφό» του κ. Βαρθολομαίο ήταν ότι διακήρυξε θρασύτατα την αίρεση του Πρωτείου εξουσίας μέσα από το Ναό του Αγίου Γεωργίου! Ο δε Παναγιώτατος, αντί να τον εκδιώξει αμέσως από το Ναό, όχι μόνο ανέχτηκε αυτή την ανείπωτη προσβολή αλλά τον ασπάσθηκε, του έδωσε δώρο και εξέφρασε - στην προσφώνησή του - την «ολόθερμο ευχαριστία που αναβλύζει εκ των καρδιών ημών προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, διότι κατά την σήμερον παρίσταται ο Αγιώτατος αδελφός Επίσκοπος της πρεσβυτέρας Ρώμης μετά της τιμίας συνοδείας αυτού»! Στο τέλος δε ένωσε μαζί του τα χέρια θριαμβευτικά από τον εξώστη του Πατριαρχείου!

Αυτό όμως που πραγματικά συντρίβει κάθε καρδιά που πονάει την Εκκλησία μας, είναι πως παρά το γεγονός ότι πέρασε τόσος καιρός, δε βρέθηκε ούτε ένας επίσκοπος να διαμαρτυρηθεί!
Όλοι τους παρακολουθούν την προδοσία της Πίστεως άφωνοι και αμίλητοι! Παγερά αδιάφοροι!
Γι’ αυτό και νοσταλγούμε την εποχή που παλαιοί Ιεράρχες, όπως λόγου χάρη ο πρώην επίσκοπος της Φλώρινας, ο λεοντόκαρδος Αυγουστίνος Καντιώτης, ύψωναν το ανάστημά τους και δημοσίως ήλεγχαν με στεντόρεια φωνή τα οικουμενιστικά ανοίγματα της εποχής τους. Τώρα η παναίρεση του Οικουμενισμού έχει αποθρασυνθεί εντελώς και προελαύνει ανενόχλητη σαρώνοντας τα πάντα. Σε ένα μήνα επίκειται και νέα συνάντηση του Πατριάρχη με τον Πάπα στη Ραβέννα της Ιταλίας στο περιθώριο του «θεολογικού» διαλόγου που μεθοδεύει την ψευδοένωση. Είναι, λοιπόν, καιρός εγρήγορσης και όχι εφησυχασμού.

Επειδή αυτό που τελικά μένει είναι τα γραπτά, γι’ αυτό κι εμείς στο κείμενο αυτό θα υπενθυμίσουμε και θα σχολιάσουμε τις γραπτές κοινές διακηρύξεις που υπέγραψαν οι δύο προκαθήμενοι με τον Πάπα, ώστε να έλθουμε όλοι σε συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης και να αντιπαλέψουμε την επιχειρούμενη άμβλυνση του Ορθοδόξου αισθητηρίου.

Αρχικά σκεφθήκαμε να μην ασχοληθούμε με το κείμενο που συνυπέγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών με τον Πάπα, επειδή αυτό το διάστημα ο Μακαριώτατος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας και βρίσκεται εκτός Ελλάδας. Τον αγαπούμε και ευχόμαστε ο Θεός να τον βοηθήσει να αναρρώσει σύντομα.
Επειδή όμως τις κατά καιρούς αιρετικές του ενέργειες δεν τις έχει αναιρέσει η Ιερά Σύνοδος, αυτές έχουν δημιουργήσει ένα καθεστώς, ένα αιρετίζον κλίμα μέσα στην ελλαδική Εκκλησία, που διαποτίζει τα πάντα: Από μητροπόλεις και θεολογικές σχολές μέχρι εκκλησιαστικά ραδιόφωνα, εφημερίδες και περιοδικά.

Ξέρουμε ότι κάποιοι θα μας κατηγορήσουν λέγοντας ότι «οι λαϊκοί δεν πρέπει να κρίνουν την Εκκλησία» (εννοώντας αθεολόγητα ως «Εκκλησία» τους επισκόπους). Θα αναφέρουμε ότι : Πρώτον, η Εκκλησία, δηλαδή το Σώμα του Χριστού, δεν είναι μόνο ο κλήρος, αλλά και ο λαός∙ δεύτερον, στην Αρχαία Εκκλησία οι λαϊκοί ήλεγξαν τον Απόστολο Πέτρο γιατί συνέφαγε με απερίτμητους (Πραξ. 11,3)∙ τρίτον, ο Απόστολος Παύλος έδωσε εντολή στους πιστούς να υπενθυμίσουν στον κληρικό Άρχιππο τη διακονία του (Κολοσ. 4,17)∙ τέταρτον, ο Άγιος Στέφανος δεν είχε ιερωσύνη, ένας νεαρός τραπεζοκόμος ήταν, κι όμως ήλεγξε με δριμύτητα ολόκληρη “Ιερά Σύνοδο” (Πραξ. 7, 1-59)∙ και πέμπτον, η «Συνοδική Διακήρυξις των Πατριαρχών της Ανατολής» (1), το 1848, λέει ότι πρόμαχος της Ορθοδόξου Πίστεως είναι ο λαός.
Τη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας, που αποφάσισε το 1438 την ένωση με τους Παπικούς, ο λαός ήταν που την ακύρωσε. Την είχαν υπογράψει όλοι σχεδόν οι επίσκοποι, εκτός από τον Άγιο Μάρκο Ευγενικό.

Έχουμε επίγνωση της αμαρτωλότητας και της αναξιότητάς μας. Δεν πρόκειται όμως για ηθικά θέματα, αλλά για την Πίστη μας, για την οποία ακόμη κι αν σωπάσουν όλοι, θα φωνάξουν οι πέτρες (Λουκ. 19,40).
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης μας λέει: «Εντολή Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης Πίστεως». (2)

Διαβάζοντας τις κοινές δηλώσεις των δύο προκαθημένων με τον Πάπα, διαπιστώνουμε ότι:

1ον: Έχουμε συμπροσευχές:
«Ευχαριστούμεν τω Δοτήρι παντός αγαθού, όστις έπετρεψεν ημίν και αύθις ίνα εκφράσωμεν εν προσευχή…» (3), «Το Άγιον Πνεύμα είθε να οδήγηση ημάς…» (4) και «…αναπέμποντες θερμάς δεήσεις όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός χαρίζει εις πάντας ανθρώπους το δώρον της ειρήνης…». (4)
Το γεγονός ότι οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν ρητώς τις συμπροσευχές με ετερόδοξους, επισείοντας την ποινή της καθαίρεσης για τους παραβάτες κληρικούς, ουδόλως τους απασχολεί!
(Κανόνας ΞΕ΄ των Αγίων Αποστόλων και Θ΄, ΛΓ΄ της Συνόδου της Λαοδικείας).

2ον: H Ρώμη τελικά έχει επίσκοπο!
«Ημείς, Βενέδικτος ΙΣΤ', Πάπας και Επίσκοπος Ρώμης και Χριστόδουλος…». (4) Αλλά και στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι ο ανίερος Πάπας αποκλήθηκε «επίσκοπος Ρώμης» από τον Παναγιώτατο.

Οι Άγιοί μας λοιπόν επί δέκα αιώνες μας έλεγαν ψέματα! Μας στέρησαν από έναν «πεφιλημένο αδελφό»!

3ον: Ο προβατόσχημος λύκος-Πάπας είναι κι αυτός «Ποιμένας» της Εκκλησίας:
«Η δέσμευσις αύτη προέρχεται εκ της θελήσεως του Κυρίου ημών και εκ της ευθύνης ημών ως Ποιμένων εν τη Εκκλησία του Χριστού.» (3), « Ως Ποιμένες, εσκέφθημεν …». (3)

4ον: Η Ορθοδοξία δεν είναι η μόνη Εκκλησία του Χριστού. Εκκλησία είναι και ο Παπισμός (και όχι μόνο!): «Η σκέψις ημών στρέφεται προς υμάς πάντας, τους πιστούς των δύο ημών Εκκλησιών» (3) και «…δια τας σχέσεις των ημετέρων Εκκλησιών». (4) Άρα το Σύμβολο της Πίστεως, στο οποίο ομολογούμε ότι πιστεύουμε «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικὴν και Αποστολικὴν Εκκλησίαν», σφάλλει ή είναι ξεπερασμένο και μαζί μ’ αυτό και οι Οικουμενικές Σύνοδοι, που το θέσπισαν! Μη γένοιτο!

Σε άλλα σημεία όμως υποδηλώνεται ότι η Εκκλησία είναι μία («εκ της ευθύνης ημών ως Ποιμένων εν τη Εκκλησία του Χριστού» (3) και «…προς δόξαν τού εν Τριάδι αγίου Θεού και τής αγίας Εκκλησίας Του») (4) αλλά διασπασμένη σε κομμάτια: «…οδός της Εκκλησίας διά τε την αποκατάστασιν της ποθητής ενότητος του εκκλησιαστικού σώματος…». (4) Οι δύο προκαθήμενοι διαψεύδουν τη Γραφή που λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει διάσπαση του εκκλησιαστικού σώματος: «μεμέρισται ο Χριστός;» (Κορινθίους Α' 1:13).

Αυτές τις ανόητες, αθεολόγητες και αιρετικές δοξασίες περί «αδελφών Εκκλησιών» που υιοθέτησαν όλοι οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές, τις γκρεμίζει ο Σέρβος όσιος πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, ο οποίος διατέλεσε και Καθηγητής της Δογματικής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου μέχρι το 1945. Γράφει:
«Η Εκκλησία δεν είναι μόνον μία, αλλά και μοναδική. Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα· κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες. Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, είναι ένας και μοναδικός. Δι’ αυτόν τον λόγον διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον.
Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας, κατά τον τρόπον, πού πίπτουν τα ξερά και άγονα κλήματα από την θεανθρωπίνην και αιωνίως ζώσαν άμπελον, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός (Ιω. 13,16)». (5)

5ον: Υπεύθυνοι για το χιλιετές Σχίσμα είναι οι θεοφώτιστοι Πατέρες που απέκοψαν τους Ρωμαιοκαθολικούς , καθώς και οι Άγιοι που στη συνέχεια το διατήρησαν και όχι οι αναρίθμητες αιρέσεις του παπισμού!
Ευθύνονται «τα παλαιά αναθέματα, τα οποία επηρέασαν ανά τους αιώνας τας σχέσεις των Εκκλησιών ημών κατά τρόπον αρνητικόν» (3), γι’ αυτό Ορθόδοξοι και αιρετικοί «βιούμεν την κοινήν ευθύνην ημών δια την εν αγάπη και αληθεία υπέρβασιν των ποικίλων συγχύσεων και τραυματικών εμπειριών του ιστορικού παρελθόντος»! (4) Έγινε οικτρά παρεξήγησις δηλαδή! Πόσο βαρύ λόγο θα δώσουν στο Θεό οι Άγιοί μας που για «ασήμαντους» λόγους έσχισαν στα δύο την Εκκλησία! Κατά τον Οικουμενικό Πατριάρχη ήταν…σατανοκίνητοι! Πριν από λίγα χρόνια είχε πει:
«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου Όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού» !!! (6) Αν αυτό δεν είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, τότε τι είναι;

6ον: Είμαστε ήδη ενωμένοι, αλλά …όχι πλήρως!
«…δια την πορείαν ημών προς την πλήρη ενότητα…» (4) και «…εν τη προοπτική της πλήρους μετ' αλλήλων κοινωνίας». (4)

Τι είναι το Σώμα του Χριστού; Πολιτικο-οικονομικός οργανισμός σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να επιτρέπει «μερικές» και «πλήρεις» ενώσεις με ξένα σώματα; Αυτή τη στιγμή λοιπόν έχουμε «τελωνιακή σύνδεση» με τον Παπισμό και ευελπιστούμε ότι στη Ραβέννα, οι «ενταξιακές διαπραγματεύσεις» θα ευοδωθούν και θα οδηγήσουν στην «πλήρη ενοποίηση»! Η «θεολογία» της Νέας Εποχής!

7ον: Η «πλήρης Ένωση» θα επιτευχθεί με αμοιβαίες δογματικές παραχωρήσεις και διαπραγματεύσεις, σα να επρόκειτο για την επίλυση πολιτικού προβλήματος και όχι με τη μετάνοια των Παπικών, την αποκήρυξη των αιρέσεών τους και την επιστροφή τους στην Ορθοδοξία. Όλοι φταίμε!
«Έχομεν δε δι' ελπίδος ότι ο διμερής θεολογικός διάλογος δύναται ν' αξιοποιήση τα θετικά ταύτα στοιχεία προς αναζήτησιν κοινώς αποδεκτών θεολογικών προτάσεων». (3)

Ας παζαρέψουμε λοιπόν τα δόγματα! Ας ανακατέψουμε το φως με το σκοτάδι, την αλήθεια με το ψεύδος και ας λέει τα αντίθετα η Γραφή: «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Κορινθίους Β' 6:14).
Θεωρούν ότι έχουν κοινή ευθύνη για την επανένωση του «διασπασμένου» εκκλησιαστικού σώματος μέσω «…του εποικοδομητικού θεολογικού διαλόγου. Διότι, η οδός αύτη είναι η αποτελεσματικωτέρα οδός της Εκκλησίας διά τε την αποκατάστασιν της ποθητής ενότητος τού εκκλησιαστικού σώματος». (4)

Πότε υπήρξε «εποικοδομητικός» ο διάλογος με τους Παπικούς; Μετά από τόσες δεκαετίες επίπονων διαλόγων η μόνη υποχώρηση που έκαναν είναι ότι δεν υποχρεώνουν πλέον τους Ορθοδόξους να ασπάζονται την…παντόφλα του Πάπα! (Ίσως μας πουν οι Οικουμενιστές ότι «κάτι είναι κι’ αυτό»!)

8ον: Εκφράζουν τη λύπη τους για τον αποχριστιανισμό του Δυτικού Κόσμου, αποκρύπτουν όμως ότι ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο Παπισμός!
«Δεν δυνάμεθα να αγνοήσωμεν την έξαρσιν της εκκοσμικεύσεως, της σχετικοκρατίας ή και του μηδενισμού, ιδία εν τω δυτικώ κόσμω» (3), «όπου πολυάριθμα ιδεολογικά ρεύματα απομακρύνουν τον άνθρωπον εκ του Θεού» (4). Οι Οικουμενιστές δεν είναι μόνο αθεολόγητοι, είναι και ανιστόρητοι.

Ποιός ευθύνεται για τον αποχριστιανισμό του Δυτικού Κόσμου; Για την εκκοσμίκευση και την αθεΐα;
Δεν είναι ο Παπισμός που με τις αιματηρές σταυροφορίες, τους πολέμους, τις μηχανορραφίες, τα σκάνδαλα, τη μανία του για εξουσιαστική επιβολή, τα συγχωροχάρτια, τις «Ιερές Εξετάσεις» και άλλα, κατασκανδάλισε το σύμπαν και οδήγησε τους διαμαρτυρόμενους υπό τον Λούθηρο να αποσχισθούν απ’ αυτόν και να δημιουργήσουν τον Προτεσταντισμό τον 16ο αιώνα;

Δεν είναι ο Παπισμός που προκάλεσε αηδία στους πρωτεργάτες του Διαφωτισμού και τους έκανε να αποκηρύξουν τη θρησκεία και να προτάξουν την αθεΐα τον 18ο αιώνα, μετά την Γαλλική Επανάσταση;

Δεν είναι ο Παπισμός και το αποκρουστικό αποκύημά του ο Προτεσταντισμός που έκαναν τον γερμανό φιλόσοφο Καρλ Μαρξ, ο οποίος αρχικά είχε ασπαστεί τον Λουθηρανισμό, να τους σιχαθεί, να τους γυρίσει την πλάτη και να γράψει ότι «η θρησκεία είναι το όπιο των λαών»; Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Κομμουνισμός, που γεννήθηκε από τις θεωρίες του Μαρξ και τον 20ο αιώνα, καταδυνάστευσε για 70 χρόνια τον Ανατολικό Κόσμο και δίωξε ανελέητα τους Χριστιανούς, είχε ως θεμέλιο την αθεΐα.

9ον: Η κήρυξη του Ευαγγελίου στον κόσμο είναι ευθύνη εξίσου των Ορθοδόξων και των αιρετικών που από κοινού οφείλουν να δίδουν μαρτυρία Πίστεως !!!
«Ως Ποιμένες, εσκέφθημεν την αποστολήν της αναγγελίας του Ευαγγελίου εις τον σύγχρονον κόσμον» (3) και «βιούμεν εντονώτερον την κοινήν αποστολήν ημών δια την αυθεντικήν συνέχισιν της αποστολικής μαρτυρίας της Πίστεως προς τούς εγγύς και τούς μακράν». (4)
Υπάρχει αυθεντικότητα Αποστολικής Πίστεως σε αιρέσεις; Θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, να δηλώνει μαζί με τον Πάπα Ευγένιο ότι έχουν κοινή επιθυμία να κηρύξουν το Ευαγγέλιο του Χριστού και να διαφωτίσουν τον κόσμο;

«Ευχόμεθα δια μίαν γόνιμον συνεργασίαν δια να επαναπροσδιορίσωμεν εις τούς συγχρόνους τας χριστιανικάς ρίζας της ευρωπαϊκής ηπείρου». (4) Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να παραμείνει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης στο σκότος της αθεΐας και της θρησκευτικής αδιαφορίας, παρά να «επαναχριστιανιστεί» από τον Παπισμό. Ο Παπισμός είναι η μεγαλύτερη νόθευση και διαστροφή του Χριστιανισμού. Ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι έχει γράψει ότι : «Ο καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό που κηρύττει μονάχα το μηδέν. Ο καθολικισμός προχωρεί ακόμη πιο πέρα: Κηρύττει ένα Χριστό αντίθετο του Χριστού∙ κηρύττει τον Αντίχριστο ». (7)

«Ανανεούμεν… την κοινήν ημών επιθυμίαν όπως αναγγείλωμεν εις τον κόσμον το Ευαγγέλιον του Ιησού Χριστού και κυρίως εις την νέαν γενεάν». (4) Ποια νέα γενιά; Αυτή έχει κατασκανδαλιστεί προ πολλού από τον Παπισμό. Μόνο στις ΗΠΑ η Ρωμαιοκαθολική «Εκκλησία» πληρώνει κάθε χρόνο δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να κλείνει άρον-άρον αμέτρητες υποθέσεις παιδεραστίας «κληρικών» της.
Θα δώσουμε λοιπόν χείρα βοηθείας στον καταρρέοντα Παπισμό, εφ’ όσον μένει αμετανόητος;

Εσχάτως δε και στην Ελλάδα οι νέοι έχουν σκανδαλιστεί σφόδρα από τα φοβερά και πρωτοφανή εκκλησιαστικά σκάνδαλα, που μαγάρισαν τα ελληνικά χώματα και κατεξευτέλισαν την Εκκλησία του Χριστού στα πέρατα της γης. Μήπως αυτή είναι η τιμωρία και η παιδαγωγία του Θεού προς την εκκλησιαστική διοίκηση, που δεν ορθοτομεί πλέον «το λόγο της αληθείας»;

10ον: Διακηρύσσεται η βλάσφημη «Βαπτισματική θεολογία» του Οικουμενισμού:
«Η σκέψις ημών στρέφεται προς υμάς πάντας, τους πιστούς των δύο ημών Εκκλησιών … , και προς πάντας τους βεβαπτισμένους. Χαιρετίζομεν εν Χριστώ τους άλλους Χριστιανούς, διαβεβαιούμενοι αυτούς δια την προσευχήν…». (3) Στο σημείο αυτό, με ταχυδακτυλουργικό τρόπο, οι Εκκλησίες από δύο γίνονται… τριακόσιες σαράντα! Όλοι οι «βεβαπτισμένοι εν Χριστώ» είναι μέλη της Εκκλησίας! Ουσιαστικά το κάθε είδους «βάπτισμα» οριοθετεί την Εκκλησία!

Στις 14 με 23 Φεβρουαρίου του 2006 στο Porto Alegre της Βραζιλίας πραγματοποιήθηκε η 9η Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ («Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών») με θέμα: «Θεέ, με τη Χάρη Σου, ανακαίνισε τον κόσμο»! Οι Ορθόδοξοι συνυπέγραψαν με όλο το συνονθύλευμα των αιρέσεων τα εξής απίστευτα: « Όλοι όσοι έχουμε βαπτισθεί εν Χριστώ είμαστε ενωμένοι με το Χριστό στο Σώμα Του»! (8)

Είμαστε λοιπόν στο ίδιο θεανθρώπινο Σώμα και με «εκκλησίες» που δέχονται την ομοφυλοφιλία και τις εκτρώσεις, που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού, που δεν αποδέχονται όλα τα μυστήρια, την Παράδοση της Εκκλησίας, τους Αγίους, τις εικόνες, που χειροτονούν γυναίκες κ.α; Άπαγε της βλασφημίας!

Παρακάτω συνομολογούν ότι : «Κάθε Εκκλησία πραγματώνει την καθολικότητά της όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες Εκκλησίες»! (8) Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή και διαστροφή της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας βάσει της οποίας η καθολικότητα της Εκκλησίας εκπληρώνεται δια της κοινωνίας των Ορθοδόξων Εκκλησιών μεταξύ τους και δια της ακοινωνησίας με τις αιρέσεις! (9)
Σε άλλο σημείο, πάλι, διαστρέφοντας ένα χωρίο της Γραφής (το Α’ Κορ. 12,4-7) συγχέουν την ποικιλία των Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος μέσα στη Μία, Αγία και Καθολική Εκκλησία (για την οποία μιλάει ο Απόστολος Παύλος) με την ποικιλία των διάφορων πλανών και αιρέσεων της κάθε ψευτοεκκλησίας!

Στις 22/9/2004 η «Ευαγγελική Εκκλησία» της Γερμανίας και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως υπέγραψαν Συμφωνία στην οποία τα εκατέρωθεν Μέρη διακηρύσσουν ότι : «Παρότι αι Εκκλησίαι ημών δεν ευρίσκονται εισέτι εις κοινωνίαν, θεωρούμεν εκατέρωθεν τα μέλη ημών ως βεβαπτισμένα και απορρίπτομεν τον επαναβαπτισμόν »! (10) Οι Οικουμενιστές έχουν μπερδέψει τη θεολογία με την πολιτική και τη διπλωματία!

11ον: Οι βλασφημίες κατά του Αγίου Πνεύματος δεν έχουν τελειωμό:
Η «αδελφική συνάντησις…» (3) των δύο Ορθόδοξων Αρχιερέων με το Θηρίο της Αποκαλύψεως, έγινε «εν τη θεία Χάριτι» (4) και «είναι έργον Θεού εξ Εκείνου προερχόμενον»! (3) Ποίου «θεού»; Αυτού με τα κέρατα; Αλλού γράφουν: «φωτιζόμενοι υπό του αγίου Πνεύματος πορευόμεθα την οδόν ταύτην» (4) …της απωλείας! Ο Όσιος Μελέτιος ο Γαλησιώτης, που έζησε τον 13ο αιώνα, γράφει: «Αιρετικοί εισίν οι Ιταλοί και οι συγκοινωνούντες αυτοίς απόλλυνται». (11)

12ον: Κυριαρχεί μια ακατάσχετη αγαπολογία : «…συνεργασίας και κοινωνίας εν αγάπη» (3), «η αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (4), «Αναγνωρίζομεν τα σημαντικά βήματα του διαλόγου της αγάπης» (4), «πορευόμεθα την οδόν ταύτην κατά το αποστολικόν υπόδειγμα (;) εν αγάπη» (3).

Οι δύο Προκαθήμενοι φαίνεται ότι έχουν μεγαλύτερη αγάπη από όλους τους «εμπαθείς» Αγίους που αγωνίστηκαν και έγραψαν εναντίων των Παπικών (Μέγα Φώτιο, Γρηγόριο Παλαμά, Μάρκο Ευγενικό, Συμεών Θεσσαλονίκης, Νικόδημο Αγιορείτη, Αθανάσιο Πάριο, Κοσμά Αιτωλό, Άγιο Νεκτάριο, κ.α).
Στην «αγάπη» ξεπερνούν και αυτόν ακόμη τον αγαπημένο μαθητή του Χριστού, τον ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος συνιστά : «ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγετε» (Ιωάννου Β' 1:10).

Φαίνεται, ότι στερούνταν αγάπης ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, που μας συμβουλεύει να αποφεύγουμε τους Λατίνους «ως φεύγει τις από όφεως» (12), ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που μας προτρέπει «τον Πάπα να καταράσθε!» (13), καθώς και ο Άγιος Νεκτάριος, που έγραψε προφητικά, ότι «Οι Πάπαι αμαρτάνουσι και κολάζονται και θα κολάζονται μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας, ίσως και αιωνίως». (14)
Είναι σίγουρο ότι, αν οι Άγιοι αυτοί ζούσαν στις μέρες μας, οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές θα τους χαρακτήριζαν «φανατικούς», «φονταμενταλιστές» και «Ταλιμπάν»! Ίσως και να τους καθαιρούσαν!

Ο Θεός όμως δεν είναι μόνο αγάπη αλλά και αλήθεια. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει : «μηδέν νόθον δόγμα τω προσχήματι της αγάπης παραδέχεσθαι». (15) Δεν είναι δυνατόν, λέγει ο Άγιος, υπό το πρόσχημα της δήθεν αγάπης να αποδεχτούμε νόθα και αιρετικά δόγματα.
Αλλά αυτή η «αγάπη», η ευγένεια και η αβρότητα, που πλημμυρίζει πολλούς λατινόφρονες Ιεράρχες, είναι πολύ επιλεκτική: Επιδεικνύεται αφειδώς απέναντι στους αιρετικούς, τους πολιτικούς και τους επώνυμους κοσμικούς, ενώ διοχετεύεται όλο το μένος και η οργή τους επάνω στους ταπεινούς Ορθόδοξους αγωνιστές Χριστιανούς! Κι αυτό είναι μια από τις αποδείξεις ότι διακατέχονται από «πνεύμα πλάνης».

Αν αγαπούσαν αληθινά τους Ρωμαιοκαθολικούς θα τους έλεγαν την αλήθεια, ότι δηλαδή βρίσκονται στην πλάνη για να μετανοήσουν και να σωθούν. Επομένως η «αγάπη» τους είναι απάτη.

13ον: Καταλύθηκε η Συνοδικότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία!
Ποια Σύνοδος εξουσιοδότησε τους Ορθόδοξους Αρχιερείς να υπογράφουν τέτοια αντορθόδοξα κείμενα; Έγινε κάποια Οικουμενική Σύνοδος που κατήργησε το Ευαγγέλιο, τους Ιερούς Κανόνες και την παρακαταθήκη των Αγίων μας και δεν το ξέρουμε; Μάλιστα η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος όχι μόνο δεν έδωσε ποτέ τέτοια εξουσιοδότηση στον Αρχιεπίσκοπο αλλά του απαγόρευσε και αυτήν ακόμη τη μετάβαση στη Ρώμη! Εν τούτοις αυτός πήγε στο Βατικανό εξευτελίζοντας την Ιερά Σύνοδο!

Η ποδοπάτηση της Συνοδικότητας είναι πλέον συνήθης πρακτική. Το 1993 στο Μπάλαμαντ του Λιβάνου «Ορθόδοξοι» Αρχιερείς χωρίς να ρωτήσουν κανέναν υπέγραψαν ένα επαίσχυντο κείμενο με το οποίο αναγνωρίζεται ο Παπισμός ως «αδελφή Εκκλησία» και αποκαθίσταται η επάρατη Ουνία.
Παλαιότερα στο Ζαμπεζύ της Ελβετίας το 1990 είχαν αναγνωρίσει τους αιρετικούς Μονοφυσίτες.

Βέβαια για τον Πάπα δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ο Ποντίφηκας είναι καλυμμένος εκκλησιαστικά: Με τις αιρέσεις του Πρωτείου Εξουσίας και του Αλάθητου ο Πάπας υπέρκειται όλων των Συνόδων και μπορεί να αλλάξει ακόμη και τα δόγματα! Ο Καρδινάλιος Βελλαρμίνος (1542-1621), που ανακηρύχθηκε «άγιος» από τη Ρωμαϊκή «Εκκλησία», λέγει τα εξής με φυσικότατο ύφος: «Αν ο Πάπας καμιά μέρα επιβάλει αμαρτίες και απαγορεύσει αρετές, η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να πιστεύση, ότι οι αμαρτίες αυτές είναι καλές και ότι οι αρετές εκείνες είναι κακές»!!! (16) Γι’ αυτό και ένας Ρωμαιοκαθολικός μοναχός, που εγκατέλειψε τον Παπισμό και ασπάστηκε την Ορθοδοξία έγραψε ότι ο Παπισμός έχει τέτοιον καλπάζοντα εωσφορισμό, που «λίγο ακόμη και θα αποκαλέσει τον Κύριό μας …αντιπρόσωπο του Πάπα στον Ουρανό»! (16)

Άραγε οι Ορθόδοξοι Οικουμενιστές θα συνετιστούν μετά και από το νέο «χαστούκι» που δέχτηκαν από τον Πάπα που πρόσφατα (9/7/2007) διακήρυξε ότι «η μόνη πραγματική Εκκλησία του Χριστού είναι η Παπική» και ότι «οι Ανατολικές Εκκλησίες έχουν έλλειμμα εκκλησιαστικότητος»; (17)

Αν εν τούτοις έχουν σαγηνευτεί τόσο πολύ από τον Παπισμό, που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτόν, τότε ας αυτομολήσουν προς αυτόν. Η Ορθοδοξία όμως δεν είναι ιδιοκτησία τους και δεν έχουν το δικαίωμα να διαπραγματεύονται την Παράδοσή Της στον αντίχριστο Πάπα.

29η Αυγούστου του 2007 – Αποτομή της τιμίας κεφαλής του Βαπτιστού Ιωάννου

Ακολουθούν υπογραφές
_________________________________________________

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. «Παρ’ ημίν ούτε Πατριάρχαι, ούτε Σύνοδοι εδυνήθησαν ποτέ εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της Θρησκείας εστίν αυτό το Σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού». ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ 1848. «Ορθόδοξος Τύπος», 27/7/2007, σελ.1.

2. Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου - Επιστολή ΠΑ΄, Παντολέοντι Λογοθέτη, P.G. 99,1321.

3. ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΣΤ΄ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ Α΄ - Φανάριον, 30 Νοεμβρίου 2006 - www.orthodoxie.net/gr/Texte/Texte_Varia/Deklaration_Gr.htm .

4. ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΗΣ Α.Α. ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΣΤ΄ ΚΑΙ ΤΗΣ Α.Μ. ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Κ.Κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ - Ρώμη 14/12/2006 - www.ecclesia.gr/greek/archbishop/default.asp?id=573&what_main=1&what_sub=2&lang=gr&archbishop_heading=Ορθοδοξία .

5. Ιουστίνου Πόποβιτς , «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας», (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Αναδημοσιεύτηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» στις 29/6/2007.

6. Περιοδικό «Επίσκεψις» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τεύχος 563, σελ. 6. Δημοσιεύθηκε και στην «Εκκλησιαστική Αλήθεια» στις 16/2/1998. Η φρικτή αυτή δήλωση προκάλεσε την έγγραφη αντίδραση του Αγίου Όρους.

7. Φ. Ντοστογιέφσκι, «Ο Ηλίθιος», Δ’ 1, V11.

8. Περιοδικό «Παρακαταθήκη», τεύχος 40, Ιαν. – Φεβρ. 2005, σελ. 5. Ολόκληρο το κείμενο (Αγγλιστί) στην επίσημη ιστοσελίδα του ΠΣΕ:
www.wcc-assembly.info/en/theme-issues/assembly-documents/1-statements-documents-adopted/christian-unity-and-message-to-the-churches/called-to-be-the-one-church-as-adopted.html .

9. «Άπαντες οι της Εκκλησίας Διδάσκαλοι, πάσαι αι Σύνοδοι και πάσαι αι θείαι Γραφαί φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διίστασθαι» (PG 160. 105 C). Από την Ομολογία Πίστεως του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού - Ι. Καρμίρη, «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», τομ.1, σελ. 425.

10. «Κοινόν Ανακοινωθέν της δεκάτης τρίτης συναντήσεως μεταξύ Θεολόγων του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Ευαγγελικής Εκκλησίας εν Γερμανία (Φανάριον, 16-22 Σεπτεμβρίου 2004)».
Από την επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου: www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=232&tla=gr .
Το επίμαχο σημείο βρίσκεται στον 4ο όρο της συμφωνίας.

11. Οσίου Μελετίου Γαλησιώτου - Λόγοι κατ’ Ιταλών, λόγος 3ος εν V . Laurent – J . Darrouzes , Dossier Grec de l ’ union de Lyon (1272 – 1277), Paris 1976, σελ. 554-558.

12. Ιω. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, εν Αθήναις 1952, μτφρ. «Ο πειρασμός της Ρώμης», έκδοση Ι.Μ. Κουτλουμουσίου, σελ. 353-362.

13. Σώζεται ανάμεσα στις Προφητείες του Αγίου Κοσμά. Βλ. Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, μητροπολίτου Φλωρίνης, «Κοσμάς ο Αιτωλός», Αθήναι 2005, σελ. 348.

14. Αγίου Νεκταρίου «Μελέτη Ιστορική περί των αιτίων του σχίσματος».

15. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, P.G. 62, 191.

16. Ιεροδιακόνου Παύλου Μπάλλεστερ-Κονβαλιέρ - «Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό». Από το περιοδικό «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ», Τεύχος 1, Ιανουάριος - Μάρτιος 2006.

17. Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων - 10/7/2007. Αναδημοσιεύτηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» στις 20/7/2007.

Κοινή Δήλωσις της Α.Α. του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄και της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστοδούλου

2008-01-07T07:36:00.000-08:00

14/12/2006

1. Ημείς, Βενέδικτος ΙΣΤ', Πάπας και Επίσκοπος Ρώμης και Χριστόδουλος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, ιστάμενοι εις τον δια του ευαγγελικού κηρύγματος και του μαρτυρίου των πρωτοκορυφαίων των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου λαμπρυνθέντα ιερόν τούτον τόπον της Πρεσβυτέρας Ρώμης, βιούμεν εντονώτερον την κοινήν αποστολήν ημών δια την αυθεντικήν συνέχισιν της αποστολικής μαρτυρίας της πίστεως προς τούς εγγύς και τούς μακράν, εις τους οποίους και απευθύνομεν χαρμόσυνον μήνυμα δια της επερχομένης κοινής δι' Ορθοδόξους και Ρωμαιοκαθολικούς Εορτής της Ενανθρωπήσεως του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Ωσαύτως, βιούμεν την κοινήν ευθύνην ημών δια την εν αγάπη και αληθεία υπέρβασιν των ποικίλων συγχύσεων και τραυματικών εμπειριών του πολυκυμάντου ιστορικού παρελθόντος προς δόξαν του εν Τριάδι αγίου Θεού και της αγίας Εκκλησίας Του.

2. Η συνάντησις αύτη εν τη θεία Χάριτι καθιστά ημάς εν πλήρει συνειδήσει κοινωνούς της κοινής ευθύνης, ίνα βεβαιώσωμεν την κοινήν αποστολήν ημών και διανύσωμεν από κοινού την δύσβατον ατραπόν του διαλόγου της αληθείας προς αποκατάστασιν της κοινωνίας της πίστεως εν τω συνδέσμω της αγάπης. Διο, στοιχούντες τη θεία εντολή του Ιδρυτού της Εκκλησίας Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και φωτιζόμενοι υπό του αγίου Πνεύματος, όπερ πάντα συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας, πορευόμεθα την οδόν ταύτην κατά το αποστολικόν υπόδειγμα εν αγάπη και εν πνεύματι καταλλαγής.

3. Αναγνωρίζομεν τα σημαντικά βήματα του διαλόγου της αγάπης και των αποφάσεων της Β' Βατικανής Συνόδου δια τας σχέσεις των ημετέρων Εκκλησιών. Έχομεν δε δι' ελπίδος ότι ο διμερής θεολογικός διάλογος δύναται ν' αξιοποιήση τα θετικά ταύτα στοιχεία προς αναζήτησιν κοινή αποδεκτών θεολογικών προτάσεων εν πνεύματι καταλλαγής, ως προέτεινε και ο ένδοξος κοινός Πατήρ της Εκκλησίας Μ. Βασίλειος, τονίσας, εν περιόδω πολλαπλών διασπάσεων του εκκλησιαστικού σώματος, «ότι τη χρονιωτέρα συνδιαγωγή και τη αφιλονείκω συγγυμνασία και ει τι δέοι πλέον προστεθήναι εις τράνωσιν, δώσει Κύριος ο πάντα συνεργών εις αγαθόν τοις αγαπώσιν αυτόν» (Επιστ. 113).

4. Διακηρύσσομεν εν μια φωνή την επιτακτικήν ανάγκην εμμονής εις την οδόν του εποικοδομητικού θεολογικού διαλόγου. Διότι, παρά τας διαπιστωμένας δυσχερείας, η οδός αύτη είναι η μάλλον αποτελεσματικωτέρα οδός της Εκκλησίας δια τε την αποκατάστασιν της ποθητής ενότητος του εκκλησιαστικού σώματος περί την Τράπεζαν του Κυρίου και δια την ενίσχυσιν της αξιοπιστίας του χριστιανικού μηνύματος εις μίαν κρίσιμον εποχήν ραγδαίων πολιτικών μεταβολών και οξυτάτων πνευματικών συγχύσεων, αι οποίαι εντείνονται δια της προωθήσεως της παγκοσμιοποιήσεως και απειλούν ενίοτε αυτήν ταύτην την ανθρωπίνην ύπαρξιν εν τη σχέσει αυτής μετά του Θεού και του κόσμου.

5. Όλως ιδιαιτέρως ανανεούμεν εν πάση επισημότητι την κοινήν ημών επιθυμίαν όπως αναγγείλωμεν εις τον κόσμον το Ευαγγέλιον του Ιησού Χριστού και κυρίως εις την νέαν γενεάν, διότι «η αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (Β' Κορ., ε' 14) δια να αποκαλύψη εις αυτήν την Ενανθρώπισιν του Κυρίου ίνα πάντες εν αφθονία ζωήν έχωσιν. Τούτο καθίσταται γεγονός ιδιαιτέρας σημασίας δια τας κοινωνίας ημών, όπου πολυάριθμα ιδεολογικά ρεύματα απομακρύνουν τον άνθρωπον εκ του Θεού και του στερούν την αίσθησιν της υπάρξεως. Επιθυμούμεν όπως διακηρύξωμεν το Ευαγγέλιον της χάριτος και της αγάπης, ίνα πάντες οι άνθρωποι ώσιν εν Κοινωνία μετά του Πατρός, του Υιού και του αγίου Πνεύματος και ίνα τελειωθή η χαρά αυτών.

6. Θεωρούμεν τας θρησκείας ως εχούσας ιδιαίτερον ρόλον δια την διαφύλαξιν της επικρατήσεως της εν τω κόσμω ειρήνης και ότι αύται δεν ημπορούν να μετατραπούν εις εστίας μισαλλοδοξίας και βίας. Ως χριστιανοί ηγέται προτρέπομεν από κοινού το σύνολον των θρησκευτικών ηγετών όπως συνεχίσωσι και ενδυναμώσωσι τον Διαθρησκειακόν Διάλογον και εργασθώσι δια την δημιουργίαν μιας κοινωνίας ειρήνης και αδελφότητος μεταξύ προσώπων και λαών. Αύτη είναι μία εκ των αποστολών των θρησκειών. Υπό την έννοιαν ταύτην, οι χριστιανοί επιβάλλεται όπως εργάζωνται και όπως συνεχίσωσι να εργάζωνται εν τω κόσμω, εν συνεργασία μετ' ανδρών και γυναικών καλής θελήσεως, εν πνεύματι αλληλεγγύης και αδελφοσύνης.

7. Επιθυμούμεν όπως αποτίσωμεν τιμητικόν έπαινον δια τας εντυπωσιακάς προόδους εις όλους τούς τομείς του επιστητού, και όλως ιδιαιτέρως εις αυτάς που αφορούν εις τον άνθρωπον, καλούντες ένα έκαστον των υπευθύνων και των επιστημόνων όπως σεβασθώσι τον ιερόν χαρακτήρα του ανθρωπίνου προσώπου και την αξιοπρέπειαν αυτού, διότι η ζωη αποτελεί θείον δώρον. Ευρισκόμεθα μετ' ευλόγου αγωνίας ενώπιον της καταχρηστικής εκμεταλλεύσεως εκ των πειραματικών δοκιμών εις την ανθρωπίνην οντότητα, αι οποίαι απάδουν προς τον σεβασμόν, την αξιοπρέπειαν και την αναγνώρισιν του ανθρωπίνου προσώπου εις το επίπεδον της υπάρξεως αυτού, τόσον από της συλλήψεως, όσον και μέχρι της φυσικής απολήξεως αυτού.

8. Επιπλέον, αξιούμεν μείζονα ευαισθησίαν δια την αποτελεσματικωτέραν προστασίαν εις τας χώρας ημών, τόσον εις ευρωπαϊκόν, όσον και εις παγκόσμιον επίπεδον, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άτινα εδράζονται επί της αξιοπρεπείας του ανθρωπίνου προσώπου ως δημιουργίας κατ' εικόνα Θεού.

9. Ευχόμεθα δια μίαν γόνιμον συνεργασίαν δια να επαναπροσδιορίσωμεν εις τούς συγχρόνους τας χριστιανικάς ρίζας της ευρωπαϊκής ηπείρου, αι οποίαι εσφυρηλάτισαν την δημιουργίαν διαφορετικών εθνών και συνέβαλον εις την ανάπτυξιν μεταξύ των αρμονικών δεσμών. Αύται υποβοηθούν εις την επιβίωσιν και περαιτέρω εξέλιξιν των ανθρωπίνων αξιών και των πνευματικών θεμελίων τόσον επί των προσώπων, όσον και επί της ευημερίας των κοινωνιών.

10. Συμμεριζόμεθα τας αξίας των επιτευγμάτων της τεχνολογίας και της οικονομίας των συγχρόνων λαών και κοινωνιών. Όμως, καλούμεν τας προηγμένας χώρας εις μίαν μεγαλυτέραν συνδρομήν προς τα εν αναπτύξει κράτη και τα πλέον πτωχά εξ αυτών, εν πνεύματι κοινωνικής δικαιοσύνης, αναγνωρίζοντες ότι πάντες οι άνθρωποι είναι αδελφοί ημών, και ότι αποτελεί κοινόν χρέος ίνα προστρέξωμεν εις βοήθειαν των αδυνάμων και των πτωχών, οι οποίοι είναι κατ' εξοχήν τέκνα αγαπητά του Κυρίου. Υπό την έννοιαν ταύτην, δεν συμβιβαζόμεθα με την καταχρηστικήν εκμετάλλευσιν της θείας δημιουργίας, η οποία είναι το έργον του Θεού. Καλούμεν προς τούτο τούς ιθύνοντας και πάντας τούς καλής πίστεως ανθρώπους όπως δεσμευθώσιν εις μίαν λελογισμένην και σεβαστήν διαχείρισιν της θείας δημιουργίας, μετά του καθήκοντος της αλληλεγγύης, κυρίως προς τούς λαούς οίτινες ευρίσκονται εν καταστάσει πείνης, και όπως κληροδωτήσωσιν εις τας επερχομένας γενεάς βιώσιμον περιβάλλον προς πάντας.

11. Λόγω των κοινών ημών πεποιθήσεων, συντασσόμεθα εις την κοινήν ημών επιθυμίαν δια περαιτέρω δέσμευσιν δια την ανάπτυξιν της κοινωνίας, εν πνεύματι εποικοδομητικής συνεργασίας, δια την διακονίαν του ανθρώπου και των λαών, δίδοντες την μαρτυρίαν της πίστεως και της εν ημίν ελπίδος.

12. Προσβλέποντες όλως ιδιαιτέρως εις τούς πιστούς, Ορθοδόξους και Ρωμαιοκαθολικούς, απευθύνομεν εγκάρδιον χαιρετισμόν, εμπιστευόμενοι αυτούς εν τω ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού όπως αναδειχθώσι αδιάψευστοι μάρτυρες της θείας αγάπης, αναπέμποντες θερμάς δεήσεις όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός χαρίζη εις πάντας ανθρώπους το δώρον της ειρήνης, εν φιλανθρωπία και ενότητι δια το ανθρώπινον γένος.

Εν Βατικανώ τη 14η Δεκεμβρίου 2006

Κοινή Διακήρυξις του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου Α΄

2008-01-07T06:48:00.000-08:00

«Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή» (Ψαλμ. 117, 24).

Η αδελφική συνάντησις, ην είχομεν ημείς, ο Πάπας Ρώμης Βενέδικτος ΙΣΤ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄, είναι έργον Θεού και κατά τινα τρόπον δώρον εξ Εκείνου προερχόμενον. Ευχαριστούμεν τω Δοτήρι παντός αγαθού, όστις επέτρεψεν ημίν και αύθις ίνα εκφράσωμεν εν προσευχή και αντιδόσει την χαράν ημών όπως αισθανθώμεν ως αδελφοί και ανανεώσωμεν την δέσμευσιν ημών εν τη προοπτική της πλήρους μετ΄ αλλήλων κοινωνίας. Η δέσμευσις αύτη προέρχεται εκ της θελήσεως του Κυρίου ημών και εκ της ευθύνης ημών ως Ποιμένων εν τη Εκκλησία του Χριστού. Η συνάντησις ημών είθε να είναι σημείον και ενθάρρυνσις πάντων ημών όπως συμμεριζώμεθα τα αυτά αισθήματα και τας αυτάς διαθέσεις αδελφοσύνης, συνεργασίας και κοινωνίας εν αγάπη και εν αληθεία. Το Άγιον Πνεύμα είθε να οδηγήση ημάς εις την προετοιμασίαν της μεγάλης ημέρας της αποκαταστάσεως της πλήρους ενότητος, όταν και όπως θελήση τούτο ο Θεός. Τότε θα δυνηθώμεν να ευφρανθώμεν και να αγαλλιασθώμεν αληθώς.

1. Ανεμνήσθημεν ευγνωμόνως των συναντήσεων των σεβασμίων προκατόχων ημών, των μακαριστών εν Κυρίω, οίτινες έδειξαν τω κόσμω το επείγον της ενότητος και εχάραξαν την ατραπόν δια να φθάσωμεν εις αυτήν δια του διαλόγου, της προσευχής και της καθ΄ ημέραν εκκλησιαστικής ζωής. Ο Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄ και ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ο Α΄, προσκυνηταί εις Ιερουσαλήμ, ένθα ο Ιησούς Χριστός απέθανε και ανέστη δια την σωτηρίαν του κόσμου, συνηντήθησαν έκτοτε εκ νέου, εδώ εν Φαναρίω και εν Ρώμη. Παρέδωσαν ημίν μίαν Κοινήν Δήλωσιν, ήτις διατηρεί πάσαν την αξίαν αυτής, υπογραμμίζουσαν ότι ο αληθής διάλογος της αγάπης δέον όπως υποστηρίζη και εμπνέη πάσας τας σχέσεις μεταξύ των προσώπων και μεταξύ αυτών τούτων των Εκκλησιών· «δέον όπως είναι ερριζωμένος εν τη ολοκληρωτική πιστότητι προς τον μοναδικόν Κύριον Ιησούν Χριστόν και εν τω αμοιβαίω σεβασμώ των ιδιαιτέρων αυτών Παραδόσεων» (Τόμος Αγάπης, 195). Ουδόλως ελησμονήσαμεν επίσης την ανταλλαγήν επισκέψεων υπό της Αυτού Αγιότητος του Πάπα Ιωάννου Παύλου Β΄ και της Αυτού Παναγιότητος του Πατριάρχου Δημητρίου Α΄. Ακριβώς δε, κατά την επίσκεψιν του Πάπα Ιωάννου Παύλου Β΄, την πρώτην οικουμενικήν επίσκεψιν αυτού, ανηγγέλθη η σύστασις της Μικτής Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Εν αυτή συνήλθον αι Εκκλησίαι ημών επί τω διακηρυχθέντι σκοπώ της αποκαταστάσεως της πλήρους κοινωνίας.

Καθ΄ όσον αφορά εις τας σχέσεις μεταξύ της Εκκλησίας της Ρώμης και της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, δεν δυνάμεθα να λησμονήσωμεν την επίσημον εκκλησιαστικήν πράξιν, δι΄ ης παρεδόθησαν εις την λήθην τα παλαιά αναθέματα, τα οποία επηρέασαν ανά τους αιώνας τας σχέσεις των Εκκλησιών ημών κατά τρόπον αρνητικόν. Δεν ηντλήσαμεν εισέτι εκ της πράξεως ταύτης πάσας τας θετικάς συνεπείας, αίτινες δύνανται να προκύψουν εξ αυτής δια την πορείαν ημών προς την πλήρη ενότητα, προς ην καλείται η Μικτή Επιτροπή του Θεολογικού Διαλόγου όπως προσφέρη μίαν σημαντικήν συμβολήν. Προτρεπόμεθα τους πιστούς ημών να αναλάβουν ενεργόν ρόλον εις την διαδικασίαν ταύτην δια της προσευχής και δια σημαντικών ενεργειών.

2. Κατά την εν ολομελεία συνέλευσιν της Μικτής Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου, ήτις συνήλθε προσφάτως εν Βελιγραδίω και έτυχε γενναιοδώρου φιλοξενίας υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας, εξεφράσαμεν την βαθείαν χαράν ημών επί τη επαναλήψει του Θεολογικού Διαλόγου. Μετά διακοπήν ολίγων ετών, οφειλομένην εις διαφόρους δυσκολίας, η Επιτροπή ηδυνήθη να εργασθή εκ νέου εν πνεύματι φιλίας και συνεργασίας. Εξετάζουσα το θέμα «Συνοδικότης και αυθεντία εν τη Εκκλησία» εις τοπικήν, περιφερειακήν και οικουμενικήν διάστασιν, ανέλαβε μίαν φάσιν μελέτης των εκκλησιολογικών και κανονικών συνεπειών της μυστηριακής φύσεως της Εκκλησίας. Αύτη θα επιτρέψη όπως εξετασθούν ωρισμένα εκ των βασικών ζητημάτων, τα οποία ακόμη διαμφισβητούνται. Είμεθα αποφασισμένοι, όπως υποστηρίζωμεν σταθερώς, ως και κατά το παρελθόν, το ανατεθέν τη Επιτροπή ταύτη έργον και συνοδεύωμεν τα μέλη αυτής δια των ημετέρων προσευχών.

3. Ως Ποιμένες, εσκέφθημεν εν πρώτοις την αποστολήν της αναγγελίας του Ευαγγελίου εις τον σύγχρονον κόσμον. Η αποστολή αύτη, «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28, 19), είναι σήμερον, είπερ ποτέ και άλλοτε, επίκαιρος και αναγκαία, και εις αυτάς εισέτι τας κατά παράδοσιν χριστιανικάς χώρας. Επί πλέον, δεν δυνάμεθα να αγνοήσωμεν την έξαρσιν της εκκοσμικεύσεως, της σχετικοκρατίας ή και του μηδενισμού, ιδία εν τω δυτικώ κόσμω. Πάντα ταύτα απαιτούν μίαν ανανεωμένην και ισχυράν προβολήν του Ευαγγελίου, προσηρμοσμένην εις τας συγχρόνους πολιτισμικάς τάσεις. Αι ημέτεραι παραδόσεις αποτελούν δι΄ ημάς μίαν κληρονομίαν, την οποίαν δέον όπως συμμεριζώμεθα, προβάλλωμεν και καθιστώμεν επίκαιρον συνεχώς. Δια τούτο οφείλομεν να ενισχύσωμεν την συνεργασίαν και την κοινήν μαρτυρίαν ημών προς πάντα τα έθνη.

4. Ηξιολογήσαμεν θετικώς την πορείαν προς την διαμόρφωσιν της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Οι πρωταγωνισταί της μεγάλης ταύτης πρωτοβουλίας ασφαλώς θα λάβουν υπ΄ όψιν όλα όσα άπτονται του ανθρωπίνου προσώπου και των αναπαλλοτριώτων δικαίων αυτού, ιδία την θρησκευτικήν ελευθερίαν, η οποία είναι απόδειξις και εγγύησις του σεβασμού πάσης άλλης ελευθερίας. Εν πάση πρωτοβουλία ενώσεως δέον όπως προστατεύωνται αι μειονότητες μετά των πολιτισμικών παραδόσεων και των θρησκευτικών ιδιαιτεροτήτων αυτών. Εν Ευρώπη παραμένοντες ανοικτοί προς τας άλλας Θρησκείας και προς την συμβολήν αυτών εις τον πολιτισμόν, οφείλουν να ενώσουν τας προσπαθείας των δια την διαφύλαξιν των χριστιανικών ριζών, παραδόσεων και αξιών, ώστε να διασφαλίσωμεν τον σεβασμόν της ιστορίας και να συμβάλωμεν επίσης εις τον πολιτισμόν της μελλοντικής Ευρώπης και εις την ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων εις πάντα τα επίπεδα. Εν τω πλαισίω τούτω, πώς θα ηδυνάμεθα να μη αναφερθώμεν εις τους πολύ αρχαίους μάρτυρας και εις την λαμπράν χριστιανικήν κληρονομίαν του τόπου, ένθα συναντώμεθα, αρχόμενοι εκ των λόγων του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων δια το πρόσωπον του Αγίου Παύλου, του Αποστόλου των Εθνών; Εις τον τόπον τούτον συνηντήθησαν το μήνυμα του Ευαγγελίου και η αρχαία πολιτισμική παράδοσις. Ο δεσμός αυτός, ο οποίος τοσούτον συνέβαλεν εις την κοινήν ημών χριστιανικήν κληρονομίαν, παραμένει επίκαιρος και θα αποδώση εν τω μέλλοντι και άλλους καρπούς δια την προβολήν του Ευαγγελίου και δια την ενότητα ημών.

5. Τα βλέμματα ημών στρέφονται εις τους τόπους του σημερινού κόσμου, ένθα διαβιούν οι χριστιανοί, και εις τας υπ΄ αυτών αντιμετωπιζομένας δυσκολίας, ιδία την πείναν, τους πολέμους και την τρομοκρατίαν, αλλ΄ επίσης και τας διαφόρους μορφάς εκμεταλλεύσεως των πτωχών, των μεταναστών, των γυναικών και των παιδιών. Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι καλούνται να αναλάβουν από κοινού δράσιν υπέρ του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παντός ανθρώπου πλασθέντος κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν Θεού, ως και υπέρ της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής αναπτύξεως. Αι θεολογικαί και ηθικαί παραδόσεις ημών δύνανται να προσφέρουν μίαν σταθεράν βάσιν κοινής διδασκαλίας και δράσεως. Θέλομεν πρό παντός άλλου να διακηρύξωμεν ότι ο φόνος αθώων εν ονόματι του Θεού είναι προσβολή προς Αυτόν και προς την ανθρωπίνην αξιοπρέπειαν. Οφείλομεν να δεσμευθώμεν όλοι δια μίαν ανανεωμένην διακονίαν του ανθρώπου και δια την προστασίαν της ανθρωπίνης ζωής, πάσης ανθρωπίνης ζωής.
Έχομεν βαθέως εις την καρδίαν ημών την ειρήνην εν τη Μέση Ανατολή, ένθα ο Κύριος ημών έζησεν, έπαθεν, απέθανε και ανέστη, και ένθα από πολλών αιώνων ζούν πολλοί χριστιανοί αδελφοί. Επιθυμούμεν διακαώς την αποκατάστασιν της ειρήνης εν τη γή ταύτη, την ενίσχυσιν της αγαστής συνυπάρξεως μεταξύ των διαφόρων πληθυσμών αυτής, μεταξύ των Εκκλησιών και μεταξύ των διαφόρων θρησκειών, αι οποίαι ευρίσκονται εκεί. Διό και ενθαρρύνομεν την ανάπτυξιν στενοτέρων σχέσεων μεταξύ των χριστιανών και ενός αυθεντικού και συνεπούς διαθρησκειακού διαλόγου, επί τη προοπτική ενός αγώνος κατά πάσης μορφής βίας και διακρίσεων.

6. Σήμερον, ενώπιον των μεγάλων κινδύνων δια το φυσικόν περιβάλλον, θέλομεν να εκφράσωμεν την αγωνίαν ημών δια τας αρνητικάς συνεπείας δια την ανθρωπότητα και την όλην δημιουργίαν μιάς άνευ ορίων οικονομικής και τεχνολογικής προόδου. Ως θρησκευτικοί ηγέται, θεωρούμεν χρέος ημών να ενθαρρύνωμεν και να υποστηρίξωμεν πάσας τας προσπαθείας, αι οποίαι ανελήφθησαν δια την προστασίαν της δημιουργίας του Θεού και δια την παράδοσιν εις τας μελλοντικάς γενεάς ενός κόσμου, εντός του οποίου θα δύνανται να ζήσουν.

7. Τέλος, η σκέψις ημών στρέφεται προς υμάς πάντας, τους πιστούς των δύο ημών Εκκλησιών παρόντας εις σύμπαντα τον κόσμον, επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους, μοναχούς και μοναχάς, λαϊκούς άνδρας και γυναίκας, τεταγμένους είς τινα εκκλησιαστικήν διακονίαν, και προς πάντας τους βεβαπτισμένους. Χαιρετίζομεν εν Χριστώ τους άλλους Χριστιανούς, διαβεβαιούμενοι αυτούς δια την προσευχήν και δια την ετοιμότητα ημών προς διάλογον και συνεργασίαν. Χαιρετίζομεν υμάς πάντας δια των λόγων του Αποστόλου των Εθνών: «χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού» (Β΄ Κορ. 1, 2).

Φανάριον, 30 Νοεμβρίου 2006

ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ ΙΣΤ΄

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ Α΄

«Να καθαιρεθεί ο Μητροπολίτης Σύρου, αν εκδόσει και το 2008 κοινή ποιμαντική εγκύκλιο με τους Παπικούς»

2008-01-06T13:24:00.000-08:00

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Οικουμενικό Πατριαρχείο, Ιερές Μητροπόλεις όλης της Ελλάδας, Άγιον Όρος, Ιερείς και Ι. Μονές της Ι. Μητροπόλεως Σύρου & Τήνου, ιεραποστολικές αδελφότητες, εκκλησιαστικές εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοσταθμούς.

«Κληρικός που δέχεται αιρετικόν ως κληρικόν καθαιρείται»
(ΜΕ΄ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων)

Σεβασμιώτατοι, ευλογείτε.

Όπως γνωρίζετε, την περασμένη πρωτοχρονιά για δεύτερη φορά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σύρου και Τήνου κ. Δωρόθεος, συνέταξε και υπέγραψε κοινή ποιμαντορική εγκύκλιο για το νέο έτος με τους Παπικούς «επισκόπους» της Σύρου και της Τήνου, αμβλύνοντας το Ορθόδοξο αισθητήριο των πιστών. Με την ενέργειά του αυτή ο Σεβασμιώτατος πέρασε το μήνυμα, ότι Ορθόδοξοι και Παπικοί είμαστε μέλη της ίδιας πνευματικής οικογένειας, της ίδιας Εκκλησίας.

Τα τελευταία χρόνια τόσο η Ιερά Μητρόπολη της Σύρου όσο και η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών έχουν καταστεί οι δύο κερκόπορτες, μέσα από τις οποίες εισήλθε ―για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική ιστορία― ο μολυσματικός ιός της αιρέσεως του Παπισμού στο σώμα της Ελλαδικής Εκκλησίας. Μέχρι και επί του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ η Εκκλησία μας κρατούσε αυστηρή και παραδοσιακή γραμμή έναντι του Βατικανού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλαδική Εκκλησία το 1964, επί Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄, αρνήθηκε ―παρά τις πιέσεις, που δέχτηκε από τον τότε Πατριάρχη― να στείλει έστω και παρατηρητές στην «Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο», θεωρώντας αδιανόητο ακόμη και αυτό (1), αφού η Αγία Γραφή και οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, δια των Ιερών Κανόνων, δεν επιτρέπουν την επικοινωνία με τους αιρετικούς.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ, Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

Για χίλια ολόκληρα χρόνια η Εκκλησία μας θεωρούσε, ότι ο Παπισμός όχι μόνο δεν είναι «Εκκλησία», αλλά ότι είναι δόλια και επικίνδυνη αίρεση, παναίρεση, που διέστρεψε πλήρως τον Χριστιανισμό, και γι’ αυτό τον καταδίκασε επανειλημμένως μέσω Συνόδων και Αγίων Πατέρων: Η Σύνοδος επί Μεγάλου Φωτίου, το 880 ―που ονομάστηκε «8η Οικουμενική» (2)― καταδίκασε την βλάσφημη αίρεση του Filioque, η οποία προσέβαλε και αθέτησε την διδασκαλία του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού, που μας δίδαξε με σαφήνεια ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται μόνον από τον Πατέρα (Ιω. 15, 26).

Επίσης ο Παπισμός καταδικάστηκε το 1054 από τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο, καθώς κι από τις Ησυχαστικές Συνόδους του 1341, 1347, 1451, από τις νεώτερες πατριαρχικές Συνόδους της Κωνσταντινουπόλεως (1722, 1727, 1838) και άλλες. Και βέβαια έχει πολεμηθεί από πλήθος Αγίων: Μέγα Φώτιο, Γρηγόριο Παλαμά, Μάρκο Ευγενικό, Συμεών Θεσσαλονίκης, Νικόδημο Αγιορείτη, Αθανάσιο Πάριο, Κοσμά Αιτωλό, Άγιο Νεκτάριο, Μελέτιο Γαλησιώτη και άλλους.

Ερωτούμε, λοπόν, τον Μητροπολίτη Σύρου και εκείνους τους Επισκόπους που θεωρούν, ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση: Θεωρούν τους εαυτούς τους αγιώτερους από τον Άτλαντα της Ορθοδοξίας, τον Άγιο Μάρκο Επίσκοπο Εφέσου, που μας βεβαιώνει ότι «Ημείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλ’ η ότι εισίν, ου μόνον σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί»; (3) Έχουν περισσότερο Άγιον Πνεύμα από τον Όσιο Μελέτιο τον Γαλησιώτη, που βροντοφωνάζει από τα βάθη των αιώνων: «Αιρετικοί εισίν οι Ιταλοί»; (4) Διαψεύδουν τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, που αποφαίνεται κατηγορηματικά, ότι «Οι Λατίνοι είναι παμπάλαιοι αιρετικοί, ευθύς από τούτο είναι αβάπτιστοι…», (5) κάτι που συνεπάγεται ότι οι Παπικοί δεν έχουν ούτε Χάρη, ούτε Ιερωσύνη, ούτε και Μυστήρια;

Ερωτούμε και πάλι τον Σεβασμιώτατο Επίσκοπο Σύρου και Τήνου, καθώς και τους ομόφρονες συνεπισκόπους του: Θεωρούν ότι έχουν μεγαλύτερη θεολογική μόρφωση από το μεγάλο Σέρβο Δογματολόγο Όσιο π. Ιουστίνο Πόποβιτς, που έγραψε τον φοβερό λόγο: «Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις : Του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα»; (6)
Έγραψε επίσης: «Το δόγμα περί του αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνον αίρεσις αλλά παναίρεσις. Διότι καμμία αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο Παπισμός δια του δόγματος περί του αλαθήτου του Πάπα-ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία· το δόγμα αυτό είναι αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού». (7)

Έχουν διαβάσει τα όσα φοβερά διατύπωσε ο μακαριστός Βοηθός Επίσκοπός της Αρχιεπισκοπής Αμερικής για το Μεξικό Παύλος (1970 - †1984), Ισπανός, πρώην φραγκισκανός μοναχός που εγκατέλειψε τον Παπισμό και ασπάσθηκε την Ορθοδοξία; Έγραψε, ότι ο Παπισμός έχει τέτοιον καλπάζοντα εωσφορισμό, που «λίγο ακόμη και θα αποκαλέσει τον Κύριό μας αντιπρόσωπο του Πάπα στον Ουρανό»! (8)

Ερωτούμε την Ιερά Σύνοδο, καθώς και τον Επίσκοπο Σύρου: Μετά από τόσες δεκαετίες επίπονων διαλόγων, ποιές υποχωρήσεις έχουν κάνει οι Λατίνοι; Ποιά από τις δεκάδες αιρέσεις τους έχουν αποπτύσει; Το Filioque, το Αλάθητο, το εωσφορικό Πρωτείο, το καθαρτήριο Πυρ, την κτιστή Χάρη, την άσπιλη Σύλληψη,… Ποιά; Η μόνη «χάρη», που μας έκαναν, είναι ότι δεν υποχρεώνουν πλέον τους Ορθοδόξους να ασπάζονται την… παντόφλα του Πάπα!

Ας προβληματιστούμε και από το γεγονός, ότι ακόμη και ένας διαπρύσιος κήρυκας του διαλόγου και της προσέγγισης με τους Παπικούς, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός ―για πολλά χρόνια επί κεφαλής του «θεολογικού διαλόγου» με τους Ρωμαιοκαθολικούς, κατόπιν εντολής του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως― δήλωσε πρόσφατα, ότι ο εν λόγω διάλογος είναι κοροϊδία! (9)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΥΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ

Διαβάζοντας την κοινή εγκύκλιο, που συνυπέγραψαν και απέστειλαν στους Ναούς της Σύρου και της Τήνου, την 1η Ιανουαρίου 2007, ο Ορθόδοξος επίσκοπος με τους δύο Παπικούς «επισκόπους», διαπιστώνουμε, ότι κυριαρχεί μία ακατάσχετη αγαπολογία: «Η αγάπη είναι το μέγιστο και κύριο δώρημα του Θεού στους ανθρώπους, στα παιδιά Του, διότι ο Θεός, κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, “αγάπη εστίν” (Ιω. Α΄ 4,8)». (10)

Παραβλέπουν όμως, ότι ο Θεός δεν είναι μόνον αγάπη, αλλά και αλήθεια (Ιω. 14:6). Και επειδή αναφέρονται στον αγαπημένο μαθητή του Χριστού, τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, θα πρέπει να έχουν υπ’ όψη τους, ότι στην άλλη καθολική επιστολή του συνιστά: «Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε» (Ιω. Β΄ 1:10).
Μάλιστα, σύμφωνα με την Παράδοση της Εκκλησίας μας, όταν ο εν λόγω μαθητής του Κυρίου επισκέφθηκε ένα δημόσιο λουτρό και πληροφορήθηκε ότι μέσα ήταν και ένας αιρετικός (ονόματι Κήρινθος), κάλεσε τους μαθητές του να αποχωρήσουν αμέσως από το λουτρό λέγοντάς τους, ότι υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει η οροφή και να τους πλακώσει! Αυτά δεν τα διάβασε ο άγιος Σύρου;

Στην ίδια ποιμαντορική εγκύκλιό τους γράφουν: «…της αγάπης, την οποία ο ιερός Χρυσόστομος σε ομιλία του στη Γένεση ονομάζει “αρετών το κεφάλαιον και πασών των του Θεού εντολών τον θεμέλιον λίθον”». (10) Μια και μνημονεύουν αυτόν τον μεγάλο Άγιο και Διδάσκαλο της Εκκλησίας μας και τα όσα λέγει περί αγάπης, θα τους υπενθυμίσουμε ότι σε έναν άλλο λόγο του είπε: «Μηδέν νόθον δόγμα τω της αγάπης προσχήματι παραδέχησθε». (11) Δεν είναι δυνατόν, λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, υπό το πρόσχημα της, δήθεν, αγάπης να αποδεχτούμε νόθα και αιρετικά δόγματα.
Ερωτούμε τον κ. Δωρόθεο, καθώς και όλους τους λατινόφρονες «Ορθόδοξους» ιεράρχες: Θεωρούν, ότι όλοι οι Άγιοι, που αγωνίστηκαν και έγραψαν εναντίον των Παπικών, ήταν «εμπαθείς» και ότι αυτοί έχουν περισσότερη αγάπη από εκείνους; Στερούνταν αγάπης ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, που θεωρεί τους Παπικούς όργανα του Διαβόλου; («Πάλιν ο αρχέκακος όφις, δια των αυτώ πειθηνίων Λατίνων, περί Θεού καινάς εισφέρει φωνάς» 12).

Ήταν μοχθηρός και «οπισθοδρομικός» ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, που ―αφού κατάλαβε τι εστί Παπισμός μετά τη Σύνοδο της Φερράρας― μας συμβουλεύει να αποφεύγουμε τους Λατίνους «ως φεύγει τις από όφεως» (13), αποκαλώντας τους «χριστεμπόρους» (13) και «χριστοκάπηλους» (13);

Ήταν «φανατικός» και «μισαλλόδοξος» ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που μας προτρέπει «τον Πάπα να καταράσθε!» (14);
Ήταν «ακραίος» και «φονταμενταλιστής» ο Άγιος Νεκτάριος, που έγραψε προφητικά, ότι «Οι Πάπαι αμαρτάνουσι και κολάζονται και θα κολάζονται μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας, ίσως και αιωνίως» (15); (Βεβαίως, το «ίσως» το έβαλε ο Άγιος από ταπείνωση, επειδή η τελική Κρίση ανήκει στον Θεό και όχι επειδή αμφιβάλλει για την αιωνία καταδίκη, που περιμένει όλους τους Πάπες μετά το Σχίσμα).

Αν οι Οικουμενιστές αγαπούσαν αληθινά τους Ρωμαιοκαθολικούς, θα τους έλεγαν την αλήθεια, ότι δηλαδή βρίσκονται στην πλάνη, για να μετανοήσουν και να σωθούν. Επομένως η «αγάπη» τους είναι απάτη∙ είναι ψευδοαγάπη. Αντί να εκφράζει ανούσιους συναισθηματισμούς ο επίσκοπος Σύρου και Τήνου, θα έπρεπε, απευθυνόμενος στον Παπικό «επίσκοπο» Σύρου κ. Φραγκίσκο Παπαμανώλη, να του πει αυτά, που του είπε πριν λίγες ημέρες ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: «Εκλαμπρότατε… επειδή ειλικρινώς αγαπώ Υμάς, σας λέγω, ότι η αγάπη άνευ αληθείας στερείται ουσίας διότι, αν ειλικρινώς αγαπώμεν, δεν θα καταλείψωμεν τον αγαπώμενον εις την οικτράν του πλάνην […] Πλανάσθε θεωρών εαυτόν “Επίσκοπον της Εκκλησίας του Θεού”. […] Αποτινάξατε την αχλύν των χιλίων ετών κακοδόξου ζωής και ενσωματωθήτε εις την Μίαν, Αγίαν, Αποστολικήν, Αδιαίρετον Καθολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, ίνα επανέλθητε εις το Εν και Μοναδικόν Σώμα του Χριστού και εύρητε έλεος και Χάριν»! (16)

Συνεχίζοντας την ανάγνωση της εγκυκλίου, διαβάζουμε: «Η αγάπη, όμως, δεν αποκτάται επειδή το θέλουμε, αλλά επειδή ματώσαμε και ίσως δακρύσαμε για να την κατακτήσουμε!» (10). Σ’ αυτή τη διατύπωση υποκρύπτεται βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, διότι αφήνεται να εννοηθεί ότι οι Άγιοι Πατέρες που απέκοψαν τους Παπικούς και μας κράτησαν σε απόσταση από αυτούς για 1000 χρόνια, στερούνταν αγάπης και διέσπειραν μίσος για τον «πεφιλημένο αδελφό» μας Πάπα και την «αδελφή Εκκλησία» της Δύσεως. Υπονοείται, ότι οι Άγιοί μας διέπραξαν μέγα ατόπημα, το οποίο με κόπο, «αίμα» και «δάκρυα» διορθώνουν τώρα οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές!

Θα το αντιπαρέλθουμε, όμως, αυτό και θα σχολιάσουμε το «ματώσαμε και δακρύσαμε». Εδώ, οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι…«έχουν δίκιο»! Όντως εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε χύσει ποταμούς αιμάτων και δακρύων, υποφέροντας τα πάνδεινα από τους Λατίνους: Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τις αιματηρές Σταυροφορίες, τον μαρτυρικό θάνατο των αγιορειτών Πατέρων επί του λατινόφρονα Πατριάρχη Βέκκου, η τη σφαγή των 800.000 Ορθοδόξων Σέρβων, στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με ηθικό αυτουργό τον Καρδινάλιο του κατεχόμενου από τους ναζί Ζάγκρεμπ της Κροατίας Α. Στέπινατς; Το εξοργιστικό είναι, ότι αυτόν τον άνθρωπο, που καταδικάστηκε από Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου, ο προηγούμενος Πάπας τον ανακήρυξε «άγιο»!

Παρακάτω διαβάζουμε: «Όταν, όμως, απωθούμε από τη ζωή μας το Θεό, τότε χάνεται της αγάπης το φως και μέσα στο σκοτάδι όλα γίνονται άγνωστα, επίφοβα, εχθρικά» (10). Αυτό είναι αλήθεια. Όπως επίσης και το ότι τίποτε δεν «απωθεί» περισσότερο τον Θεό όσο η αίρεση. Με την αμαρτωλή ζωή μας «απωθούμε από τη ζωή μας το Θεό»· προσωρινά όμως. Γιατί έχουμε άμεσα τη δυνατότητα, με τη μετάνοια και την εξομολόγηση, να Τον δεχτούμε και πάλι μέσα μας. Η αίρεση και η πλάνη, όμως, είναι πολύ χειρότερη, διότι χωρίζει οριστικά τον άνθρωπο από τον Θεό και οδηγεί στην αιώνια απώλεια: «αιρέσεις απωλείας» (Πέτρου Β΄ 2:1).

Στη συνέχεια της εγκυκλίου εκθειάζονται οι συναντήσεις των δύο Ορθοδόξων Προκαθημένων με τον Πάπα πριν από ένα χρόνο. Υπ’ όψιν ότι στις εν λόγω «φεγγοβόλες» ―όπως τις χαρακτηρίζει ο άγιος Σύρου― συναντήσεις, καθώς και στις κοινές δηλώσεις, (17), (18) που συνυπέγραψαν ο Αρχιεπίσκοπος και ο Πατριάρχης με τον Πάπα, έλαβαν χώρα πλήθος αβαρίες και προδοσίες σε βάρος της Ορθοδόξου Πίστεως: Έγιναν συμπροσευχές και αντικανονικές Λειτουργικές ενέργειες, αναγνωρίστηκε εκκλησιαστική υπόσταση στον Παπισμό, επιρρίφθηκαν ευθύνες στους Αγίους και θεοφόρους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας για το Σχίσμα, εκφράσθηκε η «σχιζοφρενική» θέση, ότι είμαστε ήδη… ενωμένοι, αλλά όχι πλήρως (!), καθορίστηκε, ότι ο «θεολογικός διάλογος» θα έχει βασική στόχευση την «αναζήτησιν κοινώς αποδεκτών θεολογικών προτάσεων» (17), το παζάρεμα δηλαδή των δογμάτων και το ανακάτεμα της αλήθειας με το ψεύδος! Επίσης δήλωσαν ότι, «Ως Ποιμένες, εσκέφθημεν εν πρώτοις την αποστολήν της αναγγελίας του Ευαγγελίου εις τον σύγχρονον κόσμον. […] Οφείλομεν να ενισχύσωμεν την κοινήν μαρτυρίαν ημών προς πάντα τα έθνη» (18).
Δηλαδή, ότι Ορθόδοξοι και αιρετικοί έχουμε κοινή αποστολή να… επανευαγγελίσουμε τον κόσμο! Τέλος διακηρύχθηκε η ασεβής «Βαπτισματική θεολογία» του Οικουμενισμού και διατυπώθηκαν αρκετές βλασφημίες κατά του Αγίου Πνεύματος! Να σημειώσουμε και ότι όλα αυτά τα έπραξαν χωρίς να λάβουν εξουσιοδότηση από κάποια Σύνοδο. Κατέλυσαν το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας!

Αλλά ας διαβάσουμε το σχετικό απόσπασμα της ποιμαντικής εγκυκλίου του κ. Δωροθέου με τους δύο Παπικούς «επισκόπους»: «Ο χρόνος, που πέρασε, έκλεισε λουσμένος από μία τέτοια φεγγοβολή δυο γεγονότων καταλλαγής, που σηματοδοτούν την πορεία του Χριστιανισμού προς την ειρήνη δια της αγάπης. Ο Επίσκοπος Ρώμης, Πάπας Βενέδικτος 16ος, πορεύτηκε προς τη Βασιλίδα των πόλεων, τη Νέα Ρώμη, το μαρτυρικό Φανάρι και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος πορεύτηκε προς τη Δύση, προς την Πρεσβυτέρα Ρώμη, και εξέπεμψαν μήνυμα φιλαλληλίας, αγάπης και φιλαδελφίας πάνω από τους τάφους Πέτρου και Παύλου προς την Χριστιανική Εκκλησία, αλλά και προς την Οικουμένη, διότι “ειρήνης εστί Θεός ο Θεός, και ου διηρημένοις αλλήλων, ηνωμένοις δε κατά την ψυχήν το της ειρήνης επαναπαύσεται Πνεύμα”, κατά τον Χρυσορρήμονα Ιωάννην». (10)

Παρατηρούμε, ότι ο Επίσκοπος Σύρου αποδίδει κι αυτός εκκλησιαστική υπόσταση στον ανίερο Πάπα, αποκαλώντας τον «Επίσκοπο Ρώμης» και θεωρεί, ότι Ορθοδοξία και Παπισμός είμαστε μία Εκκλησία, γράφοντας, ότι οι δύο Προκαθήμενοι και ο Πάπας «εξέπεμψαν μήνυμα φιλαλληλίας, αγάπης και φιλαδελφίας προς την Χριστιανική Εκκλησία». Και ο Μητροπολίτης Σύρου αθετεί το δόγμα της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας» του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο θέσπισαν Οικουμενικές Σύνοδοι (Α΄ και Β΄) και συνεπώς καθίσταται και ο ίδιος αιρετικός!

Συνεχίζοντας την ανάγνωση της εγκυκλίου διαπιστώνουμε, ότι την πλημμυρίδα «αγάπης» διαδέχεται ένας καταιγισμός «ειρήνης»: «Ειρήνη στην ψυχή μας με την πίστη και τη διαρκή παρουσία του Θεού, ειρήνη εν αγάπη μέσα στις κοινωνίες, ειρήνη στους λαούς. Ειρήνη και αγαθοποιία! Ειρήνη στη μικρή μας κοινωνία». (10)
Αυτή, όμως, η «ειρήνη», την οποία εύχεται ο κ. Δωρόθεος από κοινού με τους δύο αιρετικούς «επισκόπους», είναι «του κόσμου τούτου» και δεν έχει καμμία σχέση με την ειρήνη του Χριστού. Είπε ο Κύριός μας: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν» (Ιω. 14:27) και εννοεί την ειρήνη, που έρχεται στην ψυχή μας, όταν κατοικήσει στο σώμα μας το Άγιον Πνεύμα (Γαλ. 5:22), κάτι, που γίνεται, όταν τηρούμε τις εντολές του Θεού (Ιωάν. 14:23 και Κορ. Α' 3:16) στη βάση, όμως, της ορθής Πίστης : «ειδότες δε ότι ου δικαιούται άνθρωπος εξ έργων νόμου εάν μη δια Πίστεως Ιησού Χριστού, και ημείς εις Χριστόν Ιησούν επιστεύσαμεν, ίνα δικαιωθώμεν εκ πίστεως Χριστού και ουκ εξ έργων νόμου» (Γαλ. 2:16).

Η εξωτερική ειρήνη με τους συνανθρώπους μας, καθώς και της Πατρίδας μας με τα άλλα κράτη, είναι επιθυμητή, αλλά όταν κινδυνεύει η Πίστη και η σωτηρία μας είναι προτιμότερος ο πόλεμος! Αυτό λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού». (19) Αλλά και ο Κύριός μας, σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, είπε έναν φοβερό λόγο: «Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην∙ ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής»! (Ματθ. 10, 34:35).
Δεν διαβάζουν τη Γραφή οι «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές και έχουν διαστρεβλώσει τις έννοιες της ειρήνης και της αγάπης;

ΚΑΛΕΙΤΑΙ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΝΑ ΕΠΙΛΗΦΘΕΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΥΡΟΥ

Σεβασμιώτατοι, έχουμε διαβάσει αρκετές φορές στις εφημερίδες μαρτυρίες, σύμφωνα με τις οποίες στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου και Τήνου μαθητές σχολείων «εκκλησιάζονται» εναλλάξ σε Ορθόδοξους και Παπικούς ναούς. Το έχετε διερευνήσει αυτό το θέμα ή είναι κάτι, που δεν σας ενδιαφέρει; Σε λίγες ημέρες έρχονται τα Χριστούγεννα και αμέσως μετά ανατέλλει το νέο έτος. Θα ανεχθείτε και πάλι ο Επίσκοπος της Σύρου να βγάλει κοινή ποιμαντορική εγκύκλιο με τους Παπικούς; Πιστεύετε ότι οι Άγιοί μας θα συνυπέγραφαν ποτέ ποιμαντικές εγκυκλίους μαζί με τους παναιρετικούς Παπικούς; Αυτά που συμβαίνουν είναι φοβερά· είναι «σημεία των καιρών»!

Ο Όσιος Μελέτιος ο Γαλησιώτης μας προειδοποιεί: «Αιρετικοί εισιν οι Ιταλοί και οι συγκοινωνούντες αυτοίς απόλλυνται»! (4) Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σύρου και Τήνου οδηγεί στην απώλεια τόσο τον εαυτό του, όσο και το πλήρωμα της μητροπολιτικής του περιφερείας (κληρικούς και λαϊκούς). Αν προτιμά τον Παπισμό, ας αυτομολήσει προς αυτόν κι ας γίνει Καρδινάλιος του Πάπα. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να προδίδει την Ορθοδοξία, να περιφρονεί το Ευαγγέλιο, τις Οικουμενικές Συνόδους και τους Ιερούς Κανόνες, ούτε να προσβάλλει τους Αγίους.

Η Ιερά Σύνοδος οφείλει να εμποδίσει τον εξουνιτισμό και εκλατινισμό της Ιεράς Μητρόπολης της Μεγαλόχαρης. Θα έπρεπε, προ πολλού, να καλέσει σε απολογία τον κ. Δωρόθεο για τις αυθαίρετες και αιρετικές ενέργειές του και να του επιβάλει όσα οι Ιεροί Κανόνες προβλέπουν (ΜΕ΄ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων). Όχι μόνον δεν το έπραξε, αλλά ούτε καν παρατήρηση του έκανε! Ευχόμαστε αυτή τη φορά ο Σεβασμιώτατος να φερθεί ως Ορθόδοξος ποιμένας και Ιεράρχης και να μην πληγώσει άλλο την «Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος» (Πραξ. 20:28).

6 Δεκεμβρίου 2007, Εορτή του Αγίου Νικολάου, κραταιού πολεμίου της αιρέσεως του Αρειανισμού.

Για την, υπό ίδρυση, Φιλορθόδοξο Ένωσι «Κοσμάς Φλαμιάτος»

Το προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο:

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο, εκδότης, πρώην παπικός (Ι. Μητρ. Τρίκκης και Σταγών)

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ: Βασίλειος Κερμενιώτης, εκπαιδευτικός (Ι. Μητρ. Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας)

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ταχυδρομική διεύθυνση : Σεφέρη 4, Τ.Κ. 542 50, Θεσσαλονίκη.
Τηλέφωνο : 6977432819.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Χρυσοστόμου Β΄, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, «Πεπραγμένα». Από 15-7-1963 μέχρι 15-7-1964, Αθήναι 1964, σελ. 14.

2. Τη Σύνοδο αυτή θεωρούν «Οικουμενική» οι Άγιοι: Νικόλαος Καβάσιλας, Συμεών Θεσσαλονίκης, Μάρκος ο Ευγενικός, Νεκτάριος και άλλοι. Επίσης οι καθηγητές Δογματικής και θεολόγοι Ιω. Καρμίρης, π. Ιω. Ρωμανίδης και άλλοι.

3. ΚΕ΄Συνεδρίαση της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας, βλ. «Πηδάλιον», εκδ. Ρηγόπουλου,
Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 55.

4. Οσίου Μελετίου Γαλησιώτου, «Λόγοι κατ’ Ιταλών», Λόγος 3ος, στο: V. Laurent, J. Darrouzes, Dossier Grec de l’ union de Lyon (1272-1277), Paris 1976, σελ. 554-558.

5. «Πηδάλιον», εκδ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 55.

6. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», εκδ. “Αστήρ”, στ΄ έκδοση, Αθήνα 1993, σελ. 152.

7. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», εκδ. “Αστήρ”, στ΄ έκδοση, Αθήνα 1993, σελ. 159.

8. Ιεροδιακόνου π. Παύλου Ballester-Convallier, μετέπειτα βοηθού επισκόπου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής για το Μεξικό (1970 - 1984): «Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό», περιοδικό «Θεοδρομία», τεύχος 1, Ιανουάριος-Μάρτιος 2006.

9. Εφημερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας», φύλλο 82, Σεπτέμβριος 2007, σελ. 25. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Μετά την 20ετη επίπονη Προεδρία μου εις τον “ Επίσημο Θεολογικό Διάλογο” Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να μην έχω πλέον ουδεμίαν σχέσιν με ένα τέτοιο “ανούσιο παίγνιο”...Επιφυλάσσομαι, μετά την θρυλουμένη “Επανέναρξη του Επισήμου Θεολογικού Διαλόγου”, να επανέλθω εκτενέστερα επί των ραγδαίως εξελισσομένων “υπογείων” δραστηριοτήτων, οι οποίες εν υψίστη υποκρισία τραγικώς [διέψευσαν] τις φερέλπιδες προσπάθειες της Β΄ Βατικανής Συνόδου εις την Εκκλησιολογία και τον Οικουμενισμόν».

10. «Mήνυμα του Σεβ. Μητροπολίτου Σύρου κ. Δωροθέου Β΄ , του Σεβ. Καθολικού Επισκόπου Σύρου κ. Φραγκίσκου, και του Σεβ. Καθολικού Επισκόπου Τήνου κ. Νικολάου, προς τους φιλευσεβείς Χριστιανούς της Σύρου, για την 1η Ιανουαρίου του Νέου Έτους 2007». Στην επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου:
www.im-syrou.gr/mitropolitis/diafora/minima_protoxronia/index2007.htm .

11. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «Εις Φιλιπ. Ομιλ.», 2,1, PG 62, 19.

12. Γρηγορίου του Παλαμά «Λόγοι αποδεικτικοί περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος». Λόγος πρώτος, σελ. 68-70 ( http://patrologia.ct.aegean.gr/PG_Migne ).

13. Ιω. Καρμίρη, «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», εν Αθήναις 1952. Απόδοση: «Ο πειρασμός της Ρώμης», έκδοση Ι. Μ. Κουτλουμουσίου, σελ. 353-362· βλ. και Βλ. Φειδά, Εκκλησιαστική Ιστορία, τομ. 2, σελ. 439-440.

14. Σώζεται ανάμεσα στις Προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Βλ. Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, Μητροπολίτου Φλωρίνης, «Κοσμάς ο Αιτωλός», Αθήναι 2005, σελ. 348.

15. Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, «Μελέτη Ιστορική περί των αιτίων του σχίσματος».

16. «Η απάντησις του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ προς τον εκλαμπρότατον κ. Φραγκίσκον Παπαμανώλη, εις Σύρον», εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», τεύχος 1710, 6 Νοεμ. 2007.

17. «Κοινή Δήλωσις της Α.Α. του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄και της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστοδούλου, Ρώμη 14 Δεκ. 2006» -
www.ecclesia.gr/greek/archbishop/default.asp?id=573&what_main=1&what_sub=2&lang=gr&archbishop_heading=Ορθοδοξία .

18. «Κοινή Διακήρυξις του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου Α΄, Φανάριον, 30 Νοεμ. 2006» - www.orthodoxie.net/gr/Texte/Texte_Varia/Deklaration_Gr.htm .

19. Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, «Απολογητικός της εις Πόντον φυγής», ΕΠΕ 1, 176.

Μακαριστός Επίσκοπος Ναζιανζού: «Γιατί εγκατέλειψα τον Παπισμό»

2008-01-04T13:45:00.000-08:00

Ιεροδιακόνου Paul Ballester Convalier,
μετέπειτα Επισκόπου Ναζιανζού και Βοηθού Επισκόπου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής για το Μεξικό, κ. Παύλου (1970 - †1984).

Ισπανού πρώην φραγκισκανού Μοναχού, που εγκατέλειψε τον Παπισμό και ασπάσθηκε την Ορθοδοξία. Εγράφη το 1953 και δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες στο περιοδικό «Κιβωτός», τον Ιούλιο (σελ. 285-291) και το Δεκέμβριο (σελ. 483-485). Αναδημοσιεύθηκε στη «Θεοδρομία», τεύχος 1, Ιανουάριος - Μάρτιος 2006.

Α΄ ΜΕΡΟΣ

ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία άρχισε μια μέρα, που διόρθωνα τους καταλόγους της βιβλιοθήκης του μοναστηριού στο οποίο ανήκα. Το μοναστήρι αυτό είναι του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου και βρίσκεται στην πατρίδα μου την Ισπανία.
Ενώ ταξινομούσα διάφορα παλαιά έγγραφα σχετικά με την Ιερά Εξέτασι, έπεσε στα χέρια μου ένα έγγραφο αληθινά καταπληκτικό, χρονολογούμενο από το έτος 1647.
Στο έγγραφο αυτό αναφερόταν μια απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως, που αναθεμάτιζε ως αιρετικό κάθε χριστιανό ο οποίος θα τολμούσε να πιστεύση, να παραδεχθή και να μεταδώση σε άλλους το ότι ο Απόστολος Παύλος στηριζόταν στο αποστολικό κύρος του.

Επρόκειτο για ένα εύρημα φρικτό, που δε μπορούσε να χωρέση ο νούς μου. Σκέφθηκα αμέσως, για να καθησυχάσω την ψυχή μου, ότι ίσως επρόκειτο για τυπογραφικό λάθος ή για μια πλαστογράφησι, πράγμα που άλλωστε ήταν συνηθισμένο στην Δυτική Εκκλησία εκείνης της εποχής, στην οποία αναφερόταν το κείμενο. Αλλά η ταραχή και η έκπληξίς μου έγινε μεγαλύτερη όταν ερεύνησα και διεπίστωσα ότι εκείνη η απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως που αναφερόταν στο έγγραφο ήταν αυθεντική. Πράγματι, ήδη σε δύο περιπτώσεις προγενέστερες, δηλαδή στα 1327 και 1351, οι Πάπαι Ιωάννης ΚΒ’ και Κλήμης ΣΤ’ διαδοχικώς είχαν καταδικάσει και αναθεματίσει κάθε έναν που θα τολμούσε να αρνηθή ότι ο απόστολος Παύλος, καθ, όλη τη διάρκεια του αποστολικού του βίου, είχε απολύτως υποταχθή στην μοναρχική εκκλησιαστική αυθεντία του πρώτου Πάπα και Βασιλέως της Εκκλησίας, δηλαδή του αποστόλου Πέτρου. Και πολύ αργότερα, ο Πίος Ι’ στα 1907 και ο Βενέδικτος ΙΕ’ στα 1920 είχαν επαναλάβει τα ίδια αναθέματα και τις ίδιες καταδίκες.

Έπρεπε λοιπόν να αποκλείσω κάθε πιθανότητα αβλεψίας ή πλαστογραφήσεως. Κι έτσι αντιμετώπισα αμέσως ένα σοβαρό πρόβλημα συνειδήσεως.
Προσωπικά, μου ήταν αδύνατο να παραδεχθώ ότι ο απόστολος Παύλος διατελούσε κάτω από οιοδήποτε Παπικό πρόσταγμα. Η ανεξαρτησία του αποστολικού του έργου ανάμεσα στα έθνη απέναντι εκείνης που χαρακτήριζε την αποστολή του Πέτρου ανάμεσα στους περιτετμημένους ήταν για μένα ένα ατράνταχτο γεγονός που το φώναζε η Αγία Γραφή.
Το πράγμα ήταν για μένα καταφάνερο, αφού οι εξηγητικές εργασίες των Πατέρων σ’ αυτό το σημείο δεν αφήνουν τόπο στην παραμικρά αμφιβολία. «Ο Παύλος- γράφει ο ιερός Χρυσόστομος- διακηρύσσει την ισότητά του με τους άλλους αποστόλους και θέλει να συγκριθή, όχι μονάχα με όλους τους άλλους, αλλά και με τον πρώτο απ’ αυτούς, για ν’ αποδείξη ότι ο καθένας τους είχε το ίδιο κύρος».
Πράγματι, ομοθυμαδόν όλοι οι Πατέρες παραδέχονται ότι «όλοι οι λοιποί απόστολοι ήσαν το ίδιο που ήταν ο Πέτρος, δηλαδή ήσαν περιβεβλημένοι την ίδια τιμή κι’ εξουσία». Είναι αδύνατο οποιοσδήποτε απ’ αυτούς να ασκούσε εξουσία ανώτερη στους άλλους, διότι ο αποστολικός τίτλος που είχε ο καθένας τους ήταν «η μεγαλύτερη αυθεντία, η κορυφή όλων των εξουσιών». «Όλοι ήσαν ποιμένες, ενώ το ποίμνιο ήταν ένα. Και το ποίμνιο αυτό ποιμαινόταν από τους αποστόλους με ομόθυμη όλων συγκατάνευσι».

Το ζήτημα ήταν, λοιπόν, κατακάθαρο. Κι όμως, η ρωμαϊκή διδασκαλία εδώ ήταν αντίθετη από τα πράγματα. Έτσι εισήλθα για πρώτη φορά στη ζωή μου σ’ ένα τρομακτικό δίλημμα. Τι θα διάλεγα: Από το ένα μέρος το Ευαγγέλιο και την Ιερά Παράδοσι, ή τη διδασκαλία της Εκκλησίας μου από το άλλο μέρος; Σύμφωνα με τη ρωμαϊκή θεολογία είναι απαραίτητο για τη σωτηρία να πιστεύουμε ότι η Εκκλησία είναι καθαρή μοναρχία, της οποίας μονάρχης είναι ο Πάπας. Έτσι, η σύνοδος του Βατικανού, συνοψίζοντας όλες τις προγενέστερες καταδίκες, διεκήρυξε επίσημα ότι «εάν κανείς πη…ότι ο Πέτρος (θεωρούμενος ως ο πρώτος Πάπας) δεν διωρίσθηκε από τον Χριστό ως αρχηγός των Αποστόλων και Κεφαλή ορατή όλης της Εκκλησίας…είναι υπό ανάθεμα».

ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟ ΜΟΥ

Μέσα σ’ αυτό το ψυχικό κλονισμό, απευθύνθηκα στον πνευματικό μου και του εξέθεσα με αφέλεια το ζήτημα. Ήταν ένας από τους πιο ξακουστούς ιερείς του μοναστηριού μας. Με άκουσε με στενοχώρια, καταλαβαίνοντας ότι επρόκειτο για πολύ δύσκολο πρόβλημα. Αφού σκέφθηκε μερικές στιγμές, αναζητώντας ματαίως μια ικανοποιητική λύσι, μου είπε τέλος τα εξής, που ομολογώ δεν τα περίμενα:

- Η Γραφή και οι Πατέρες σας έκαμαν κακό, τέκνο μου. Βάλτε κι αυτή κι εκείνους κατά μέρος και περιορισθήτε στο να ακολουθήτε πιστά τις αλάθητες διδασκαλίες της Εκκλησίας μας και μην αφήνετε τον εαυτό σας να γίνεται λεία τέτοιων σκέψεων. Μην επιτρέψετε ποτέ να σκανδαλίζουν την πίστη σας στο Θεό και την Εκκλησία πλάσματα του Θεού, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά.

-Αυτή η απάντησις που εδόθη με πολλή φυσικότητα, συνετέλεσε ώστε η σύγχυσίς μου να μεγαλώση. Πάντοτε παραδεχόμουν ότι ακριβώς ο Λόγος του Θεού είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί κανείς να παραμερίση.

Χωρίς να μου δώση καιρό να προβάλω καμμιά ένστασι, ο πνευματικός μου πρόσθεσε:

- Για αντάλλαγμα, θα σας δώσω ένα κατάλογο διακεκριμένων συγγραφέων, στα έργα των οποίων θα αναπαυθή και θα στηριχθή η πίστις σας. Διότι σ’ αυτά θα βρήτε τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας χωρίς αγκάθια.
Και ρωτώντας με αν είχα κάτι άλλο «πιο ενδιαφέρον» να του εκθέσω, έθεσε τέρμα στη συνομιλία μας.
Μερικές μέρες αργότερα, ο πνευματικός μου ανεχώρησε από το μοναστήρι σε μία περιοδεία κηρυγμάτων που θα έκανε σε διάφορες εκκλησίες του Τάγματος. Μου άφησε τον πίνακα των συγγραφέων, συνιστώντας μου να τους διαβάσω. Και με παρεκάλεσε να του κάνω γνωστές τις προόδους μου σ’ αυτό το διάβασμα με γράμματα που θα του έστελνα.
Αν και τα λόγια του δεν με είχαν πείσει καθόλου, μάζεψα αυτά τα βιβλία και άρχισα να τα διαβάζω με όλη τη δυνατή αντικειμενικότητα και προσοχή. Τα περισσότερα από τα βιβλία αυτά ήσαν θεολογικά κείμενα και εγχειρίδια παπικών αποφάσεων, καθώς και «οικουμενικών» συνόδων. Ρίχθηκα στη μελέτη τους με ειλικρινές ενδιαφέρων, έχοντας ως μόνο οδηγό μου την Αγία Γραφή, «λύχνον τοις ποσί μου και φως εις τας τρίβους μου».

Καθώς προχωρούσα στο διάβασμα των βιβλίων εκείνων, καταλάβαινα ολοένα και καλύτερα, ότι ως τότε αγνοούσα αρκετά τη φύσι της Εκκλησίας μου. Έχοντας προσηλυτισθή στον Χριστιανισμό και βαπτισθή μόλις τελείωσα τις εγκύκλιες σπουδές μου, ακολούθησα κατόπιν φιλοσοφικές σπουδές και τότε που σας μιλώ βρισκόμουν μόλις στις αρχές των θεολογικών μελετών. Επρόκειτο για μιά επιστήμη ολότελα νέα για μένα. Μέχρις εκείνη την ώρα Χριστιανισμός και Ρωμαϊκή Εκκλησία ήταν για μένα ένα αμάλγαμα, κάτι το αξεχώριστο απολύτως, Στη μοναστική μου ζωή με απασχολούσε μονάχα η καθαρώς υπερφυσική τους όψις και δεν μου είχε δοθή ακόμη η ευκαιρία να εξετάσω κατά βάθος τις βάσεις και τους λόγους της οργανικής συστάσεως της Εκκλησίας μου.

Η ΤΕΡΑΤΩΔΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΠΑΠΑ

Ακριβώς, λοιπόν, μέσα σ’ εκείνη την ανθοδέσμη κειμένων που σοφά είχε συνθέσει ο πνευματικός μου προϊστάμενος άρχισε να μου αποκαλύπτεται στην πραγματική φύσι του ο παράξενος αυτός μοναρχικός θρησκευτικός οργανισμός, που λέγεται Ρωμαϊκή Εκκλησία. Υποθέτω, ότι μια σύνοψις των χαρακτηριστικών της δεν είναι εδώ περιττή.
Πρώτα-πρώτα, για τον ρωμαϊκό καθολικισμό η χριστιανική Εκκλησία «δεν είναι παρά μια απόλυτη μοναρχία», της οποίας μονάρχης είναι ο Πάπας, ενεργώντας σε κάθε τομέα ως τέτοιος. Στην παπική αυτή μοναρχία «υφίσταται όλη η δύναμις και η στερεότης της Εκκλησίας», η οποία «αλλοιώς δεν θα υφίστατο». Ο ίδιος ο Χριστιανισμός στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην παπωσύνη. Κάτι πιο πολύ ακόμη. «Η παπωσύνη είναι το πιο σπουδαίο στοιχείο του Χριστιανισμού», «η αποκορύφωσίς του και η ουσία του».
Η μοναρχική αυθεντία του Πάπα ως Αρχηγού υπερτάτου και ως κεφαλής ορατής της Εκκλησίας, Ακρογωνιαίου λίθου, Παγκοσμίου Αλάθητου Διδασκάλου της Πίστεως, Αντιπροσώπου του Θεού πάνω στη Γη, Ποιμένος των Ποιμένων και Άκρου Αρχιερέως, είναι πλήρως δυναμική και εξουσιαστική και αγκαλιάζει όλα τα διδασκαλικά και νομοθετικά δικαιώματα που έχει η Εκκλησία. Εκτείνεται «Θείω δικαίω» πάνω σε όλους και χωριστά πάνω σε καθένα βαπτισμένο άνθρωπο σ΄ όλον τον κόσμο.

Αυτή η δικτατορική εξουσία μπορεί όθεν οποτεδήποτε να ασκηθή απ’ ευθείας σε οποιονδήποτε χριστιανό, είτε λαϊκός είναι αυτός είτε κληρικός, και σε οποιαδήποτε Εκκλησία οποιουδήποτε λειτουργικού τύπου και γλώσσης κι’ αν είναι, δεδομένου ότι ο Πάπας είναι ο υπερεπίσκοπος σε κάθε εκκλησιαστική επισκοπή του κόσμου.
Όσοι αρνούνται να του αναγνωρίσουν όλη αυτή την εξουσία και δεν υποτάσσονται σ’ αυτή τυφλά είναι σχισματικοί, αιρετικοί, ασεβείς και ιερόσυλοι και οι ψυχές τους είναι από τώρα προωρισμένες για την αιωνία καταδίκη, διότι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία μας να πιστεύουμε στο θείο καθίδρυμα της παπωσύνης και να υποτασσόμαστε σ’ αυτή και στους εκπροσώπους της. Ο Πάπας έτσι ενσαρκώνει εκείνον τον φανταστικό Άρχοντα, που ο Κικέρων προφήτεψε, γράφοντας ότι θα πρέπει όλοι να τον αναγνωρίσουν για να σωθούν.

Πάντα κατά την ρωμαϊκή διδασκαλία, «δεδομένου ότι ο Πάπας έχει το δικαίωμα να επεμβαίνη και να κρίνη όλα τα πνευματικά ζητήματα όλων και καθ’ ενός ξεχωριστά των χριστιανών, πολύ περισσότερο έχει το δικαίωμα να κάνη το ίδιο και στις κοσμικές υποθέσεις τους. Δεν μπορεί να περιορισθή μόνο στο να δικάζη με πνευματικές ποινές, στερώντας την αιωνία σωτηρία σ’ εκείνους που δεν του υποτάσσονται, αλλά έχει επίσης και το δικαίωμα να ασκή και κοσμική εξουσία πάνω στους πιστούς. Διότι και η Εκκλησία έχει δύο μάχαιρες, σύμβολο της πνευματικής και της κοσμικής δυνάμεως. Η πρώτη απ’ αυτές είναι στο χέρι του κλήρου, η άλλη στο χέρι των βασιλέων και των στρατιωτών, οι οποίοι όμως είναι και αυτοί κάτω από τη θέλησι και στην υπηρεσία του κλήρου».
Ο Πάπας, ισχυριζόμενος ότι είναι στη γη αντιπρόσωπος Εκείνου του οποίου «η βασιλεία ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου», Εκείνου που απαγόρευσε στους Αποστόλους να μιμούνται τους βασιλείς της γης οι οποίοι «κυριεύουσι των εθνών», αυτοτιτλοφορείται και κοσμικός βασιλεύς, συνεχίζοντας έτσι την ιμπεριαλιστική παράδοση της Ρώμης. Κατά διαφόρους καιρούς έγινε πράγματι κύριος μεγάλων εδαφικών εκτάσεων, έκαμε αιματηρούς πολέμους εναντίων άλλων Χριστιανών βασιλέων για την απόκτησι και άλλων εδαφών, ή απλώς διψώντας κι’ άλλα πλούτη και εξουσίες. Είχε μυριάδες σκλάβους. Έπαιζε ουσιαστικό ρόλο και πολλές φορές αποφασιστικό στην πολιτική ιστορία. Το καθήκον των χριστιανών αρχόντων είναι να υποχωρούν μπροστά στον «θείω δικαίω βασιλέα», παραχωρώντας του αυτό το βασίλειο κι αυτόν τον θρόνο τον πολιτικο-εκκλησιαστικό, «που έγινε για να εξευγενίση και να στερεώση όλους τους άλλους θρόνους του κόσμου». Σήμερα το κοσμικό βασίλειο του Πάπα είναι περιορισμένο στην πόλι του Βατικανού. Πρόκειται για κράτος αυτόνομο με διπλωματικούς εκπροσώπους στις κυβερνήσεις και των δύο ημισφαιρίων, με στρατό, όπλα, αστυνομία, φυλακές, νόμισμα κ.λ.π.

Και ως κορώνα και κορυφή της παντοδυναμίας του ο Πάπας κατέχει ακόμη ένα τρομερό προνόμιο, μοναδικό στον κόσμο. Ένα τερατώδες και εξωτικό προνόμιο, που ούτε οι πιο ποταπές ειδωλολατρείες δεν είχαν τη φαντασία να το συλλάβουν: είναι αλάθητος θείω δικαίω, σύμφωνα με δογματικό όρο της Συνόδου του Βατικανού, που έγινε στα 1870. Από τότε και πέρα σ’ αυτόν η ανθρωπότης οφείλει να αποτείνη τους λόγους που προηγουμένως απέτεινε στον Κύριο: «Ρήματα ζωής αιωνίου έχεις». Από εδώ και πέρα δεν υπάρχει ανάγκη του Αγίου Πνεύματος, για να οδηγή την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν». Δεν υπάρχει ανάγκη της Αγίας Γραφής ούτε της Ιεράς Παραδόσεως, διότι είνε πλέον ένας θεός πάνω στη γη, με εξουσία να αχρηστεύη και να διακηρύσση ως πλανερές τις διδασκαλίες του Ουρανίου Θεού. Με βάσι αυτό το αλάθητο, ο Πάπας είναι ο μόνος κανόνας της Πίστεως και μπορεί να εκφράση, ακόμη και αντίθετα προς το κριτήριο όλης της Εκκλησίας, καινούργια δόγματα, τα οποία όλοι οι πιστοί οφείλουν να τα παραδεχθούν για να μην αποκοπούν από τη σωτηρία. «Εξαρτάται μόνο από τη θέλησί του και τη διάθεσή του να θεωρή ό,τι αυτός θέλει ως ιερό ή ως άγιο μέσα σ’ ολόκληρη την Εκκλησία» και οι δεκρετάλιες επιστολές του πρέπει να θεωρούνται, να πιστεύωνται και να υπακούωνται «ως κανονικές επιστολές». Αφού είναι αλάθητος ο Πάπας, πρέπει να απολαβαίνη τυφλή υπακοή. Ο καρδινάλιος Βελλαρμίνος, που ανακηρύχθηκε «άγιος» από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, λέγει τα εξής με φυσικώτατο ύφος: «Αν ο Πάπας καμμιά μέρα επιβάλη αμαρτίες και απαγορεύση αρετές , η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να πιστεύση ότι οι αμαρτίες αυτές είναι καλές και ότι οι αρετές εκείνες είναι κακές».

Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥ ΜΟΥ

Αφού διάβασα όλα εκείνα τα βιβλία, αισθανόμουν τον εαυτό μου σαν ξένο μέσα στην Εκκλησία μου, της οποίας η οργανική σύστασις δεν είχε σχέσι, με την Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος που οργάνωσαν οι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους και που οι Άγιοι Πατέρες εννοούσαν. Κάτω απ’ αυτήν την πεποίθησι έγραψα το πρώτο μου γράμμα στον πνευματικό μου.

-Διάβασα τα βιβλία σας. Δεν θα παραβώ ποτέ τα θεία εντάλματα, για να δώσω πίστι σε ανθρώπινες διδασκαλίες, που δεν έχουν την παραμικρή βάσι στην Αγία Γραφή. Τέτοιες διδασκαλίες είναι η σειρά των ανοησιών για την παπωσύνη. Με δεδομένα από την Αγία Γραφή μπορούμε να εννοήσουμε τη φύσι της Εκκλησίας κι’ όχι μ’ αποφάσεις και θεωρίες ανθρώπινες. Η αλήθεια της πίστεως δεν πηγάζει παρά από την Αγία Γραφή και από την Παράδοσι της συνόλου Εκκλησίας».

Η απάντησις ήλθε γρήγορα:
- Δεν ακολουθήσατε τη συμβουλή μου, παραπονιόταν ο πνευματικός μου, -κι’ αφήσατε την ψυχή σας έκθετη στην επικίνδυνη επίδρασι της Αγίας Γραφής, η οποία, όπως και η φωτιά, κατακαίει και μαυρίζει όταν δεν φωτίζει. Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις σαν την δική σας οι Πάπαι έχουν αποφανθή ότι «είναι σκανδαλώδης πλάνη να πιστεύη κανείς ότι όλοι οι χριστιανοί μπορούν να διαβάζουν την Αγία Γραφή» και οι θεολόγοι μας βεβαιώνουν ότι η Αγία Γραφή «είναι ένα σκοτεινό σύννεφο». «Το να πιστεύη κανείς στη φωτεινότητα και τη σαφήνεια της Γραφής είναι δόγμα ετερόδοξο», λέγουν οι αλάθητοι Αρχηγοί μας. Όσο για την Παράδοσι, δεν θεωρώ αναγκαίο να σας υπενθυμίσω ότι πρέπει «να ακολουθούμε πρωτίστως τον Πάπα όταν πρόκειται για ζητήματα πίστεως. Ο Πάπας αξίζει σ’ αυτή την περίπτωσι όσο δεν αξίζουν μυριάδες Αυγουστίνοι, Ιερώνυμοι, Γρηγόριοι, Χρυσόστομοι…».

Το γράμμα αυτό ενίσχυσε αντί να γκρεμίση την πεποίθησί μου. Μου ήταν αδύνατο να θέσω σε δεύτερη μοίρα από τον Πάπα την Αγία Γραφή. Χτυπώντας την Γραφή, η Εκκλησία μου έχανε κάθε αξιοπιστία μπροστά μου, γινόταν ένα με τους αιρετικούς, οι οποίοι, «ελεγχόμενοι από την Γραφή, στρέφονται εναντίον της».
Ήταν η τελευταία επαφή που είχα με τον πνευματικό μου.

Ο ΠΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΕ

Αλλά δεν σταμάτησα εκεί. Είχα ήδη αρχίσει να «εκτροχιάζομαι από τον εκτροχιασμό» της Εκκλησίας μου. Είχα πάρει ένα δρόμο όπου δεν έπρεπε να σταθώ έως ότου βρω μια θετική λύσι. Το δράμα μου εκείνων των ημερών ήταν ότι είχα αποξενωθή από τον Παπισμό, αλλά δεν πλησίαζα καμμιά άλλη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Ορθοδοξία και Προτεσταντισμός ήσαν για μένα τότε ιδέες συγκεχυμένες και δεν είχα φθάσει ακόμη στην ώρα και στην ευκαιρία να διαπιστώσω ότι μπορούσαν να προσφέρουν κάτι στην αγωνία μου. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθούσα να αγαπώ την Εκκλησία μου που με είχε κάνει χριστιανό και που φορούσα το σχήμα της. Μου χρειαζόταν ακόμη πολλή εμβάθυνσις και σκέψις για να φθάσω σιγά-σιγά, με κόπο και οδύνη, στο συμπέρασμα ότι η Εκκλησία που αγαπούσα δεν υφίστατο μέσα στο παπικό σύστημα.

Πράγματι, απέναντι της μονοκρατορικής εξουσίας του Πάπα, η αυθεντία της Εκκλησίας και του επισκοπικού σώματος δεν υφίσταται ουσιαστικά εκεί. Διότι σύμφωνα με τη ρωμαϊκή θεολογία «η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνο, όταν χαρακτηρίζεται και εναρμονίζεται με τη θέλησι του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωσι, εκμηδενίζεται». Έτσι, είναι το ίδιο πράγμα ο Πάπας με την Εκκλησία και ο Πάπας χωρίς την Εκκλησία, δηλαδή ο Πάπας είναι το παν και η Εκκλησία δεν είναι τίποτε. Πολύ σωστά έγραψε ο επίσκοπος Μαρέν΄ «Θα ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί, αν εκφωνώντας το ‘Πιστεύω’ έλεγαν: ‘Και εις ένα Πάπαν’ παρά να λένε: ‘Και εις μίαν…Εκκλησίαν’».
Η σημασία και ο ρόλος των επισκόπων μέσα στη ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπησις της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι επίσκοποι υποτάσσονται όπως οι απλοί πιστοί. Αυτό το καθεστώς προσπαθούν να το στηρίξουν στο κβ’ κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, όπου σύμφωνα με τη ρωμαϊκή ερμηνεία, «ο Κύριος εμπιστεύεται στο απόστολο Πέτρο, τον πρώτο Πάπα, την ποίμανση των αρνίων του και των προβάτων του, δηλαδή του αναθέτει το έργο υπερτάτου Ποιμένος με αποκλειστικά δικαιώματα σε όλους τους πιστούς, που είναι τα αρνία, και σε όλους τους άλλους Αποστόλους και επισκόπους, που είναι τα πρόβατα».

Αλλά οι επίσκοποι δεν είναι στη ρωμαϊκή Εκκλησία ούτε κάν διάδοχοι των Αποστόλων, διότι όπως δογματίζει η Εκκλησία αυτή «η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους Αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους της επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποία βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες». Οι επίσκοποι, λοιπόν, μη έχοντας κληρονομήσει καμμιά αποστολική εξουσία, δεν έχουν άλλη εξουσία παρά εκείνη που τους παραχωρήθηκε, όχι απ’ ευθείας από τον Θεό, αλλά από τον Άκρο Ποντίφηκα της Ρώμης.
Και οι Οικουμενικές Σύνοδοι επίσης δεν έχουν άλλη αξία παρά εκείνη που τους παραχωρεί ο επίσκοπος της Ρώμης, διότι «δεν είναι ούτε μπορούν να είναι άλλο πράγμα παρά συνέδρια του Χριστιανισμού, που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα». Αρκεί ο Πάπας να βγή από την αίθουσα της Συνόδου λέγοντας: «Δεν βρίσκομαι πλέον εκεί μέσα», για να παύση από εκείνη τη στιγμή η Οικουμενική Σύνοδος να έχη κύρος. Οι όροι της Συνόδου επίσης δεν έχουν καμμιά αξία, αν δεν εγκριθούν και δεν επικυρωθούν από το Πάπα, ο οποίος και θα τους επιβάλη με την αυθεντία του στους πιστούς.

Η ΦΟΒΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΝΟΣ ΙΗΣΟΥΪΤΗ

Είχα καθ’ όλο εκείνο το διάστημα σχεδόν παρατήσει τις μελέτες μου, επωφελούμενος όλες τις ώρες που ο κανονισμός του Τάγματος επέτρεπε να αποτραβηχθώ στο κελλί μου, όπου δεν σκεπτόμουν τίποτε άλλο παρά το μεγάλο μου πρόβλημα. Επί μήνες ολόκληρους μελετούσα την σύσταση και την οργάνωσι της αρχαίας Εκκλησίας, απ’ ευθείας από τις αποστολικές και πατερικές πηγές. Αλλά όλη αυτή η εργασία δεν γινόταν εξ ολοκλήρου μυστικά. Και η εξωτερική μου ζωή φαινόταν ισχυρά επηρεασμένη απ’ αυτή τη μεγάλη μέριμνα, που είχε απορροφήσει όλο μου το ενδιαφέρον και συγκεντρώσει όλες μου τις δυνάμεις. Δεν έχανα ευκαιρία να ζητώ έξω από το μοναστήρι κάθε τι που θα συντελούσε κάπως στο να φωτισθώ πλήρως. Έτσι άρχισα να συζητώ το θέμα με γνωστές μου εκκλησιαστικές προσωπικότητες, ανάλογα με την εμπιστοσύνη που είχα στην ειλικρίνεια και την καρδιά τους. Μ’ αυτό τον τρόπο δεχόμουν διαρκώς εντυπώσεις και απόψεις πάνω στο θέμα, οι οποίες ήσαν για μένα πάντα ενδιαφέρουσες και σημαντικές.
Βρήκα τους περισσότερους απ’ αυτούς τους κληρικούς πιο φανατικούς απ’ ότι περίμενα. Παρ’ όλο ότι ανεγνώριζαν κατά βάθος την παράλογη βάσι της διδασκαλίας περί Πάπα, κολλούσαν απεγνωσμένα στην ιδέα ότι «η οφειλομένη στον Πάπα υποταγή απαιτεί μια τυφλή συγκατάθεσι της αντιλήψεώς μας», καθώς και σ’ εκείνο το άλλο απόφθεγμα του ιδρυτού των Ιησουϊτών κατά το οποίο «για να έχουμε την αλήθεια, για να μην πέσουμε στην πλάνη, οφείλουμε πάντα να στηριζόμαστε στο βασικό και αμετάθετο αξίωμα ότι αυτό που βλέπουμε ως άσπρο είναι στην πραγματικότητα μαύρο, αν μας λέγει ότι είναι μαύρο η ιεραρχία της Εκκλησίας». Μ’ αυτή τη φανατική προκατάληψι ένας ιερεύς του Τάγματος του Ιησού μου εμπιστεύθηκε την εξής σκέψι του:

-Αυτά που μου λέτε, αναγνωρίζω ότι είναι λογικώτατα και ξάστερα και αληθινά. Αλλά εμείς οι Ιησουΐτες, εκτός από τις τρείς συνηθισμένες υποσχέσεις, δίνουμε και μια τέταρτη, κατά την ημέρα της κουράς μας. Η τέταρτη αυτή υπόσχεσις είναι πιο ουσιώδης από την υπόσχεσι της αγνότητος, της υπακοής και της ακτημοσύνης. Είναι η υπόσχεσις ότι θα υποτασσόμαστε απόλυτα στον Πάπα. Έτσι, προτιμώ να πάω στην κόλασι μαζί με τον Πάπα, παρά στον Παράδεισο μ’ όλες σας τις αλήθειες.

«ΕΔΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΘΑ ΣΑΣ ΕΚΑΙΑΝ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΣ»

Κατά τη γνώμη των περισσοτέρων απ’ αυτούς ήμουν ένας αιρετικός. Ιδού τι μου έγραφε ένας επίσκοπος: «Εδώ και λίγους αιώνες, οι ιδέες που έχετε θα ήσαν αρκετές για να σας οδηγήσουν στην πυρά της Ιεράς Εξετάσεως».
Είχα πάντως, παρ’ όλα αυτά, τη διάθεσι να μείνω στο μοναστήρι και ν’ αφοσιωθώ στην καθαρώς πνευματική ζωή, αφήνοντας στην ιεραρχία την ευθύνη της πλάνης της και την υποχρέωσι διορθώσεώς της. Αλλά τα ενδιαφέροντα της ψυχής μου θα μπορούσαν να είναι ασφαλή σ’ ένα δρόμο υπερφυσικής ζωής, όπου η αυθαιρεσία του Πάπα θα μπορούσε να σωρεύση καινούργια δόγματα και ψευδείς διδασκαλίες σχετικές με την ευσεβή ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας; Επί πλέον, αφού η καθαρότης της διδασκαλίας είχε σπιλωθή με την κακοδοξία περί Πάπα, ποιος με βεβαίωνε ότι η κηλίδα αυτή δεν θα απλωνόταν και σε άλλες όψεις της ευαγγελικής πίστεως;

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράξενο αν άγιοι άνθρωποι μέσα στη Ρωμαϊκή Εκκλησία αρχίζουν να σημαίνουν συναγερμό με φράσεις σαν τις ακόλουθες:
«Ποιος ξέρει αν τα “μικρά μέσα σωτηρίας” που μας κατακλύζουν δεν μας κάνουν να ξεχάσουμε τον μοναδικό Σωτήρα, τον Ιησού;…».
«Σήμερα η πνευματική μας ζωή μάς παρουσιάζεται σαν ένα πολύκλαδο και πολύφυλλο δένδρο, όπου οι ψυχές δεν ξέρουν πλέον που είναι ο κορμός που στηρίζει το παν και που είναι οι ρίζες που το τροφοδοτούν».
«Με τέτοιο τρόπο στολίσαμε και παραφορτώσαμε τη θρησκευτικότητά μας, ώστε η μορφή Εκείνου ο Οποίος είναι το «έν ού εστι χρεία» χάθηκε μέσα στα στολίδια».

Πεπεισμένος, λοιπόν, ότι και η πνευματική ζωή μέσα στους κόλπους της παπικής Εκκλησίας θα με έθετε σε κινδύνους, κατέληξα να κάμω το αποφασιστικό βήμα. Εγκατέλειψα το μοναστήρι και ύστερα από λίγο καιρό εδήλωσα ότι δεν ανήκα πλέον στη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Μερικοί άλλοι είχαν φανή διατεθειμένοι μέχρι τότε να με ακολουθήσουν, αλλά την τελευταία στιγμή κανένας δεν δείχθηκε αποφασισμένος να θυσιάση τόσο ριζικά τη θέση του μέσα στην Εκκλησία, την τιμή και την υπόληψι που απολάβαινε.
Έτσι εγκατέλειψα την Ρωμαϊκή Εκκλησία, της οποίας ο αρχηγός, ξεχνώντας ότι η βασιλεία του Υιού του Θεού «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» και ότι «εκείνος που καλείται στην επισκοπή δεν καλείται σε καμμιά αρχή και εξουσία, αλλά στη διακονία όλης της Εκκλησίας», μιμούμενος εκείνον που «ποθώντας μέσα στην υπερηφάνειά του να είναι σαν θεός, έχασε την αληθινή δόξα για να ντυθή ψεύτικη», «εκάθισεν εις τον ναόν του Θεού ως θεός».

Πολύ σωστά έγραφε στον Πάπα ο Βερνάρδος ντε Κλαραβάλ:
«Κανένα φρικτότερο δηλητήριο για σένα, κανένα σπαθί πιο επικίνδυνο, από τη δίψα και το πάθος της κυριαρχίας».
Βγαίνοντας από τον Παπισμό, υπάκουσα στη φωνή της συνειδήσεώς μου, που ήταν η ίδια η φωνή του Θεού. Και η φωνή αυτή μου έλεγε: «Έξελθε εξ αυτής…,ίνα μη συγκοινωνήσης ταις αμαρτίαις αυτής, και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβης».
Πώς, μετά την έξοδό μου αυτή, έπεσα στην αγκαλιά της Ορθοδοξίας, στο φως της απόλυτης και άσπιλης Αλήθειας, αυτό θα το διηγηθώ σε άλλη ευκαιρία.

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Όσο η απομάκρυνσίς μου από τον Παπισμό γινόταν ευρύτερα γνωστή στους Εκκλησιαστικούς κύκλους και εύρισκε ενθουσιώδη απήχησι στους κόλπους των ισπανών και γάλλων προτεσταντών, τόσο η θέσις μου απέβαινε πιο λεπτή.
Στην αλληλογραφία που έπαιρνα αφθονούσαν τα απειλητικά και τα ανώνυμα υβριστικά γράμματα. Με κατηγορούσαν ότι δημιουργούσα ένα αντιπαπικό ρεύμα γύρω μου και ότι ωδηγούσα με το παράδειγμά μου προς την «αποστασία» ρωμαιοκαθολικούς κληρικούς «ασθενείς δογματικά», που είχαν εκφράσει σχεδόν δημοσία ένα αίσθημα συμπαθείας για την περίπτωσί μου.
Το γεγονός αυτό με έκαμε να φύγω από τη Βαρκελώνη και να μεταβώ στη Μαδρίτη, όπου με φιλοξένησαν – χωρίς να το επιδιώξω ο ίδιος – οι αγγλικανοί και μέσω αυτών ήλθα σε σχέσεις με το Οικουμενικό Συμβούλιο των Εκκλησιών.
Ούτε όμως και εκεί κατώρθωσα να περάσω απαρατήρητος. Ύστερα από κάθε κήρυγμά μου σε διαφόρους ναούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ένας αριθμός, κάθε φορά μεγαλύτερος, των ακροατών μου εξεδήλωνε την επιθυμία να με γνωρίση και να συζητήση εμπιστευτικά μαζί μου πάνω στο εκκλησιολογικό θέμα.

Χωρίς, λοιπόν, να το επιζητήσω, άρχισε να σχηματίζεται γύρω μου ένας ολοένα και πιο πολυάριθμος κύκλος προσώπων, τα περισσότερα από τα οποία ήσαν αντιπαπικοί. Αυτό μ’ εξέθετε ενώπιον των αρχών, διότι στις εμπιστευτικές αυτές επισκέψεις που δεχόμουν, άρχισαν να παρουσιάζονται και μερικοί ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί, που ήσαν γενικώς γνωστοί «για την ελλιπή και χωλαίνουσα πίστι τους σχετικά με το πρωτείο και το αλάθητο του Άκρου Αρχιερέως της Ρώμης».
Τη φανατική μνησικακία που έτρεφαν ήδη προς το πρόσωπό μου λίγοι παπικοί την είδα να ολοκληρώνεται και να παίρνη την αποκορύφωσή της την ημέρα που απάντησα δημοσία σε μία εμπεριστατωμένη εκκλησιολογική πραγματεία, που μου είχαν στείλει ως ύστατο διάβημα για να με βγάλουν από την «παγίδα της αιρέσεως», όπου είχα πέσει. Το έργο εκείνο, απολογητικού χαρακτήρος, είχε τον εκφραστικό τίτλο: «Ο Πάπας, αντιπρόσωπος του Κυρίου ημών επί της γης» και το σύνθημα στο οποίο κατέληγαν τα επιχειρήματα του βιβλίου ήταν το εξής: «Χάρις στο αλάθητο του Πάπα οι ρωμαιοκαθολικοί είναι σήμερα οι μόνοι χριστιανοί που μπορούν να είναι βέβαιοι για ό,τι πιστεύουν».

Από τις στήλες μιας πορτογαλλικής επιθεωρήσεως βιβλιοκρισίας τους απάντησα: «Η πραγματικότης είναι ότι εξ αιτίας του αλαθήτου είστε οι μόνοι χριστιανοί που δεν μπορείτε να είστε σήμερα βέβαιοι για ό,τι θα σας επιβάλουν να πιστεύετε αύριο». Το άρθρο μου τελείωνε με την εξής φράσι: «Λίγο ακόμη, στον δρόμο που βαδίζετε, και θα αποκαλέσετε τον Κύριό μας αντιπρόσωπο του Πάπα στον ουρανό».
Λίγο αργότερα εξέδωσα στο Μπουένος Άϊρες μία τρίπτυχη μελέτη μου, με την οποία έλαβαν πέρας οι διαξιφισμοί μου με τους παπικούς. Στη μελέτη εκείνη είχα συλλέξει όλα τα εδάφια από την πατερική γραμματεία των τεσσάρων πρώτων αιώνων, τα οποία αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στα λεγόμενα «χωρία περί πρωτείων» των ευαγγελίων (Ματθ. ιστ’ 18-19, Ιω. κα’ 15-17, Λουκ. κβ’ 31-32). Απεδείκνυα ότι η περί Πάπα διδασκαλία είναι απολύτως ξένη και αντίθετη προς την ερμηνεία που δίνουν οι πατέρες σ’ αυτά τα κείμενα. Και η ερμηνεία των πατέρων είναι ακριβώς ο κανόνας πάνω στον οποίον εννοούμε την Αγία Γραφή.

Εκείνη την περίοδο, αν και από αιτίες άσχετες τελείως με τα γεγονότα, συνέβηκε να έλθω για πρώτη φορά σε άμεση επαφή με την Ορθοδοξία.
Πριν προχωρήσω σε εξιστόρησι των γεγονότων, οφείλω να ομολογήσω εδώ ότι οι ιδέες μου για την Ορθοδοξία είχαν υποστή μία αξιοσημείωτη εξέλιξι από την αρχή της πνευματικής μου οδυσείας. Ωρισμένες συζητήσεις που είχα κάνει σε θέματα εκκλησιολογικά με έναν όμιλο πολωνών ορθοδόξων, που πέρασαν από την πατρίδα μου, και οι πληροφορίες που έπαιρνα από τα έντυπα του Οικουμενικού Συμβουλίου σχετικά με την ύπαρξι και τη ζωή των ορθοδόξων κύκλων της Δύσεως, μου είχαν προκαλέσει το ειλικρινές ενδιαφέρον. Επί πλέον άρχισα να παίρνω διάφορα βιβλία και περιοδικά ρώσων και ελλήνων από το Λονδίνο και το Βερολίνο, καθώς και μερικά από τα πολύτιμα βιβλία, που εκδίδει στη Νεάπολη της Ιταλίας ο αρχιμανδρίτης π. Βενέδικτος Κατσανεβάκης. Έτσι η συμπάθειά μου για την Ορθοδοξία μεγάλωνε.

Σιγά-σιγά, κατ’ αυτόν τον τρόπο, χάνονταν από μέσα μου οι προκαταλήψεις απέναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι προκαταλήψεις αυτές παρουσιάζουν την Ορθοδοξία ως σχισματική, χωρίς πνευματική ζωή, και αποξηραμένη ομάδα μικρών Εκκλησιών, που δεν έχουν τα χαρακτηριστικά της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Και το σχίσμα που την απέκοψε «είχε πατέρα τον διάβολο και μητέρα την υπερηφάνεια του πατριάρχου Φωτίου».
Έτσι, όταν άνοιξα αλληλογραφία με ένα σεβαστό μέλος της ορθοδόξου ιεραρχίας στη Δύσι – που το όνομά του δεν νομίζω ότι είμαι εξουσιοδοτημένος να δημοσιεύσω χάρι στο προσωπικό μου κριτήριο που οφειλόταν στις γενετικές εκείνες πληροφορίες, ήμουν πλέον απολύτως ελεύθερος από κάθε προκατάληψι σχετικά με την Ορθοδοξία και μπορούσα αντικειμενικά να την ατενίσω. Διαπίστωσα, λοιπόν, γρήγορα και μάλιστα με ευχάριστη έκπληξι ότι συνέπιπτε απολύτως η αρνητική θέσις που είχα πάρει έναντι του Παπισμού με την εκκλησιολογική διδασκαλία της Ορθοδοξίας. Ο σεβαστός ιεράρχης στα γράμματά του παραδέχθηκε αυτή τη σύμπτωσι, αλλά δεν αφέθηκε να εκφρασθή πλατύτερα, διότι έλαβε υπ’ όψιν του ότι διέμενα σε περιβάλλον προτεσταντικό.

Οι ορθόδοξοι στη Δύσι δεν είναι καθόλου επιρρεπείς στον προσηλυτισμό. Μονάχα όταν η αλληλογραφία μας προχώρησε αρκετά, ο ορθόδοξος επίσκοπος μου υπέδειξε να μελετήσω το υπέροχο βιβλίο του Σεργίου Βουλγακώφ «Η Ορθοδοξία» και την όχι λιγότερο βαθυστόχαστη πραγματεία υπό τον ίδιο τίτλο του μητροπολίτου Σεραφείμ. Στο μεταξύ είχα γράψει σχετικά και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Σ’ αυτά τα βιβλία βρήκα τον εαυτό μου. Δεν υπήρχε ούτε μία παράγραφος που να μην εύρισκε απόλυτα σύμφωνη τη συνείδησί μου. Τόσο σ’ αυτά τα έργα όσο και σε άλλα που μου στέλλονταν συνοδευόμενα από ενθαρρυντικές επιστολές – τώρα πλέον και από την Ελλάδα – έβλεπα καθαρά πόσο η ορθόδοξος διδασκαλία ήταν βαθειά και αγνά ευαγγελική και ότι οι ορθόδοξοι είναι οι μόνοι οι χριστιανοί που πιστεύουν όπως πίστευαν οι χριστιανοί των κατακομβών και του χρυσού αιώνος των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας, οι μόνοι που μπορούν να επαναλαμβάνουν με ιερή καύχησι τον πατερικό λόγο: «Πιστεύουμε σε ό,τι παραλάβαμε από τους Αποστόλους».

Εκείνη την περίοδο έγραψα δύο βιβλία, το ένα με τον τίτλο «Η έννοια της Εκκλησίας κατά τους δυτικούς πατέρες» και το άλλο με τον τίτλο « Ο Θεός σας, ο Θεός μας και ο Θεός». Τα βιβλία αυτά επρόκειτο να κυκλοφορήσουν στη Νότιο Αμερική, αλλά δεν πραγματοποίησα την έκδοσί τους για να μη δώσω εύκολη και επικίνδυνη λαβή στην προτεσταντική προπαγάνδα.
Από την ορθόδοξο πλευρά με συμβούλεψαν να εγκαταλείψω την απλώς αρνητική απέναντι του Παπισμού θέσι μου, μέσα στην οποία είχα λασπώσει, και να διαμορφώσω το προσωπικό μου «πιστεύω», από το οποίο θα μπορούσαν να κρίνουν σε τι απόστασι βρισκόμουν από την Αγγλικανική Εκκλησία και από την Ορθόδοξο.
Ήταν μία δύσκολη εργασία, που τη συνόψισα στις εξής φράσεις: «Πιστεύω σε όλα όσα περιέχονται στα κανονικά βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, σύμφωνα με την ερμηνεία της εκκλησιαστικής παραδόσεως, δηλαδή των Οικουμενικών Συνόδων που ήσαν πράγματι οικουμενικές και της ομοφώνου διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων που αναγνωρίζονται καθολικά ως τέτοιοι».
Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω ότι η συμπάθεια των προτεσταντών απέναντί μου κρύωνε, εκτός από τους αγγλικανούς που διέπονται από κάποιο ουσιώδη συντηρητισμό. Και μονάχα τώρα το ενδιαφέρον των ορθοδόξων, αν και αργά, πάντα, άρχισε να εκδηλώνεται και να με φέρη κοντά στην ορθοδοξία ως ένα «πιθανό κατηχούμενο».

Τα επιχειρήματα ενός πολωνού πανεπιστημιακού καθηγητού, που γνώρισα τότε, μου στερέωσαν την πεποίθησι ότι η Ορθοδοξία είναι στηριγμένη στις ουσιώδεις αλήθειες του Χριστιανισμού.
Κατάλαβα ότι κάθε χριστιανός άλλης ομολογίας είναι υποχρεωμένος να θυσιάση κάποιο σημαντικό τμήμα της πίστεώς του για να φθάση στην πλήρη δογματική καθαρότητα και ότι μονάχα ο ορθόδοξος χριστιανός δεν έχει τέτοια υποχρέωσι. Διότι αυτός μονάχα ζη και παραμένει στην ουσία του Χριστιανισμού και την αποκεκαλυμμένη και αναλλοίωτη αλήθεια.
Έτσι δεν αισθανόμουν πλέον τον εαυτό μου μόνον απέναντι του παντοδυνάμου Ρωμαιοκαθολικισμού και της ψυχρότητος που μου έδειχναν οι Διαμαρτυρόμενοι. Υπήρχαν στην Ανατολή και διάσπαρτοι σε όλη την οικουμένη 280 εκατομμύρια χριστιανοί που απήρτιζαν την Ορθόδοξο Εκκλησία και με τους οποίους αισθανόμουν ότι βρίσκομαι σε κοινωνία πίστεως.
Η κατηγορία περί θεολογικής μομιοποιήσεως της Ορθοδοξίας δεν είχε για μένα καμμία αξία, διότι είχα εννοήσει τώρα ότι αυτή η παγία και σταθερή εμμονή της ορθοδόξου διδασκαλίας στην αλήθεια δεν ήταν πνευματικό πέτρωμα, αλλά αείζωη ροή, όπως το ρεύμα του καταρράχτη, που φαίνεται ότι μένει πάντα το ίδιο ενώ τα νερά του διαρκώς αλλάζουν.

Σιγά – σιγά οι ορθόδοξοι άρχισαν να με θεωρούν ως δικό τους. «Το να μιλάμε σ’ αυτόν τον ισπανό για την Ορθοδοξία – έγραφε ένας ονομαστός αρχιμανδρίτης – δεν είναι προσηλυτισμός». Και εκείνοι κι΄ εγώ είχαμε αντιληφθή, ότι βρισκόμουν ήδη πλησίστιος στο λιμάνι της Ορθοδοξίας, ότι ανέπνεα πλέον στην αγκαλιά της Μητρός Εκκλησίας. Στο διάστημα αυτό ήμουν πλέον ορθόδοξος χωρίς να το γνωρίζω και, όπως οι μαθηταί που βάδιζαν προς Εμμαούς πλάι στον Θείο Διδάσκαλο, είχα διανύσει μια πορεία πλάι στην Ορθοδοξία χωρίς να αναγνωρίσω οριστικά την Αλήθεια παρά στο τέλος.
Όταν πείσθηκα για την πραγματικότητα αυτή, έγραψα μια μακρά έκθεσι της περιπτώσεώς μου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην Α.Μ. τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών μέσω της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και μην έχοντας πλέον να κάμω τίποτε στην Ισπανία – όπου σήμερα δεν υφίσταται ορθόδοξος παροικία – εγκατέλειψα την πατρίδα μου και πήγα στην Γαλλία, όπου ζήτησα να γίνω μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αφού προηγουμένως άφησα να περάση λίγος καιρός ακόμη ώσπου να ωριμάση ολότελα ο καρπός της μεταστροφής μου. Κατά το διάστημα εκείνο ενεβάθυνα περισσότερο στη γνώσι της Ορθοδοξίας και δυνάμωσα τις σχέσεις μου με την ιεραρχία της.

Όταν βεβαιώθηκα πλήρως για τον εαυτό μου, έκαμα το αποφασιστικό βήμα και έγινα δεκτός επισήμως στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού ως μέλος της. Προτίμησα να πραγματοποιηθή αυτό το μεγάλο γεγονός στην Ελλάδα, την κατ’ εξοχήν χώρα της Ορθοδοξίας, όπου ήλθα για να σπουδάσω Θεολογία. Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών με δέχθηκε πατρικά. Η αγάπη του και το ενδιαφέρον του ξεπέρασαν τους πόθους μου. Το ίδιο πρέπει να πω και για τον τότε πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και τώρα επίσκοπο Ρωγών κ. Διονύσιο, που μου έδειξε πατρική αγάπη.
Περιττό να προσθέτω ότι μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα αγάπης και στοργής η Ιερά Σύνοδος δεν άργησε ν’ αποφασίση την κανονική αποδοχή μου στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κατά την κατανυκτική εκείνη ιερά τελετή τιμήθηκα με το όνομα του Αποστόλου των Εθνών και ακολούθως έγινα δεκτός ως μοναχός στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Λίγο αργότερα χειροτονήθηκα διάκονος από τον Άγιο Επίσκοπο Ρωγών.

Από τότε ζω μέσα στην αγάπη, τη συμπάθεια και την κατανόησι της Ελληνικής Εκκλησίας και όλων των μελών της. Ζητώ όλων τις προσευχές και την πνευματική συμπαράστασι για να σταθώ πάντα άξιος της Χάριτος, που μου δόθηκε από τον Κύριο.

Επιστολή-Ομολογία του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ, προς τον επίσκοπο του Πάπα στη Σύρο

2008-01-04T12:35:00.000-08:00

Εν Πειραιεί τη 25η Οκτωβρίου 2007

Προς τον εκλαμπρότατον επίσκοπον κ. Φραγκίσκον Παπαμανώλη, εις Σύρον.

Εκλαμπρότατε.

Έλαβον την ημετέραν επιστολήν, καθ΄ον χρόνον τα Γραφεία της ημετέρας Μητροπόλεως Πειραιώς ήργουν και λυπούμαι διότι καθυστέρησα να απαντήσω εις αυτή. Παρακαλώ όθεν δια την Υμετέραν συγγνώμη.

Επειδή ειλικρινώς αγαπώ Υμάς ως και έκαστον συνάνθρωπόν μου, γράφω τα κατωτέρω μετά πολλής ταπεινώσεως και ενώπιον του Δομήτορος της Εκκλησίας Κυρίου Ιησού, ουχί ίνα αιτιολογήσω τας θέσεις δι’ ας με ψέγετε διότι δεν είναι ιδικές μου, αλλά της Αδιαιρέτου Εκκλησίας του Θεού, άτινας εγώ ο έσχατος πάντων απλώς τα μετέφερον επί του χάρτου, ερωτηθείς σχετικώς επί του δημοσιογραφικού οργάνου των αγρυπνούντων Αδελφών της πανελληνίου Ορθόδοξου Ενώσεως, ους αδικείτε καταφώρως όταν χαρακτηρίζετε αυτούς ως δήθεν «ακραίους», ενώ οι ειρημένοι τηρούν όσα η Μία Αγία, Αδιαίρετος, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία εδογμάτισε και διασαλπίζει επί 20 αιώνας τώρα, αλλά δια να είπω προς Υμάς τα αυτονόητα ότι η Εκκλησία του Χριστού εις ην από Πνεύμα το Άγιον έθεσεν Επισκόπους ποιμένειν (Αυτήν). Ην περί εποιήσατο δια του ιδίου αίματος (Πραξ.20,2 θ), είναι η Αδιαίρετος Εκκλησία των 1000 πρώτων χρόνων. Ήστινος ακατάλυτος ιστορική συνέχεια τυγχάνει η καθ’ ημάς Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία και ότι εξ αυτής αποκοπείσα η Υμετέρα Θρησκευτική Κοινότης δια του γνωστού σχίσματος, απόλεσαι τη χάρη του Ζώντος Θεού και εξέπεσεν από αιρέσεως εις αίρεσιν και από ακοσμίας εις ακοσμίαν, διαστρεβλώσασα το σωτηριώδες μήνυμα του ενσαρκωθέντος Υιού του Θεού και ανατρέπουσα λόγοις και έργοις εν ανατροπήν των κατεστημένων δομών και εξουσιών, του εκπεσόντως κόσμου ην εισέφερε δια της απερινοήτου Αυτού σταυρικής θυσίας και του παναχράντου Αυτού Αίματος ο Υιός και Λόγος του Θεού.

ΑΓΑΠΗ ΑΝΕΥ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Όθεν ευνόητον τυγχάνει ότι η θεωρία των αδελφών Εκκλησιών και η συνακόλουθος θεωρία των Κλάδων ας Υμείς ενστερνίζεστε δια του κειμένου της υμετέρας επιστολής και η θεωρία του Πετρείου «δόγματος», ην διεκήρυξε προσφάτως η Υμετέρα Θρησκευτική Κοινότης δια του εγκυκλίου «Dominus Christus» ουδεμίαν σχέσιν κέκτηνται προς την αδιαίρετον Εκκλησίαν των Αποστόλων, των Οικουμενικών Πατέρων και των Αγίων επτά Οικουμενικων Συνόδων.

Συνεπώς ευχερώς αντιλαμβάνεστε ότι επόμενος τοις θεσφάτοις της Αδιαιρέτου Εκκλησίας, εξ’ ης απεκόπη η Υμετέρα εκπεσούσα εις αίρεσιν θρησκευτική κοινότης, δεν δύναμαι να συναινέσω εις την Υμετέρα πλάνη και να μην είπω φιλαδέλφως υμίν ότι Πλανάσθαι θεωρών εαυτόν «Επίσκοπον της εκκλησίας του Θεού». Αυτοπροσδιορίζεσθε ούτως ενώ εν τη αληθεία είσθε πνευματικώς υπεύθυνος των εν σχίσματι και αιρέσει τελούντων πιστών της Υμετέρας κοινότητος.

Η αγάπη άνευ αληθείας στερήται ουσίας, δι’ αυτό και τυγχάνει ειλικρινώς ακατανόητος η υμετέρα θέσις «δεν έπαψα να λέω στους πιστούς μας ότι ποτέ και τίποτα δεν δικαιολογεί την καταπάτηση της αγάπης, ακόμα και η υπεράσπιση της αληθείας» διότι αν ειλικρινώς αγαπώμεν δεν θα καταλείψωμεν τον αγαπώμενον εις την οικτράν του πλάνην, να συμπνίγεται εν αυτή και να πιστεύει ότι ευρίσκεται εν δικαίω.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Επί μίαν ολόκληρον χιλιετίαν είχομεν κοινήν πίστιν κοινόν πολίτευμα, κοινήν Ευχαριστίαν, κοινά Δόγματα, κοινήν Πνευματικότητα και κατά Θεόν άσκησιν, κοινήν Αρχήν τας Οικουμενικάς Συνόδους και την Πενταρχίαν.

Τι συνέβη λοιπόν και τα πάντα ανετράπησαν; Διατί δεν απησχόλησεν Υμάς επί 33 χρόνια, που είσθε Επίσκοπος της θρησκευτικής υμών παραδοχής;

Διατί επί 1000 έτη δεν υφίσταντο αι Υμέτεραι θέσεις περί Πρωτείου διακαιοδοσίας του επισκόπου Παλαιάς Ρώμης, περί αλάθητου αυτού, περί καθαρτηρίου, περί λυσιποίνων, περί αξιομισθιών, περί Αμολύντου Συλλήψεως, περί, περί…
Διατί εις την Αποστολικήν Σύνοδον των Ιεροσολύμων η Σύνοδος των Αποστόλων και των Πρεσβυτέρων απεφήνατο και ουχί ο καθ΄υμάς «Πρόεδρος του Κολεγίου» των Αποστόλων Θείος Απόστολος Πέτρος (Πραξ.15,22);
Διατί αι Επτά Οικουμενικαί Σύνοδοι συνήλθον εν τη Ανατολή τη κοινωνία και ενότητι του τότε Ορθοδόξου Επισκόπου της Παλαιάς Ρώμης;
Διατί ο ΚΗ’ κανών της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου της Αδιαιρέτου Εκκλησίας απονέμει τα ίσα πρεσβεία εις το Θρόνον της Παλαιάς Ρώμης και εις τον Θρόνον της Νέας Ρώμης;
Πότε και διατί αυτά ανετράπησαν; Δεν απησχόλησεν Υμάς αν όχι ως κληρικός τουλάχιστον ως σκεπτόμενον άνθρωπον, που προσδοκά την Ογδόην Ημέραν και γνωρίζει ότι εγγύς εστί το τέλος των ανθρωπίνων δι’ εν έκαστον εξ ημών;

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΙ

Τι θα είπητε άραγε εις τον Δομήτορα της Εκκλησίας Κύριον δια τας εκατόμβας των δολοφονηθέντων υπό της Υμετέρας Αιρέσεως («Ιερά Εξέτασις», «Ιεροί Πόλεμοι», «Σταυροφορίαι») εν ονόματι της δήθεν καθαρότητος της πίστεως εφ’ όσον συνευδοκείτε και δεν διαχωρίζετε την Υμέτερον θέσιν εξ όλων αυτών των κακουργιών αλλά και το σπουδαιότερον, των ανατροπών του μηνύματος ελευθερίας, αγάπης, αποδοχής της ετερότητας του επί Σταυρού θυσιασθέντος Υιού του Θεού, ίνα μη αποθάνη ο βλάσφημος άνθρωπος;

Εσχάτως εμακαριοποιήσατε τον καρδινάλιον Αυγουστίνον Στέπινατς του Ζάγκρεμπ της Κροατίας, ηθοκόν αυτουργόν των φασιστικών ορδών των Ουστάσι του Άντε Πάβελιτς, ον το βατικανόν εφυγάδευσε εις λατινικήν Αμερικήν, και του λουτρού αίματος των 800.000 Ορθοδόξων Σέρβων. Δεν είδον να διαμαρτύρεσθε, ούτε να διαχωρίζετε την Υμετέραν θέσιν, καίτοι επί 33 χρόνια γράφετε ότι διακονείτε την «Εκκλησίαν του Χριστού».

Εάν αυτός ο ανάλγητος και ψυχρός δολοφόνος είναι «μακάριος» τότε αυτός ο Θεός που τον αναγνωρίζει ως τοιούτον, είναι εις εμάς παντελώς άχρηστος, δεν μας είναι αναγκαίος, δεν μας αφορά. Να διατί έγραψα μετά λόγου γνώσεως αυτό που επίκρανε Υμάς. Την αλήθειαν δηλαδή ότι «ο Παπισμός ωδήγησε στην αθεϊα». Ωδήγησε εις την Διαμαρτύρησιν πρώτον και εις τον Αθεϊσμόν ύστερον, διότι ελάτρευσεν έναν θεόν ηθικόν αυτουργόν εγκλημάτων, θρησκευτικών πολέμων, εκατομβών αίματος και οδύνης. Να υπομνήσω Υμίν τους 29.000 σφαγιασθέντας Ουγενότους της τραγικής νυκτός του Αγίου Βαρθολομαίου. Να υπομνήσω Υμίν τας εκατόμβας του λεγομένου εκατονταετούς θρησκευτικού πολέμου; Τι να πρωτοείπω υμίν; Ποίος έκαυσεν επί της πυράς την Ιωάνναν της Λωρραίνης; Η Ιερά Εξέτασις, δηλαδή ο Παπικός Θρόνος την έκαυσε ως δαιμονόπληκτη και εν συνεχεία την αγιοποιήσατε. Θα επαναλάβω παραλλάσων ολίγον το ερώτημα του μακαριστού γέροντός μου Αρχιεπισκόπου κυρίου Σεραφείμ, είναι ενέργειες αυτές μιας εκκλησίας ταμιούχου της Θείας Αποκαλύψεως;

Οι ειλικρινώς αγαπώντες Υμάς, χρεωστούν να είπουν Υμίν την αλήθειαν της εκκλησίας, άλλως καταλείπουν Υμάς εν τη πλάνη των δοξασιών Υμών, μη κηδόμενοι περί του αιωνίου μέλλοντος Υμών. Διό και ακραδάντως πιστεύω ότι η μετοχή της Εκκλησίας εν ταις Υμετέραις κινήσεσιν εν Ευρώπη και αλλαχού ως και εν τοις λεγομένοις «Θεολογικοίς Διαλόγοις», ζημιοί Υμάς πρωταρχικώς και τους Υμετέρους πιστούς διότι δίδει εις Υμάς την ψευδή γεύσιν της αναγνωρίσεως και καλύψεως της Υμετέρας αστοχίας, και εγκαταλείπει Υμάς εν τη σκοτία των Υμετέρων

και(ε)νοδόξων δογμάτων.

ΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΙ

Με αιτιάσθε εν τη Υμετέρα Επιστολή ότι δήθεν οι αποδιδόμενοι δια της επιστολής μου τη Υμετέρα Θρησκευτική Κοινότητι δογματικαί θέσεις, τυγχάνουν δήθεν «εικασίαι», γράφων χαρακτηριστικώς «θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι και αυτά που εσείς γράφετε και παρουσιάζετε ως διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας, η Καθολική Εκκλησία δεν τα διδάσκει, όπως και δεν δίδασκε και δεν διδάσκει όσα, στο πρόσφατο παρελθόν, έγραφαν τα σχολικά βιβλία θρησκευτικών και Ιστορίας με τα οποία δηλητηρίαζαν τις αθώες ψυχές των μαθητών και καλλιεργούσαν μισαλλοδοξία».

Αντί ετέρος απαντήσεως εις τας επιτραπήτω μοι να είπω, μη ακριβείς αναφοράς Υμών, και εν ταυτώ μειωτικάς της ταπεινότητός μου, παραθέτω δύο μόνον παραγράφους εκ των ατελειώτων κακοδοξιών της Υμετέρας Θρησκευτικής Κοινότητος εκ του κυκλοφορηθέντος βιβλίου «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» Βατικανό-Κάκτος έκδοσις 1996. Εν σελίδι 332 παρατίθεται:

Ο τελικός εξαγνισμός ή το Καθαρτήριο. 1030: «Όσοι πεθαίνουν στη χάρη και στη φιλία του Θεού. άλλα χωρίς να έχουν εξαγνισθεί ολότελα, αν και είναι βέβαιοι για την αιώνια σωτηρία τους υποβάλλονται μετά το θάνατό τους σ’ έναν εξαγνισμό, ώστε να κατορθώσουν την απαιτούμενη αγιοσύνη, για να εισέρθουν στη χαρά τού ουρανού» και εν σελίδι 464 αναφέρεται: Τα λυσίποινα (14/1). «Η Διδασκαλία και η πράξη για τα λυσίποινα μέσα στην Εκκλησία συνδέονται στενά με τα αποτελέσματα τού Ιερού μυστηρίου της Μετανοίας. Λυσίποινα είναι η άφεση μπροστά στο Θεό της πρόσκαιρης ποινής των αμαρτιών, η ενοχή των οποίων έχει ήδη σβησθεί, μία άφεση, πού ο πιστός, με καλές διαθέσεις και με ορισμένες συγκεκριμένες προϋπόθεσες, κατορθώνει να αποκτήσει με τη δράση Της εκκλησίας, η οποία, ως οικονόμος της λυτρώσεως, διανέμει και εφαρμόζει με την αυθεντία της το θησαυρό των αξιομισθίων τού Χριστού και των Αγίων. Τα λυσίποινα μπορούν να εφαρμοσθούν για τους ζωντανούς ή τους κεκοιμημένους».

Δια των δογματικών αυτών θέσεων εισάγεται ναι ή όχι ο δικανισμός εν τη Εκκλησία; Εμφανίζεται το σωτηριώδες έργον Του Κυρίου της Δόξης ως δούναι και λαβείν του ανθρώπου με τον Δημιουργόν του; Καθυβρίζεται ο ανενδεής και απείραστος παθών και επέκεινα πάσης ενδοκοσμικότητος Κύριος των οικτιρμών ως άτεγκτος και στυγνός δικαστής;

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Αλλοιούται όλον το ήθος, διαστρεβλώνεται η Καινή Διαθήκη το Νέον Σύνταγμα Θεού-Κόσμου-Ανθρώπου και διαστρέφεται η σωτηρία πού εισεκόμισε ο τυθείς Υιός και Λόγος τού Πατρός, εξ αυτών των αθεολογήτων δοξασιών.Είναι, λοιπόν, εικασίαι αι αναφοραί μου εις τας κακοδοξίας Υμών; Δύνασθε να είπητε εν αναφορά προς τας εκπτώσεις των ως άνω αιρετικών Υμετέρων τραγικών θέσεων διατί εδικαιώθη ο τελώνης και ο άσωτος και όχι ο φαρισαίος και ο πρεσβύτερος υιός της παραβολής; Και ακόμη, πώς, άνευ ικανοποιήσεως τινός η μεταμελείας εμπράκτου απηλλάγη του νομίμου λιθοβολισμού η συλληφθείσα έπ' αυτοφώρω μοιχαλίς γυνή; Και πως πρώτος οικιστής του Παραδείσου εγένετο ο ληστής εν τω Σταυρώ; Και το σπουδαιότερον, χωρεί δικανικός απολογισμός έργου εν τω αμπελώνι Του; Λησμονείτε τους ιδικούς Του λόγους "περί αχρείων δούλων;Η επιστολή μου αύτη δεν αποτελεί διατριβήν ή μελέτην των ατελευτήτων κακοδοξιών της Υμετέρας θρησκευτικής Κοινότητος και κατά τούτο, απλάς επισημάνσεις μόνον κάμνω εν αυτή. Εκ του μεγίστου πλήθους των Υμετέρων πλάνων επιλέγω και μιαν ακόμη, ην έχετε περιβάλει με δογματικήν ισχύν.

Αναφέρομαι εις το νέον Δόγμα περί δήθεν αμόλυντου Συλλήψεως της Θεοτόκου, ο εκήρυξεν ως δόγμα πίστεως ο Πάπας Πίος ο Θ το έτος 1854 και δια να μη αμφισβητήσετε και αύθις την Υμετέραν διδασκαλίαν παραθέτω εκ του μνημονευθέντος Υμετέρου βιβλίου Κατηχήσεως την ανάλογον καταχώρησιν εν σελίδι 163. «491 Στο πέρασμα των αιώνων η εκκλησία συνειδητοποίησε ότι η Μαρία, η Κεχαριτωμένη από τον Θεό, είχε εξαγορασθεί από τη σύλληψή της. Αυτό ομολογεί το δόγμα της Αμόλυντης Συλλήψεως, το οποίο διεκήρυξε ο Πάπας Πίος Θ’ το 1854. Η μακαρία Αειπάρθενος Μαρία από την πρώτη στιγμή της συλλήψεώς Της με την χάρη μιας μοναδικής ευνοίας του παντοδυνάμου Θεού, εν όψει των αξιομισθιών του Ιησού Χριστού σωτήρα τού ανθρωπίνου γένους διατηρήθηκε άθικτη από κάθε Ίχνος της προπατορικής αμαρτίας».Εάν ήτο αληθής η κακοδοξία αυτή "περί αμολύντου συλλήψεως της Αειπαρθένου Θεοτόκου, δύνασθε να πληροφορήσετε ημάς πώς μετέδωσεν ανθρωπίνην Θνητότητα εις τον ενσαρκωθέντα τέλειον Άνθρωπο εκτός αμαρτίας και τέλειον Θεόν Υιόν Της; Έχετε ποτέ σκεφθή, ότι αν ήτο αληθής η Υμετέρα πλάνη ο θάνατος του Υιού του Θεού θα εγένετο «κατά δόκησιν», εφ όσον η θνητότης δεν θα είχε μετοδοθή εις την ανθρωπίνην φύσιν Αυτού; Αντιλαμβάνεσθε την τραγικότητα των Υμετέρων δοξασιών;

ΤΑ ΠΕΡΙ ΔΙΧΟΣΤΑΣΙΑΣ

Δικαίως αισθάνεστε ποιμαντικήν ευθύνην δια τα παρόν και τα μέλλον. Δεν ανεφέρθητε όμως, έπ’ ουδενί εις τα λάθη του παρελθόντος αναγνωρίζοντες ταύτα ως λάθη. Πλείστα εξ αυτών συνεχίζονται. Μήπως δια της αναγνωρίσεως λαθών του παρελθόντος διασαλεύεται το Παπικόν "αλάθητον"; Δυστυχώς είμεθα καταδικασμένοι, εάν δεν αναγνωρίσωμεν τα λάθη του παρελθόντος, να επαναλάβωμεν ταύτα εις το μέλλον, περί του οποίου ως αναφέρατε έχετε ποιμαντικήν ευθύνην και ευαισθησίαν. Περί των τοιούτων συνίσταται ταπείνωσις, Αγάπη και θείος φωτισμός, ταύτα πάντα ασύμβατα προς το εωσφορικόν αλάθητον δι’ ου ανατρέπεται η Εκκλησιολογία και το Πολίτευμα της Αδιαιρέτου Εκκλησίας.

ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ

Τέλος τυγχάνει όλως απαράδεκτος η παράγραφος της Υμετέρας επιστολής δι’ ής επιχειρείται δι’ ερμηνευτικών ακροβασιών, όπως σπαρή έρις και διχοστασία μετά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρίου κυρίου Χριστοδούλου, ο οποίος είναι εγνωσμένος δια την ευγένειαν, καταλλαγήν και τα αγνά αισθήματα αγάπης Αυτού και χωρεί η Υμετέρα επιστολή «πέραν των πεδίλων», εφ’ όσον επικαλείται το άκαιρον της ημετέρας επιστολής εν σχέσει προς την ασθένειαν του Μακαριωτάτου, όστις παρά τας Υμετέρας ερμηνείας παραμένει ακλόνητος και εδραίος εις τα λόγια τού Πατροκοσμά τού Αιτωλού, Γενάρχου του Νέου Ελληνισμού, τον οποίον συχνάκις επικαλείται και ο οποίος ομιλεί πάντοτε μετά λόγου γνώσεως και σαφηνείας ως και πλείστοι Άγιοι Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησίας, από τού Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και του Ιερομάρτυρος Κυρίλλου Α’ του Λουκάρεως, έως ΚΑΙ των Σέρβων Νεομαρτύρων του Κ’ (20ου) αιώνος, μεμφόμενοι τον εκπεσόντα Παπικόν Θρόνον και τον εξ αιτίας της πλάνης Αιρεσιάρχην Προκαθήμενον Αυτού.

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗΝ

Κατακλείω τον λόγον παρακαλών Υμάς ίνα αποστήτε της λατινικής κακοδοξίας και επιστρέψητε εις την Αδιαίρετον Καθολικήν Εκκλησίαν των 1.000 πρώτων χρόνων, την Πίστιν, Θεολογίαν, Άσκησιν, Πνευματικότητα, Πολίτευμα, Αλήθειαν και Παράδοσιν της οποίας ακαινοτομήτους παρατείνει εις τους αιώνας η ιστορική συνέχεια Αυτής Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία. Αποτινάξατε εκ των οφθαλμών Υμών την αχλύν των χιλίων χρόνιων κακοδόξου ζωής και ενσωματωθείτε εις την Μίαν, Αγίαν, Αποστολικήν, Αδιαίρετον Καθολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν Ήστινος «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν», ίνα επανέλθητε εις το Εν και Μοναδικόν Σώμα του Χριστού και εύρητε έλεος και χάριν. Αναμένοντες την Υμετέραν επιστροφήν διατελούμεν ειλικρινώς μετά πολλής αγάπης και ευχών

Ο Μητροπολίτης

Ο Πειραιώς Σεραφείμ

Ένα Προφητικό Κείμενο (1) του πατρός Αυγουστίνου Καντιώτη, γραμμένο το 1964, για τη σημερινή πρωτοφανή Εκκλησιαστική Αποστασία

2008-01-04T09:17:00.000-08:00

Θεολόγοι τίνες, επηρεαζόμενοι από τα σύγχρονα παγκόσμια ρεύματα, ως καραμέλλαν πιπιλίζουν τώρα τελευταίως την λέξιν
«οικουμενικότης»,
«οικουμενικόν πνεύμα»,
«οικουμενική κίνησις».
Οικουμενικότης! Τι ωραία λέξις! Αλλά κάτω από την λέξιν αυτήν κρύπτεται ο φοβερώτερος δια την Ορθοδοξίαν κίνδυνος.

Ποιος κίνδυνος; Θα τον παρουσιάσωμεν με ένα παράδειγμα:

Μία γυνή είνε πιστή εις τον άνδρα της. Δεν επιτρέπει τρίτος τις να υπεισέλθη εις τας σχέσεις των. Διαρκώς ενθυμείται τας επισήμους υποσχέσεις που έδωκεν ενώπιον Θεού και ανθρώπων.
Αλλ’ η γυνή αύτη τυγχάνει να είνε εκτάκτου καλλονής, και ελκύει τα βλέμματα πολλών.

Λόγω όμως της εντιμότητος της γυναικός, όποιος θα ετόλμα να την πλησίαση και να κάνη πρότασιν περί ανηθίκων σχέσεων, αμέσως θα απεκρούετο μετ’ οργής. Και εάν επέμενεν, ένα ισχυρόν ράπισμα της εντίμου γυναικός επί του αναιδούς προσώπου του θα τον έκανε να συνέλθη.

Τούτο λοιπόν καλώς γνωρίζοντες τα φαύλα υποκείμενα, άλλην μέθοδον μεταχειρίζονται.
Προσπαθούν να εξακριβώσουν εις ποία πράγματα αρέσκεται αύτη. Εάν, δηλαδή, αγαπά
την ποίησιν, την φιλοσοφίαν, την καλλιτεχνίαν κ.λ.π. Και από τα πράγματα αυτά θ’ αρπαχθή ο κρύφιος εραστής, και με μεγάλην επιτηδειότητα θα επιδιώξη ν’ αρχίση αθώαν συζήτησιν επί των θεμάτων της αρεσκείας της γυναικός. «Τι ωραίον είνε αυτό το ποίημα!», «Τι ωραία είνε αυτή η εικών!», «Πόσον θαυμάσιον είνε αυτό το θεατρικόν έργον!», «Πόσον γλυκεία η μουσική!».
Έτσι αρχίζει ο διάλογος... Η δε αφελής και ανύποπτος γυνή αφήνεται να παρασύρεται εις μακράς συζητήσεις μετά του απατεώνος, του οποίου, καθ’ ον χρόνον η γλώσσα ρητορεύει περί φιλολογίας και καλλιτεχνίας, η καρδία σκιρτά επί τη μυστική ελπίδι της κατακτήσεως της γυναικός.

Και αφού δια των συζητήσεων δημιουργηθή κλίμα μεγάλης οικειότητος και αμοιβαίας κατανοήσεως, τότε θα επέλθη και «το μοιραίον», η άτιμος δηλαδή πράξις, η αισχρά ένωσις, η οποία ήρχισε μ’ ένα αθώον διάλογον, όπως ποτέ και εν τη Εδέμ ο πονηρότατος όφις μ’ ένα γλυκύν διάλογον κατώρθωσε να απατήση την Εύαν.
Μας εννοείτε, αγαπητοί μου, τι θέλομεν να είπωμεν; Παραβολικός είνε ο λόγος μας.

Η γυνή, περί της οποίας ομιλούμεν ανωτέρω, είνε η Ορθόδοξος ημών Εκκλησία. Αυτή είνε η καλλονή.
Αυτή είνε η περιφέρουσα τον ήλιον, κατά την θαυμαστήν εικόνα της Αποκαλύψεως. Αυτή είνε η ηλιοστάλακτος, η φέρουσα επί της κεφαλής στέφανον αστέρων δώδεκα και τη σελήνη υπό τους πόδας αυτής (Αποκ. 12,1). Αυτή, η Ορθόδοξος Εκκλησία, έμεινε πιστή εις τον Κύριον, εις τον αιώνιον Νυμφίον.
Αυτή εφύλαξεν αγνήν την προφορικήν και γραπτήν παράδοσιν του Κυρίου και των αποστόλων, κατά την θεόπνευστον συμβουλήν∙ «Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι' επιστολής ημών» (Β' Θεσ. 2,15).

Αυτή, η Ορθόδοξος Εκκλησία, επί 19 αιώνας μάχεται κραταιόν και αιματηρόν αγώνα κατά της πολυειδούς πλάνης, κατά των ποικιλωνύμων αιρέσεων, που επεζήτησαν να μολύνουν και να διαφθείρουν την αγνότητά της. Μία δε εκ των φοβερωτέρων αιρέσεων είνε και ο παπισμός, ο οποίος λόγω των πλανών του, του απολυταρχικού πνεύματος και των φοβερών εγκλημάτων του, προεκάλεσε τον προτεσταντισμόν και την κατάτμησιν της όλης χριστιανοσύνης. Ναι. Αιρετικοί είνε οι παπικοί, ως ορθώς τονίζει το ορθόδοξον περιοδικόν «Σωτήρ» εις το τελευταίον του φύλλον.

Την εμμονήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την πατρώαν ευσέβειαν γνωρίζουν καλώς οι εχθροί της, και μάλιστα ο παπισμός. Και επειδή οι εχθροί ούτοι δια πολλών παραδειγμάτων έχουν πεισθή ότι δι’ ενός κατά μέτωπον πολέμου δεν δύνανται να εκπορθήσουν το φρούριον της Ορθοδοξίας, άλλην τακτικήν μετέρχονται εσχάτως. Ήρχισαν νέον πόλεμον. Τον πόλεμον της …ειρήνης! Χειρότερον από τον πόλεμον των σταυροφοριών. Δεν ακούετε την λαλιάν του όφεως, του επιζητούντος να φθείρη τα νοήματα της Ορθοδοξίας από της απλότητος ημών; (Β' Κορ. 113)· Ιδού τι λέγει ο όφις·

«Ω Ορθόδοξος Εκκλησία! Διατί μένεις μακράν; Μη με φοβείσαι. Δεν είμαι ο δράκων.
Είμαι ο γλυκύς άγγελος που σου φέρω το μήνυμα της αγάπης. Δεν έχω σκοπόν να σε θίξω εις τίποτε. Κράτησε τα δόγματά σου και τας παραδόσεις. Αυτά είνε δια τους θεολόγους... Εγώ σε προσκαλώ εις το σαλόνι μου δια να συζητήσωμεν άλλα θέματα. Δια να δημιουργήσωμεν ένα κοινόν μέτωπον κατά της πενίας, κατά της δυστυχίας, κατά της αθεΐας, κατά του κομμουνισμού, κατά του πολέμου κ.λ.π… (2) Δεν σε συγκινούν αυτά τα θέματα; Δεν σε ενθουσιάζει η πρότασις αυτή;
Έλα λοιπόν να διεξαγάγωμεν τον διάλογόν μας, επί υψηλού επιπέδου, επί του επιπέδου της οικουμενικότητος και της αμοιβαίας κατανοήσεως, και θα ιδής πόσον ωραία θα είνε η συνάντησίς μας!».

Ορθόδοξος Εκκλησία μας! Πονεμένη και μαρτυρική Μάνα μας! Θα δεχθής την πρότασιν αυτήν;
Θ' ανοίξης διάλογον με τον παπισμόν; Και δεν διαβλέπεις ότι εις την πρότασιν αυτήν υπάρχει ο κίνδυνος, δι’ ανικανότητα και αναξιότητα των εκπροσωπούντων σε, να δημιουργηθή μία κατάστασις εις τρομερόν βαθμόν ευνοϊκή δια τους εχθρούς σου, μέσα εις την οποίαν, χωρίς να το καταλάβης, θα πέσης εις την αγκάλην του παπισμού και θα συμβή η... «ένωσις», η ψευδώνυμος ένωσις, η πνευματική μοιχεία, η πλέον άτιμος πράξις η οποία ημπορεί να συμβή ποτέ και δια την οποίαν θα χρειασθούν αιώνες μετανοίας;

Οι δε ορθόδοξοι, οι οποίοι θα θελήσουν να παίξουν ρόλον μαστροπού της Ορθοδόξου Εκκλησίας, θα έλθη η ώρα που θ' αναστενάζουν και θα λέγουν: «Η γλώσσα αυτή, που ερρητόρευε περί οικουμενικότητος και αμοιβαίας κατανοήσεως, ας κοπή».
«Τα πόδια αυτά, που έτρεχον προς συνάντησιν των υποκρινομένων φιλίαν μετά της Ορθοδοξίας, ας σαπίσουν». «Τα χέρια αυτά, τα οποία υπέγραψαν επιστολάς και υπομνήματα οικουμενικότητος, να πέσουν!»

Αυτή, αγαπητοί μου, εν λόγω παραβολικώ και ρεαλιστικώ είνε η περιλάλητος θεωρία της οικουμενικότητος που «χάφτουν» οι εκ των ημετέρων χάνοι.
Η θεωρία περί οικουμενικής κινήσεως, κάτω από την οποίαν δύνανται να στεγασθούν όλα τα είδη των αιρέσεων, και τα πλέον ετερόκλητα στοιχεία, αποτελεί, επαναλαμβάνομεν, κίνδυνον δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Διότι υποτιμά την σημασίαν των δογμάτων, των αιωνίων τούτων αληθειών της θείας αποκαλύψεως, αι οποίαι, διατυπωθείσαι θαυμαστώς εις τους συντόμους όρους των Οικουμενικών Συνόδων, είνε ως τα οστά και η σπονδυλική στήλη, άνευ των οποίων το σώμα μεταβάλλεται εις πλαδαράν και άμορφον μάζαν.

Υποτιμά τους Ιερούς Κανόνας, τους οποίους οι οπαδοί της οικουμενικότητος αποκαλούν «απηρχαιωμένα και σκωριασμένα όπλα».
Συνελόντι δε ειπείν, υποτιμά την Ορθόδοξον Εκκλησίαν καθόλου, δια την οποίαν οι οπαδοί της οικουμενικότητος λέγουν ότι «είνε αυταρέσκεια και βλασφημία να νομίζωμεν ότι αυτή και μόνη είνε η αληθινή Εκκλησία, η κατέχουσα ακίβδηλον την αλήθειαν της θείας αποκαλύψεως».

Ούτω τα δόγματα και η ηθική, αδιασπάστως ηνωμένα εν τη Ορθοδοξία, εν τη οικουμενική κινήσει τείνουν να εξατμισθούν και να παραμείνη ένα απατηλόν σχήμα αγάπης.

Ούτως η θεωρία της οικουμενικότητος και «της συνυπάρξεως των λαών», υπό κοσμικών και πολιτικών κύκλων του αιώνος υποστηριζόμενη προς στήριξιν μιας επισφαλούς ειρήνης, εισβάλουσα ήδη και εις τον πνευματικόν κόσμον, όπου οι συμβιβασμοί είνε απαράδεκτοι, δύναται να προκαλέση σύγχυσιν και αναστάτωσιν, πραγματικήν Βαβέλ. Η ζύμη είνε άχρηστος, εάν αναμιχθή με άλλα στοιχεία και χάση την δραστικήν της ενέργειαν. Και η Ορθοδοξία είνε η αρίστη ζύμη, η ζύμη της αληθείας η οποία δύναται όλον το φύραμα να ζύμωση, αλλ' υπό την προϋπόθεσιν να παραμείνη άμικτος από ξενικά στοιχεία, καθαρά.

Δια τούτο εχθροί της Ορθοδοξίας είνε οι οπαδοί της θεωρίας της οικουμενικότητος.
Δεν διστάζομεν δε δια τούτο να ονομάσωμεν την κίνησιν αυτήν της οικουμενικότητος «νέαν αίρεσιν», εναντίον της οποίας πρέπει πάση δυνάμει ν' αμυνθή η Ορθόδοξος Εκκλησία.

______________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Από το βιβλίο «αντιπαπικά», του π. Αυγουστίνου Καντιώτη, σελ. 98 -105, γραμμένο το 1964 (εκδόσεις «Σταυρός»).
Το όντως προφητικό αυτό κείμενο επαναδημοσίευσε η «Χριστιανική Σπίθα» (φύλλο 650, Απρίλιος 2007), μετά από προτροπή - επισήμανση ενός αναγνώστη της από την Αθήνα.

2. Κοντά στις άλλες προφάσεις για τον πονηρό διάλογο, μπορεί να προστεθεί τώρα το ενδιαφέρον για τη «μνεία του Χριστιανισμού στο ευρωσύνταγμα», την «αντιμετώπιση της τρομοκρατίας», το «οικολογικό πρόβλημα», την «συνεργασία στον τομέα της βιοηθικής» κ.α. Κατά τα άλλα, τα λόγια του σεβαστού ιεράρχη είνε σαν να γράφτηκαν σήμερα!!!

Πατρός Θεόδωρου Ζήση: «Κινδυνεύει τώρα σοβαρά η Ορθοδοξία»

2008-01-03T12:43:00.000-08:00

(Βόλος, 25 –1 –2007)

Όταν ομιλεί κανείς για κίνδυνο κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί ως «κινδυνολόγος», ότι δηλαδή κινδυνολογεί, παρουσιάζει με λόγια τον κίνδυνο, χωρίς στην πραγματικότητα να υφίσταται.
Θα ευχόμασταν πράγματι να μην υπάρχει κίνδυνος, και ας χαρακτηριζόμασταν ως «απατεώνες», «ψεύτες», «παράφρονες».
Στην σημερινή μας ομιλία με τη Χάρη του Θεού και τις πρεσβείες πολλών Αγίων, που αγωνίσθηκαν να αποτρέψουν στην εποχή τους τους κινδύνους που απειλούσαν την Αγία Ορθοδοξία μας, και ανεδείχθησαν μάρτυρες και ομολογηταί, θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε σύντομα τα στοιχεία, τους λόγους, που σηματοδοτούν αυτόν τον κίνδυνο, ευκρινέστερα και καθαρώτερα από κάθε άλλη φορά στο πρόσφατο παρελθόν, και να καλέσουμε γι' αυτό σε επιφυλακή και επαγρύπνηση.

Ας έλθουμε όμως τώρα να δούμε γιατί στις ημέρες μας ο κίνδυνος είναι μεγάλος και σοβαρός σε σχέση με το παρελθόν. Οι λόγοι πού θα αναφέρω δεν θα είναι οι μοναδικοί, αλλά οι σπουδαιότεροι :

1. Αιχμάλωτες του Οικουμενισμού και του Παπισμού όλες σχεδόν οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες

Ο Οικουμενισμός, αυτή η παναίρεση που εμφανίσθηκε και ανδρώθηκε τον 20ό αιώνα, υιοθετηθείς κατ' αρχήν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κυρίως λόγω των δυσμενών ιστορικών εξελίξεων στην Τουρκία, και της ελπίδος βοηθείας από τους χριστιανικούς λαούς της Δύσεως, που αποδείχθηκε μάταιη και κενή, όπως στην Φεράρα-Φλωρεντία, κατέληξε από οικονομία και παρέκκλιση και διπλωματικός ελιγμός να μεταβληθεί σε ακρίβεια και πίστη και νοοτροπία, δήθεν για την πραγματοποίηση του οράματος της των πάντων ενώσεως, της διδασκαλίας του Χρίστου, «ίνα πάντες εν ώσι» (Ιω. 17, 21).

Το επιχείρημα, «μην ανησυχείτε, διπλωματικές κινήσεις κάνει το Πατριαρχείο, για να σωθεί», το οποίο επαναλαμβάνουν και σήμερα πολλοί, είναι παντελώς ανίσχυρο. Εν πρώτοις γιατί οι επίσκοποι δεν είναι διπλωμάτες, αλλά ποιμένες, και πρέπει να προβάλλουν αμείωτη και απαραχάρακτη «μέχρι κεραίας» την αλήθεια του Ευαγγελίου και να εναποθέτουν τις ελπίδες τους όχι στους ανθρώπους αλλά στον Θεό.
Πού είναι η μέχρι σήμερα βοήθεια του πάπα και των Προτεσταντών προς την Κωνσταντινούπολη, μετά τα τόσα ανοίγματα, τους τόσους συμβιβασμούς και τις τόσες υποχωρήσεις, την κατάργηση των Ιερών Κανόνων, τις συμπροσευχές, τα συλλείτουργα, τις διακηρύξεις περί «αδελφών εκκλησιών» και «κοινής ευθύνης» για το μήνυμα τού Ευαγγελίου;

Δύο χιλιάδες Ορθόδοξοι έμειναν στην Κωνσταντινούπολη, με κλειστή την Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Δεσμευμένα και απαλλοτριωμένα τα περιουσιακά στοιχεία του Πατριαρχείου. Ακόμη και ένας μέτριος διπλωμάτης θα κατανοούσε τον εμπαιγμό και την αναξιοπιστία, θα έβλεπε πίσω από το ενδιαφέρον, τους αγαπητικούς λόγους και ασπασμούς, την χαιρεκακία και την ευχαρίστηση και θα άλλαζε διπλωματική τακτική. Δεν την αλλάζουμε όμως, και δεν βοηθούμε να εμφανισθούν και να δράσουν νέοι Μάρκοι Ευγενικοί, για να συσπειρώσουν τους Ορθοδόξους και να αποσπάσουν το έλεος και την βοήθεια του Θεού, μέσα σ' αυτές τις όντως δύσκολες και σκληρές στιγμές της πρωτόθρονης των Ορθοδόξων Εκκλησίας, γιατί η κατ' αρχήν εξ’ ανάγκης και οικονομίας αποδοχή τού Οικουμενισμού, έγινε τώρα δόγμα, διδασκαλία, αίρεση, ιδιαίτερα, μετά την εξ Αμερικής αποστολή και επιβολή στην ιεραρχία του θρόνου ως Πατριάρχου του Αθηναγόρου. […]
Ο Αθηναγόρας και οι διάδοχοι του προχώρησαν και προχωρούν, όπως το είδαμε όλοι κατά την τελευταία συνάντηση πατριάρχου και πάπα στο Φανάρι στις 30 Νοεμβρίου του 2006.

Η πρωτόθρονη Εκκλησία έχει πλέον αλωθεί από τον Οικουμενισμό, και ως πρώτη επηρεάζει και τις άλλες τοπικές εκκλησίες που έχουν βέβαια ξεχωριστά την ευθύνη τους ως αυτοκέφαλες, ωθούμενες όμως και αυτές από καιρικές κοσμικές αναγκαιότητες και από άμοιρες πνευματικότητος και ορθοδόξου φρονήματος πολιτικές ηγεσίες, μιμούνται και ακολουθούν εύκολα την πρώτη. […]

Προς το παρόν δύο μόνο αυτοκέφαλες εκκλησίες, της Γεωργίας και της Βουλγαρίας, έχουν αποσυρθεί από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και κρατούν αποστάσεις από τον Οικουμενισμό.
Στην Εκκλησία μάλιστα της Γεωργίας συνέβη κάτι το αξιοπρόσεκτο και αξιομίμητο· ενωμένος στην ορθόδοξη πίστη ο λαός, το πλήρωμα της Εκκλησίας, με την πλειονότητα των κληρικών και μοναχών, ανάγκασαν και την εκκλησιαστική ηγεσία να ακολουθήσει τον ορθόδοξο δρόμο!
Αυτό βέβαια φαντάζει ως απραγματοποίητο όραμα για τις περισσότερες εκκλησίες, όπου οι οικουμενιστικές ηγεσίες ελέγχουν πλήρως την κατάσταση και με απειλές, διώξεις και αφορισμούς καταπνίγουν και φιμώνουν τις ορθόδοξες φωνές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ρουμανία, όπου η κομμουνιστική δουλεία και καταπίεση έχει αντικατασταθή από την οικουμενιστική σκληρότητα της πλειονότητος των επισκόπων.
Τα μοναστήρια παραμένουν και εκεί τα καταφύγια των Ορθοδόξων. […]

2. H αλλαγή πορείας της Εκκλησίας της Ελλάδος

(Με την) άνοδο στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του από Δημητριάδος μητροπολίτου κ. Χριστοδούλου το 1998 τα πράγματα δυσκολεύουν για την Ορθοδοξία σοβαρά και επικίνδυνα… Όσοι δεν τον γνωρίζαμε καλά παρασυρθήκαμε από τα κατά καιρούς πύρινα λόγια του εναντίον του Παπισμού και του Προτεσταντισμού -expressis verbis διεκήρυσσε ότι o Οικουμενισμός είναι αίρεση- από την ενθουσιώδη προβολή του βίου και της διδασκαλίας των Πατέρων της Εκκλησίας. Εκτιμήσαμε ότι ανέβηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ένας Χρυσόστομος, ένας Φώτιος, ένας Μάρκος Ευγενικός … Δυστυχώς διαψευσθήκαμε οικτρώς.
Μέχρι του αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου η Εκκλησία της Ελλάδος ήταν αυστηρά παραδοσιακή, ορθόδοξη, αντιπαπική και αντιοικουμενιστική. […] Επί πολλές δεκαετίες ήταν η μόνη δυνατή, ελεύθερη και ζωντανή εκκλησία, λόγω τού ανελεύθερου κομμουνιστικού καθεστώτος, υπό το όποιο ζούσαν πολλές ορθόδοξες εκκλησίες, και λόγω της ιστορικής εξασθενήσεως των πρεσβυγενών πατριαρχείων, τα οποια εδανείζοντο και χρησιμοποιούσαν θεολογικές δυνάμεις από την Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία διέθετε δύο δυνατές και ακμάζουσες Θεολογικές Σχολές, στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη.

Για να φανεί πώς ήταν και πώς κατήντησε σήμερα η Εκκλησία της Ελλάδος, θα παρουσιάσω ενδεικτικά μερικά στοιχεία, ελάχιστα γνωστά στους περισσοτέρους: Όταν ο Αθηναγόρας αποφάσισε να προτείνει την εκ μέρους των Ορθοδόξων αποστολή παρατηρητών στην Β' Βατικάνειο σύνοδο, μετά από σχετική πρόσκληση του Βατικανού, και συνεκάλεσε το 1963 Πανορθόδοξη Σύσκεψη στη Ρόδο, δέχθηκε την άμεση αντίδραση και αντίθεση του τότε αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β' και ολόκληρης της Ιεραρχίας, θεωρούντων αδιανόητη ακόμη και αυτήν την παρουσία παρατηρητών, αφού η Γραφή και οι Άγιοι Πατέρες, διά των κανόνων, απαγορεύουν κάθε επικοινωνία με τους αιρετικούς. Σε τηλεγράφημα που έστειλε προς τον Αθηναγόρα ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος έγραφε: «Ατομικώς κρίνω λελυμένον ήδη ζήτημα απ' αρχής· αποφάσει Ιεραρχίας απόσχωμεν επικοινωνίας. Κοινή δε γνώμη απολύτως επίσης εν αγανακτήσει αντίθετος». Σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αθηναγόρα, ερωτώντα γιατί δεν τον ακολουθεί απήντησε: «Προκειμένου περί ζητημάτων πίστεως και επικοινωνίας μετά αιρετικών και μάλιστα πλείστα όσα κακά διαπραξάντων και διαπραττόντων κατά της ημετέρας Εκκλησίας και όταν έχωμεν την κοινήν της Ιεραρχίας γνώμην και του πληρώματος της ημετέρας Εκκλησίας, δεν δυνάμεθα αβασανίστως να δεχώμεθα απόψεις» (Χρυσοστόμου Β', Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Πεπραγμένα από 15-7-1963 μέχρι 15-7-1964, Αθήναι 1964, σελ. 14).

Αδίστακτα χαρακτηρίζει τους παπικούς ως αιρετικούς και έχει σύμφωνη τη γνώμη της ιεραρχίας και του πληρώματος της Εκκλησίας. Δεν υπήρχε σχεδόν ιεράρχης πριν από ελάχιστες δεκαετίες στην Εκκλησία της Ελλάδος που να διστάζει να χαρακτηρίσει τον Παπισμό ως αίρεση. […]
Τι να πούμε όμως τώρα και τι να λαλήσουμε; Από πού να αρχίσουμε να θρηνούμε και να περιγράφουμε την αθρόα μεταβολή της Ελλαδικής Εκκλησίας από διστακτική και συγκρατημένη ακόλουθο του Πατριαρχείου, σε τολμηρή πρωτοπόρο και πρωτεργάτη των οικουμενιστικών ανοιγμάτων, που συναγωνίζονται και ενίοτε ξεπερνούν τα «αδίστακτα τολμήματα» του Φαναρίου; Ένας από τους βασικούς άλλωστε λόγους της διενέξεως Φαναριού και Αθήνας, εκτός από το θέμα της δικαιοδοσίας στις λεγόμενες «Νέες Χώρες», είναι ότι ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών δεν θέλει, «δεν του ταιριάζει» να είναι ουραγός και ακόλουθος τού Πατριαρχείου.
Θέλει να είναι ισότιμος ή και υπέρτερος συνδιαμορφωτής των διορθόδοξων και διαχριστιανικών σχέσεων…
Και επειδή, για να το επιτύχει αυτό, πρέπει να τύχει στο διαχριστιανικό χώρο την ανάλογη αποδοχή, που του την προσφέρουν αγαλλόμενοι ο πάπας και οι Προτεστάντες - επιχαίροντες γιατί έπεσε και το τελευταίο ισχυρό κάστρο της Ορθοδοξίας, η Ελλαδική Εκκλησία - γι' αυτό έστρεψε τώρα την Εκκλησία της Ελλάδος προς την παναίρεση τού Οικουμενισμού.

Τον επαινούν, τον χειροκροτούν, τον βραβεύουν γιατί άφησε πλέον εμάς τους «ταλιμπάν», όπως μας χαρακτήρισε, στο περιθώριο και αυτός απέκτησε προοδευτικό, εκσυγχρονιστικό πρόσωπο, πρωτοπορώντας στις διαθρησκειακές και οικουμενιστικές εκδηλώσεις.
Κατέρριψε πολλά «ρεκόρ» και επέτυχε πολλές πρωτιές στο οικουμενιστικό αγώνισμα του γκρεμίσματος των ορίων μεταξύ αληθείας και πλάνης, Ορθοδοξίας και αιρέσεως, στο αγώνισμα της κατεδάφισης της Ορθοδοξίας. Πρώτος ετόλμησε και έφερε τον πάπα στην Ελλάδα το 2001, νομιμοποιώντας τον ως κανονικό επίσκοπο Ρώμης. Πρώτος φιλοξένησε και συνδιοργάνωσε επί ορθοδόξου εδάφους συνέδριο του Παγκοσμίου Συμβουλίου αιρέσεων και πλανών με καταστροφικές δηλώσεις των εκπροσώπων του αρχιερέων.
Πρώτος εκ των αρχιεπισκόπων της Εκκλησίας της Ελλάδος επεσκέφθη την έδρα τού Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στη Γενεύη, τιμήθηκε εκεί και επαινέθηκε.

Πρώτος τέλος επεσκέφθη επισήμως ως αρχιεπίσκοπος τον πάπα στο Βατικανό τον περασμένο Δεκέμβριο.
Κανείς προηγουμένως ούτε διελογίσθη ούτε επεχείρησε να διαβή αυτόν τον Ρουβικώνα προς την πλευρά της αιρέσεως. Και εβραβεύθη με πολλές τιμές και πολλούς λόγους. Και για ενίσχυση της αποστολικότητος της Εκκλησίας της Ελλάδος του έδωσε ο πάπας δύο κρίκους από την αλυσίδα της φυλακίσεως του Αποστόλου Παύλου, την γνησιότητα της οποίας αμφισβήτησε ο σοβαρός και έγκυρος βυζαντινολόγος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Σταύρος Κουρούσης, με δημοσίευμά του στον «Ορθόδοξο Τύπο» (στις 12-1-2007).
Είτε γνήσιοι είτε ψεύτικοι είναι πάντως οι κρίκοι της αλυσίδας του Αποστόλου Παύλου, συμβολίζουν το αλυσοδέσιμο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην αιχμαλωσία, στη φυλακή του Παπισμού και του Οικουμενισμού.

Δεν είναι όμως μόνον τα έργα, πού έχουν βέβαια περισσότερο βάρος, ως προς την αποστασία από την Ορθόδοξη Παράδοση. Είναι και η οικουμενιστική διδασκαλία, όσα φιλοπαπικά και οικουμενιστικά έχει πει κατά καιρούς εις διαφόρους περιστάσεις ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ένα ανθολόγιο, αν επιχειρούσε κανείς να συνθέσει, θα κατελάμβανε ολόκληρο βιβλίο. Ήδη κατά την επίσκεψη του πάπα στην Αθήνα τον Μάιο του 2001, ελέχθησαν στις προσφωνήσεις και αντιφωνήσεις ως και στην κοινή Δήλωση λόγοι που νομιμοποιούν τον αιρεσιάρχη πάπα ως κανονικό επίσκοπο Ρώμης, σαν να ευρισκόμαστε προ του 1054, και παρουσιάζουν την παπική αίρεση ως εκκλησία. Εμείς με πλήθος κειμένων ελέγξαμε τότε όλες αυτές τις καταστροφικές καινοτομίες και το γκρέμισμα των ορίων της Εκκλησίας. Σε ανοικτή επιστολή προς τον αρχιεπίσκοπο του εγράφαμε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Αθετήσατε το Ευαγγέλιο του Χριστού, κατεδαφίσατε τους ιερούς κανόνες, προσβάλατε τους αγωνισθέντες εναντίον του πάπα Αγίους και ανοίξατε την θύρα για να εισέλθουν λύκοι βαρείς στην Εκκλησία. Μαζί με τον βαρυνόμενο από πλήθος αιρέσεων πάπα τιμάτε και όλους τους αρχαίους αιρετικούς και ψευδοδιδασκάλους, τον Άρειο, τον Μακεδόνιο, τον Ευτυχή, τον Νεστόριο, τον Απολλινάριο, οι οποίοι είναι άγγελοι μπροστά στον Παπισμό και στις πλάνες του.

Για σας δεν ισχύουν πλέον ούτε το Ευαγγέλιο, ούτε οι Οικουμενικές Σύνοδοι, ούτε η διδασκαλία των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων. Οι πράξεις σας διαψεύδουν τους λόγους σας. Κατεβάστε λοιπόν από τους ναούς τις εικόνες των Αγίων, αφού κατεβάζετε και αθετείτε την διδασκαλία τους, για να καταλάβει καλύτερα τι συμβαίνει ο απογοητευμένος και σε σύγχυση ευρισκόμενος λαός» (Θεοδρομία, έτος Γ', τεύχος 2, έτος 2001, σελ. 9).
Δεν ενοχλήθηκε ο αρχιεπίσκοπος, όταν άκουσε τον πάπα στην αντιφώνησή του να λέγει ότι : «από κοινού μοιραζόμεθα την αποστολική πίστη στον Ιησού Χριστό, τον Κύριο και Σωτήρα μας- έχομε κοινή την αποστολική κληρονομιά και το μυστηριακό δεσμό του Βαπτίσματος-και ως εκ τούτου είμεθα όλοι μέλη της οικογένειας του Θεού, καλεσμένοι να υπηρετήσουμε το μοναδικό Κύριο και να κηρύξουμε το Ευαγγέλιό του στον κόσμο».
Σχολιάζοντας τότε αυτήν την παπική πρόκληση μέσα στην αυλή μας, του πρώτου ποιμένος συνευδοκούντος, εγράψαμε: « Ώστε λοιπόν το Filioque, το πρωτείο, το αλάθητο, τα άζυμα, το καθαρτήριο πυρ, η “άσπιλη σύλληψη” της Θεοτόκου και άλλα είναι “κοινή αποστολική πίστη” και “κοινή κληρονομιά”;

Είμαστε “όλοι μέλη της ιδίας οικογένειας του Θεού” -απέφυγαν την λέξη “Εκκλησία”, για να μη προκαλέσουν, αλλά το νόημα είναι το ίδιο- και καλούμαστε να υπηρετήσουμε το “μοναδικό Κύριο και να κηρύξουμε το Ευαγγέλιό του στον κόσμο”; Γιατί, τότε δεν παραιτούμαστε από το έργο της ιεραποστολής στις περιοχές, όπου δρουν παπικοί ιεραπόστολοι, αφού κηρύττουν το ίδιο Ευαγγέλιο και υπηρετούν τον ίδιο Κύριο;
Στην “ίδια οικογένεια” λοιπόν του Θεού ανήκουν οι Ορθόδοξοι και οι αιρετικοί· δεν είναι η αίρεση εφεύρεση του Διαβόλου, για να διασπά την ενότητα της Εκκλησίας και να οδηγεί τους ανθρώπους στην πλάνη και στην απώλεια; Μπορεί κανείς να φαντασθεί τους Αποστόλους και τους ψευδαποστόλους της Κ. Διαθήκης να συναντώνται, να εναγκαλίζονται και να γράφουν κοινά κείμενα ισχυριζόμενοι ότι έχουν κοινή πίστη και κηρύσσουν το ίδιο Ευαγ-γέλιο; Μπορεί κανείς να φαντασθεί τους Αγίους Πατέρες και τους μεγάλους αιρετικούς να πράττουν το ίδιο;
Είναι φοβερή η διάβρωση της ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας, το γκρέμισμα των ορίων μεταξύ αληθείας και πλάνης. Και μόνο το κείμενο αυτό πρέπει να αφυπνίσει και να συνεγείρει όλους μας για την προδοσία και αποστασία που συνετελέσθη » (Θεοδρομία, έτος Γ ΄, τεύχος 3, έτος 2001, σελ. 18-19).

Και δεν είναι βέβαια το μοναδικό κείμενο. Ανάλογες ήσαν και οι θέσεις της προσφωνήσεως του αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, την οποία επίσης τότε εσχολιάσαμε (Θεοδρομία, έτος Γ ΄ , τεύχος 3, έτος 2001, σελ. 21). […]
Ο αρχιεπίσκοπος καταλύει το δόγμα, που αποτελεί και άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, της Una Sancta, της «Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας». Η Ορθόδοξη Εκκλησία γι' αυτόν δεν είναι η μόνη Εκκλησία, υπάρχουν και άλλες εκκλησίες· είναι και ο Παπισμός Εκκλησία.
Για να θεμελιωθεί μάλιστα αυτή η θέση υποστηρίζουν, αυτός και οι ομόφρονες του, ότι «ο Παπισμός δεν είναι αίρεση»· τώρα μάλιστα πιο τολμηρά και από τους παλαιούς λατινόφρονες ισχυρίζονται ότι «δεν είναι και σχίσμα, είναι απλώς άλλο χριστιανικό δόγμα ανάμεσα στα πολλά άλλα χριστιανικά δόγματα»! […]
Την ίδια φιλοπαπική γραμμή ακολουθούν και άλλοι αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας, των λοιπών σιωπώντων δυστυχώς(;) […] Εις τους λατινόφρονες ανήκει και ο μητροπολίτης Σύρου, Τήνου κλπ. Δωρόθεος.

Εκτός του ότι οι συμπροσευχές στην επαρχία του μετά των Παπικών είναι πλέον συνηθισμένο φαινόμενο, υπάρχει μάλιστα πληροφορία ότι επιτρέπεται και η διακοινωνία, η συμμετοχή δηλαδή στο κοινό ποτήριο για τους εκκλησιαζομένους μαθητές εναλλάξ, σε ορθόδοξο ή σε παπικό ναό ! Είναι η δεύτερη χρονιά εφέτος που συντάσσει και υπογράφει κοινή ποιμαντορική εγκύκλιο επί τω νέω έτει με τον παπικό επίσκοπο της Σύρου !! […] Η οικουμενιστική αίρεση παραλύει σιγά-σιγά, όλα τα υγιή κύτταρα και τις ορθόδοξες αντιστάσεις. […]
Επανειλημμένως έχουμε αναφερθεί και στην βλάσφημη δήλωση του μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου, που εξέφρασε τον αδικαιολόγητο αγνωστικισμό του για το θέμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος «εκ του Πατρός», προσβάλλοντας και αθετώντας την διδασκαλία του ιδίου του Κυρίου, διδάξαντος με πλήρη σαφήνεια και κατηγορηματικότητα την εκ μόνου του Πατρός εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος (Ιω. 15, 26), αλλά και περιφρονώντας την διαχρονική πίστη της Εκκλησίας που εκφράζεται στο Σύμβολο της Πίστεως και στο σύνολο των συνόδων και των Πατέρων.
Και μόνον γι’ αυτή τη βλασφημία έπρεπε να κληθεί από την Ιερά Σύνοδο να δώσει εξηγήσεις, και αν επιμένει στην βλασφημία του, να υποστεί όσα οι Ιεροί Κανόνες επιβάλλουν. […]

3. Η διάβρωση των Θεολογικών Σχολών

Ο παράγων αυτός είναι η οικουμενιστική διάβρωση του θεολογικού κόσμου, των Θεολογικών Σχολών, οι οποίες τροφοδοτούν πλέον και τον κλήρο αλλά και την εκπαίδευση με θεολόγους οικουμενιστικής νοοτροπίας και σπουδής. Ό,τι μαθαίνουν στις Θεολογικές Σχολές από τους -κατά συντριπτική πλειοψηφία- οικουμενιστάς καθηγητάς, αυτό διδάσκουν στις ενορίες και στα σχολεία οι νέοι θεολόγοι. Τώρα μάλιστα για πρώτη φορά ο Οικουμενισμός πέρασε και στα νέα θρησκευτικά βιβλία του Δημοτικού και του Γυμνασίου. […]

4. Διαιρέσεις και δισταγμοί στο Άγιον Όρος

Ο κίνδυνος για την Ορθοδοξία είναι αυξημένος στις ημέρες μας, διότι επίσης το θεωρούμενο ως «Κιβωτός της Ορθοδοξίας» Άγιον Όρος, το περιβόλι της Παναγίας μας, είναι διχασμένο και επιφυλακτικό. […]
Είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις κατά τις όποιες ομόφωνα και δυνατά ύψωνε παλαιότερα το Άγιον Όρος την φωνή του στα οικουμενιστικά ανοίγματα πατριαρχών και επισκόπων. […]

5. Η απόλυτη εξάρτηση των κληρικών, αγάμων και εγγάμων, από τις διαθέσεις και την θέληση των επισκόπων, οι οποίοι εφαρμόζουν επιλεκτικά τους ιερούς κανόνες και κατά το δοκούν, εκφοβίζοντες και απειλούντες τους ενισταμένους, ακόμη και για θέματα πίστεως.

Η κατάργηση της ενορίας ως κοινότητος, η οποία συντελούσε στο να έχουν αμφίδρομη θετική σχέση οι ιερείς με το πλήρωμα των πιστών, και η παντελής τώρα οικονομική ανεξαρτησία των εφημερίων (από τους ενορίτες τους) ενισχύουν τον επαγγελματισμό πολλών ιερέων, των οποίων η κυρία μέριμνα είναι να τα έχουν καλά με τον επίσκοπο, για να μη χάσουν την θέση τους ή για να τοποθετηθούν σε καλύτερη και πλουσιώτερη ενορία.

6. Η παντελής σχεδόν απουσία κατηχήσεως των πιστών σε θέματα πίστεως

Δεν ακούγεται πλέον δογματικό κήρυγμα, ούτε εν πολλοίς και αντιαιρετικό. Οι περισσότεροι από τους κληρικούς, μιμούμενοι την εκκλησιαστική ηγεσία, περιορίζονται σε πατριωτικά ή κοινωνικού περιεχομένου κηρύγματα.
Ελησμόνησαν ότι «το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. 3, 20), ότι η Εκκλησία, ως βασιλεία του Θεού, «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Λουκά 18, 36), ότι οι Χριστιανοί πρέπει να φρονούμε τα άνω, όχι τα επί της γης (Κολ. 3, 2), το λειτουργικό πρόσταγμα «άνω σχώμεν τας καρδίας»… […]
Πολλοί δε από τους επισκόπους αντί να αγρυπνούν και να παρουσιάζουν τους κινδύνους των αιρέσεων του Παπισμού και του Οικουμενισμού και να ενημερώνουν το ποίμνιο, επαναπαύονται με το ότι τους ακολουθούν και συμφωνούν με την στάση τους οι πολλοί ακατήχητοι και ανενημέρωτοι, ενώ τους αγωνιώντας και ενημερωμένους τους παρουσιάζουν ως μικρή μειονότητα «φανατικών», και «υπερσυντηρητικών».
Ταιριάζει εδώ απολύτως αυτό που είπε προ του πάθους ο Κύριος για τους Γραμματείς και Φαρισαίους, συνοδευόμενο από ένα καταδικαστικό ταλανισμό:
«Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων υμείς γαρ ουκ εισέρχεσθε ουδέ τους εισερχόμενους αφίετε εισελθείν» (Ματθ. 23, 13-14).

7. Υπάρχει τρομερή έλλειψη μέσων ενημερώσεως του λαού, γνήσιας και αντικειμενικής

Ο κοσμικός τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός, χειροκροτεί απροβλημάτιστα, ίσως και σχεδιασμένα, όλα τα οικουμενιστικά και συγκρητιστικά ανοίγματα των εκκλησιαστικών ηγετών, και ειρωνεύεται όλες τις παραδοσιακές θέσεις και αξίες ως παρωχημένα και ξεπερασμένα πράγματα. Τώρα δε και ο ελεγχόμενος από την εκκλησιαστική ηγεσία εκκλησιαστικός τύπος και το ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος ενθουσιαστικά προβάλλουν κάθε οικουμενιστική εκδήλωση, ενώ έχουν αποκλεισθεί οι ορθόδοξες φωνές. […]

8. Η εκκοσμίκευση κλήρου και λαού

Η γοητεία και ελκυστικότητα του κόσμου παρασύρει, με συνέπεια τη χαλάρωση του ζήλου και του αγώνος για την «στενή και τεθλιμμένη οδό» του Ευαγγελίου και των Αγίων. […]

(Υπάρχει ένα) πολύ συχνά προβαλλόμενο επιχείρημα από τους εφησυχάζοντες και αδιαφορούντες:
«Δεν παθαίνει τίποτε ή Εκκλησία, είναι αήττητη, μη φοβάστε». Όντως η Εκκλησία δεν πρόκειται να καταστραφεί, αφού είναι Σώμα Χριστού, έχει Κεφαλή το Χριστό, είναι ο Χριστός ο εις τους αιώνας επεκτεινόμενος. Έχομε τη διαβεβαίωση του ιδίου του Χριστού ότι «και πύλαι Άδου, ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18). Ο κίνδυνος όμως δεν αναφέρεται στην Εκκλησία, η οποία θα υπάρχει εις τους αιώνας μετά της Κεφαλής της, του Χριστού, αλλά εις τα μέλη της Εκκλησίας, εις τους πιστούς, οι οποίοι κινδυνεύουν να χαθούν, όταν χαθεί η ορθή πίστη, η Ορθοδοξία, και επικρατήσουν η αίρεση και η πλάνη.
Όταν χαθεί η ορθή πίστη, όσο άγιος και ενάρετος και αν είναι κανείς, δεν σώζεται· αντίθετα μέσα στην ορθώς πιστεύουσα, μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σώζεται ανά πάσα στιγμή και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός, όταν μετανοήσει και εξομολογηθεί τις αμαρτίες του.

Ο κίνδυνος από τις αμαρτίες μας αντιμετωπίζεται με την μετάνοια και την εξομολόγηση, ο κίνδυνος από την αίρεση δεν αντιμετωπίζεται με τίποτε∙ οδηγεί τον αιρετικό με βεβαιότητα στην απώλεια. […]
Ο ίδιος ο Κύριος επεσήμανε τον κίνδυνο των ψευδοποιμένων που προσπαθούν να παραπλανήσουν το ποίμνιο, και την ανάγκη να μην ακούουν οι πιστοί «των αλλοτρίων την φωνήν», διότι ενώ ο καλός ποιμήν Θυσιάζεται για τη σωτηρία των προβάτων, ο μισθωτός, ο επαγγελματίας ποιμήν, μπροστά στον κίνδυνο φεύγει, και αφήνει τους λύκους, δηλαδή τους αιρετικούς, να αρπάξουν και να σκορπίσουν τα πρόβατα (Iω. 10, 1-16).
Γι' αυτό και οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες δεν επαναπαύθηκαν στο κήρυγμα αυτό της απραξίας, «μη φοβάστε, μην ανησυχείτε, η Εκκλησία δεν παθαίνει τίποτε», αλλά όλη τους η ζωή, όπως φαίνεται από τα συγγράμματα τους, ήταν ένας ανύστακτος, ένας αδιάκοπος, ένας συνεχής αγώνας, για να κρατηθεί αλώβητη η αληθινή πίστη, να μη κατορθώσουν οι αιρετικοί να την διαστρέψουν, να κηρύξουν άλλο Ευαγγέλιο, άλλο Χριστό, παραμορφωμένο και προσαρμοσμένο στις επιθυμίες τους. Έδωσαν οι περισσότεροι και τη ζωή τους, έγιναν μάρτυρες, «για του Χρίστου την πίστη την αγία», μεγάλοι ομολογηταί και διδάσκαλοι της αληθείας, διωκόμενοι, υβριζόμενοι, συκοφαντούμενοι, διαβαλλόμενοι, καθ' ημέραν αποθνήσκοντες. […]

Ο Απόστολος Παύλος συνέστησε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου στη Μίλητο -προαισθανόμενος να εγγίζει το τέλος του- ως πρώτιστο ποιμαντικό τους καθήκον, να προσέχουν τους εαυτούς τους και το ποίμνιο, να ποιμαίνουν την Εκκλησία την οποία ίδρυσε ο Χριστός όχι αδιαφορών, φιλοσοφών, διασκεδάζων, καθυσυχάζων, εξουσιάζων, κοινωνιολογών και καλοπερνών, αλλά με το ίδιο Του το αίμα.
Τους προειδοποιεί ότι θα εμφανισθούν «λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι τον ποιμνίου», οι αιρετικοί δηλαδή. Και το πιο πικρό και λυπηρό, ότι και ανάμεσα από τους ίδιους, από το ιερατείο, από τους επισκόπους και τους ιερείς, «αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών».
Και ενώ αυτό ήταν πρόρρηση και προφητεία, πού επαληθεύθηκε σύντομα, και επαληθεύεται διαρκώς στη ζωή της Εκκλησίας, δεν τους καθησυχάζει αλλά σαλπίζει σάλπισμα εγερτήριο, σάλπισμα αγρύπνιας, προσοχής, εγρήγορσης· «Διό γρηγορείτε», τους λέγει «μνημονεύοντες ότι τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» (Πράξ. 20, 28-32).

Είναι Παύλειο, αλλά δυστυχώς ξεχασμένο το σύνθημα «Γρηγορείτε», σήμερα που οι λύκοι οι βαρείς έχουν εισέλθει μέσα στην Εκκλησία, και πολλοί και εξ ημών των κληρικών λαλούν διεστραμμένα, αποσπούν τους πιστούς από την αλήθεια της Ορθοδοξίας στα δίχτυα και στις πλάνες των αιρέσεων του Παπισμού και του Οικουμενισμού.
Η καθησυχαστική θέση «δεν θα πάθει τίποτε η Εκκλησία» είναι σωστή, ως ενθαρρυντική όχι στην απραξία και στην αδιαφορία, αλλά στον αγώνα· αγωνισθείτε, κοπιάστε, ομολογήστε και ο Θεός δεν θα αφήσει την Εκκλησία Του. Χωρίς την συνεργεία την δική μας, που είναι δόγμα της Πίστεως μας, ο Θεός μας εγκαταλείπει, διότι δεν σώζει κανένα, χωρίς να το θέλει και να το επιθυμεί, όπως εσφαλμένα δέχεται η διδασκαλία των Προτεσταντών περί απολύτου προορισμού. Η ιστορία άλλωστε μας διδάσκει ότι ολόκληρες τοπικές αρχαίες εκκλησίες χάθηκαν, όπως οι επτά εκκλησίες της Αποκαλύψεως, και πολλές άλλες έχουν εξασθένηση μέχρι θανάτου, κυρίως για την αποστασία και την προδοσία της Πίστεως εκ μέρους των ποιμένων και των πιστών τους. Υφίσταται όμως και υπάρχει η Εκκλησία η Ορθόδοξη, μεγαλυνθείσα και αυξηθείσα και με άλλους λαούς υπό την αυστηρή παιδαγωγία του Ιδρυτού της σταυρουμένη, αλλά πορευομένη εν αληθεία.

Η αιρετική Δύση, υπερηφανεύεται για την αποφυγή της εξωτερικής κακοπάθειας, η οποία είναι δείγμα θεϊκής παιδαγωγίας και επισκέψεως, έχει χάσει όμως παντελώς την χριστιανική της υπόσταση, έχει αποχριστιανισθή τελείως. Και αυτή η πνευματική καταστροφή είναι πολύ χειρότερη· ο πνευματικός θάνατος είναι πολύ χειρότερος από τον σωματικό θάνατο. «Μη φοβηθήτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθ. 10, 28).
Ολόκληρη η Ευρώπη είναι ένα απέραντο πνευματικό νεκροταφείο, και την οσμή αυτού του θανάτου, για τον οποίο είναι υπεύθυνοι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός, μεταφέρουν και στην Ορθόδοξη Ελλάδα οι αγαπητικές σχέσεις, οι συναντήσεις και οι επισκέψεις με τους εκπροσώπους αυτών των αιρέσεων, που τις αναγνωρίζουμε πλέον ως «εκκλησίες», ως «δρόμους σωτηρίας».
Οδήγησαν τους λαούς της Δύσεως σε πνευματικό θάνατο, και αντί να τους υποδείξουμε την ζωοποιούσα και σώζουσα αλήθεια της Ορθοδοξίας, ώστε να σώσουν και τους ιδικούς τους λαούς, προκαλούμε σύγχυση και αμφιβολίες και στον δικό μας ευλογημένο λαό και τον σπρώχνουμε προς την απώλεια, αφού γκρεμίσαμε τα όρια των Πατέρων και είναι εύκολο να διαβούν από την αλήθεια στην αίρεση, από την ζωή στο θάνατο. […]
Σε λίγο θα ψάχνουμε και στην Ελλάδα να βρούμε Έλληνα Ορθόδοξο και δεν θα βρίσκουμε. Θα χαθούν τα παιδιά μας, οι επόμενες γενιές, χάνεται ήδη και η παρούσα, ενώ οι περισσότεροι δεν βλέπουν τον κίνδυνο, στρουθοκαμηλίζουν. Η Εκκλησία βέβαια δεν θα χαθεί, θα υπάρχει, έστω και με τρεις Ορθοδόξους, θα χαθούν όμως μυριάδες ψυχών, ορθοδόξων και ετεροδόξων. […]

Μπροστά λοιπόν στον εμφανή αυτόν κίνδυνο πού τώρα είναι σοβαρός, πολύ σοβαρότερος από το πρόσφατο παρελθόν πρέπει αφυπνίσουμε το κοιμώμενο λόγω άγνοιας ορθόδοξο πλήρωμα. […]
Όπως έλεγε ο πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, βλέποντας να έρχεται η καταστροφή της Κωνσταντινουπόλεως, «πρέπει να ξυπνήσουμε την πόλη που κοιμάται και δεν αντιλαμβάνεται το κακό που έρχεται». […]
Και να πέφτουμε στα γόνατα και να προσευχόμαστε προς τον Χριστό, ο οποίος φαίνεται, ότι λόγω της αναξιότητός μας καθεύδει μέσα στη φουρτούνα και στο σάλο, για να ξυπνήσει, να καταπαύσει την τρικυμία, να παύσει τα σχίσματα και να επαναφέρει όλους τους πεπλανημένους, όλους τους αιρετικούς, μέσα στην Αγία του Εκκλησία, γιατί μόνον αυτό συνιστά την αληθινή Ένωση. Δεν πρέπει να αθυμούμε, αλλά με χαρά να υπομένουμε και να περιμένουμε, γιατί τελικά η νίκη και ο θρίαμβος θα είναι του Χριστού και όχι του Αντιχρίστου.

Πατρός Γεωργίου Μεταλληνού: «Εάν ημείς σιωπήσομεν, οι λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19, 40)

2008-01-03T08:07:00.001-08:00

(Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος, 12 Ιανουαρίου 2007)

Η επίσκεψη του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ στην Πόλη και του Αρχιεπισκόπου κυρίου Χριστοδούλου στο Βατικανό προκάλεσαν ποικίλα σχόλια στον Τύπο, άλλα και παραλήρημα ενθουσιασμού τόσο στους οικουμενιστικούς κύκλους, όσο και σ’ εκείνους των αρχιεπισκοπικών χειροκροτητών και αυλοκολάκων, που εξαρτούν από την κοσμική αίγλη και ισχύ του Μακαριωτάτου και την δική τους προβολή και κοινωνική καταξίωση.

Πριν, όμως, καταγραφεί και η δική μου ταπεινή άποψη, ως απάντηση στην απορία κάποιων για την «δήθεν» σιωπή μου -και λέγω «δήθεν», διότι δεν έλειψαν οι τηλεοπτικές τοποθετήσεις μου- θέλω να επαινέσω τις σπουδαίες αναφορές στο θέμα του αγαπητού συναδέλφου και συναγωνιστού π. Θεοδώρου Ζήση, του σεβαστού μου καθηγητού κ. Ιωάννου Κορναράκη και του κ. Γεωργίου Ζερβού στον «Ορθόδοξο Τύπο» της 22.12.2006, αλλά και του καθηγητού κ. Χρήστου Γιανναρά στην όπως πάντα εντυπωσιακή επιφυλλίδα του στην «Κυριακάτικη Καθημερινή» της 24ης του ιδίου μηνός.

Προσυπογράφω τις εύστοχες επισημάνσεις όλων των παραπάνω και δηλώνω ταυτισμένος μαζί τους στην προσπάθεια να σωθούν η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός σ’ αυτό τον τόπο. Θα περιορισθώ γι’ αυτό σε μερικές μόνον παρατηρήσεις.
Ρωτούν πολλοί -καλοπροαίρετα, όπως πιστεύω- τι κακό γίνεται με τις συναντήσεις και επισκέψεις αυτές, ώστε να δικαιολογούνται οι διαμαρτυρίες. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ό,τι και μετά την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννου-Παύλου Β' στην Αθήνα το 2001 είχα επισημάνει. Αν οι επαφές αυτές έμεναν στο πολιτικό πλαίσιο (εφ’ όσον μάλιστα ο Πάπας είναι «ηγεμών» του Βατικανού [«Souverain du Vatican» είναι ένας τίτλος του] και, συνεπώς, αρχηγός Κράτους), το πράγμα δεν θα ήταν τόσο σοβαρό. Οι συναντήσεις, όμως, αυτές γίνονται σε πλαίσιο «εκκλησιαστικό» και αναγνωρίζεται από κορυφαίους εκπροσώπους της Ορθοδοξίας ο Πάπας ως επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού. Οπότε αναγνωρίζεται σιωπηρά και το Βατικανό, ή έστω η Ρωμαιοκαθολική (Παπική, ορθότερα) «Εκκλησία» ως Εκκλησία του Χριστού, αυθεντικός δηλαδή Χριστιανισμός, με de facto αμνήστευση των αιρέσεων και πλανών της, που είναι τόσαι πολλαί, ώστε δίκαια να χαρακτηρίζεται από μεγάλους θεολόγους μας ως «παναίρεση».

Τι άλλο θα μπορούσε να διεκδικήσει ο Παπισμός από την αμνήστευσή του και την καταξίωσή του ως Εκκλησίας, όπως, δηλαδή, είναι τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής; Για μια ακόμη, δηλαδή, φορά επιβεβαιώνεται η άμβλυνση των συνειδήσεων Ορθοδόξων ηγετών, ώστε διαγράφοντας Συνόδους, Πατέρες και Κανόνες και την σωτηριολογική διδασκαλία τους, να ταυτίζουν την αίρεση με την Εκκλησία του Χρίστου και την πλάνη με τη θεολογία των Αγίων μας.

Αποδεικτικό υλικό θα αντλήσω από τα επίσημα κείμενα, που διαβάσθηκαν στη Ρώμη. Θα περιορισθώ δε σε θεολογικές επισημάνσεις.

Στο «απολυτίκιο» της τελετής για την παραλαβή τμήματος της αλύσεως του Αποστόλου Παύλου, γίνεται λόγος για «την Εκκλησία της Ρώμης» με αναφορά, όμως, στον Παπισμό, που δεν είναι φυσικά συνέχεια της προ του σχίσματος εκεί Εκκλησίας. Το ίδιο και στην ακολουθούσα Ευχή διαβάζουμε: «Τη φιλαδέλφω διαθέσει της εν Ρώμη παροικούσης Εκκλησίας σου», για την οποία φράση ισχύει το προηγούμενο σχόλιό μας. Το κτητικό μάλιστα "σου", σχετιζόμενο με τον Ιησού Χριστόν, αποκλείει κάθε περίπτωση συγχύσεως. Η σημερινή, λοιπόν, «Εκκλησία» της Ρώμης είναι Εκκλησία του Ιησού Χριστού, με την οποία ταυτίζεται χωρίς κανένα δισταγμό και η Εκκλησία της Ελλάδος.

Για όσους έχουν αυτή την γνώμη, θα παρατηρήσουμε, ότι οι Επίσκοποι (Μητροπολίται) της Εκκλησίας μας είναι για το πλήρωμα συνεχιστές και φορείς της Ορθοδοξίας των Αγίων Πατέρων μας. Αν, όμως, η σημερινή «Εκκλησία» της Ρώμης είναι κατά τους Επισκόπους μας και αυτή Εκκλησία του Χριστού, τότε αυτομάτως αυτοί εξισούνται με τους παπικούς «Επισκόπους» και συνεπώς δέχονται οι ίδιοι, ότι είναι έκτος Ορθοδοξίας... Εμείς ως κληρικοί και λαϊκοί, μέλη της «Μιας, Αγίας, Καθολικής (=Ορθοδόξου) και Αποστολικής Εκκλησίας», εκφωνώντας το «Εν πρώτοις, μνήσθητι, Κύριε...», προϋποθέτουμε την Ορθοδοξία των Επισκόπων μας και όχι την ταύτισή τους με την Αίρεση και τον αυτοαποκλεισμό τους από την Ορθοδοξία. Άρα στον λεγόμενο οικουμενικό διάλογο το «κινδυνευόμενον» είναι η ορθόδοξη ταυτότητα.

Μια άλλη επίμαχη φράση βρίσκεται στην «Προσφώνηση» προς τον Καρδινάλιον W. Kasper: «Του Πάπα Ρώμης και πεφιλημένου εν Χριστώ αδελφού κ. Βενεδίκτου του ΙΣΤ΄». Πρόκειται για μίμηση της καθιερωμένης από την εποχή του Πατριάρχου Αθηναγόρου γραμμής και γλώσσας, δείγματα της οποίας είχαμε και στην εδώ επίσκεψη του Πάπα Ιωάννου-Παύλου Β' το 2001. Στην ίδια Προσφώνηση, εξ άλλου, η αναφορά στην άρση των αναθεμάτων είναι μίμηση της πατριαρχικής τακτικής, χωρίς να λαμβάνεται καν υπόψη ο τρόπος της άρσεώς τους το 1965, χωρίς άρση, όμως, και των αιτιών του σχίσματος, του «Filioque» δηλαδή, του «Πρωτείου εξουσίας» κλπ. Υπάρχει, όμως και κάτι εξ ίσου σοβαρό για την δική μας πλευρά. Η τραγική αυταπάτη, στην οποία ζούμε και ενεργούμε.

Η στοχοθεσία της συνάντησης στη Ρώμη διατυπώνεται σαφώς, στην «Προσφώνηση» προς τον Καρδινάλιο Κάσπερ: «Πρόθεσή μας είναι να διατρανώσουμε ενωμένοι την αντίθεσή μας στην εκκοσμίκευση του χριστιανικού μηνύματος, μέσα σε μια περίοδο ισοπεδωτικής Παγκοσμιοποίησης και πολλάκις αντίθεης χρήσης της τεχνολογίας». Θα ήταν αποδεκτό το κείμενο αυτό, με ενθουσιασμό μάλιστα, αν επρόκειτο για εξομολογητική διάθεση και ηρωική θρηνωδία για την εκκοσμίκευσή μας, που έχει αποβεί σκανδαλιστικά αδυσώπητη. Το να μιλούμε, όμως, για κίνδυνο «εκκοσμικεύσεως του χριστιανικού μηνύματος», αγνοώντας την ήδη από μακρού θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση του Παπισμού ή την «ούπω» θεσμοποιημένη δική μας εκκοσμίκευση, εγγίζει τα όρια του παραλόγου.

Για τους ίδιους λόγους αποδυναμώνεται μέχρι δακρύων η φράση: «Δια να προσφέρωμεν συνεργαζόμενοι πειστικήν μαρτυρίαν προς τον Ευρωπαίον του 21ου αιώνος» (Προσφώνησις προς τον Πάπα). «Πειστική μαρτυρία», όμως, δεν προσφέρεται με κοσμικού-πολιτικού τύπου συσπειρώσεις και «εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας», αλλά μόνο ως καρπός της αγιοπνευματικής Αλήθειας, αν και όταν είμεθα φυσικά φορείς της και όχι, κατά τον κ. Χρήστο Γιανναρά «θλιβεροί δεσμώτες των εξουσιαστικών σκοπιμοτήτων ή των ναρκισσιστικών εκζητήσεων της διεθνούς δημοσιότητας»! Θα προσέθετα ταπεινά και κινήσεως κατά το πνεύμα και τις επιταγές της Νέας Τάξης και της Νέας Εποχής...

Είναι, έτσι, ευνόητο γιατί ο διεθνής, κυρίως ο ιταλικός Τύπος, είδε με εύθυμη διάθεση την τόσο εκθειαζόμενη από τους ημετέρους αυλοκόλακες συνάντηση. Όλοι αντιλαμβάνονται, ότι ουδεμία σχέση έχουν αυτές οι «φιέστες» με την σώζουσα Αλήθεια, αφού είναι φανερό, ότι αποβλέπουν σε άντληση κοσμικής δύναμης ή την τραγική εκμετάλλευση της αφελείας μας για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων «θρησκευτικής πολιτικής».

Το 2001, μετά την ανάλογη «φιέστα» των Αθηνών, είχαμε δηλώσει, ότι «ο Παπάς τα πήρε όλα και έφυγε»! Διότι το ζητούμενο και τότε από το Βατικανό ήταν η αναγνώριση του «βασιλέα» του Πάπα, ως «επισκόπου της Εκκλησίας του Χριστού» και η προώθηση του παγκοσμίου πρωτείου του. Αυτό έγινε και τώρα.

Σε τελευταία, όμως, ανάλυση, όλο το θέμα είναι κριτήριο της υπάρξεως στην Εκκλησία μας συνοδικού θεσμού και της λειτουργίας του. Υπάρχουν, βέβαια, μητροπολίται, που αντιλαμβάνονται σαφώς τα γινόμενα, αλλά σιωπούν ή αντιδρούν χαλαρά «για την διατήρηση της ενότητας», όπως μας λέγουν! Υπάρχουν και άλλοι, όμως, που ή δεν αντιλαμβάνονται την βαρύτητα των ανοιγμάτων αυτών ή δέχονται και αυτοί την Παπική «εκκλησία» ως Εκκλησία του Χριστού, με μυστήρια και Χάρη.
Γι’ αυτούς η ένωση έχει γίνει ή ουδέποτε έπαυσε να υπάρχει. Υπάρχουν, όμως και εκείνοι, που επιμένουν ότι με τις συναντήσεις αυτές «δίνουμε μαρτυρία» Ορθοδοξίας. Είναι και αυτός ένας τρόπος αυτοεφησυχασμού και καθησυχασμού των άλλων. Και όμως, ο «κατακλυσμός» έρχεται...